Arsebanging Friday #η-τελευταία-συμφωνία-του-Μότσαρτ

Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία έχουμε βάλει μία νότα άκρατου σουρεαλισμού στις εισαγωγές των εβδομαδιαίων γλουτιαιοραπιστικών προτάσεών μας. Πολλές φορές λαμβάνουμε emails που μας ρωτούν πώς το καταφέρνουμε κάθε εβδομάδα να είμαστε σε τέτοια ντουζένια. Η απάντηση βρίσκεται κρυμμένη στις μυστι(κιστι)κές μας παραδόσεις και πρακτικές τις οποίες ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να αποκαλύπτουμε σιγά-σιγά.

Ναι λοιπόν, είναι αλήθεια. Έχουμε ιδρύσει τον κύκλο των χ(κ)αμένων ερευνητών.

Μαζευόμαστε σε μία σπηλιά κάτω από το Calton Hill μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλοι έχουμε τελειώσει με τις καθημερινές υποχρεώσεις μας, και αρχίζουμε να απαγγέλουμε βαριά επιστημονική και σε δυσθεώρητα επίπεδα ερευνητική ποίηση. Οι συνεδρίες μας περιλαμβάνουν ένα σταθερό τελετουργικό. Στην αρχή, ο Χουζούρης με ένα ξυπνητήρι από τον 15ο αιώνα δίνει το έναυσμα για την αφή της επιστημονικής φλόγας. Ο Μπυρατής έχει μαζέψει διάφορα χόρτα και κλαδιά από το γύρω πάρκο στο δρόμο του προς τα εκεί, τα οποία τα ανάβουμε πάντα με τον ίδιο τρόπο: Ο Αφάνας βγάζει τον τελετουργικό αναπτήρα από το 24ωρο Scotmid της Bruntsfield μέσα από το ιερό sporran, και τον παραδίδει στο Λαμόγιο. O Μαρανέλλο φοράει το κράνος της γνώσης και μας οδηγεί όλους έξω από τη σπηλιά εκτός από το Λαμόγιο, ο οποίος μένει μόνος μέσα. Κρατώντας τον αναπτήρα στη σωστή θέση και στη σωστή απόσταση, πατάει το τσακμάκι κι αερίζεται παταγωδώς (τώρα καταλαβαίνετε γιατί πρέπει και να είμαστε έξω από τη σπηλιά) προκειμένου να ανάψει η φλόγα. Κατά τη διάρκεια της αφής (μπορεί το Λαμόγιο να αργήσει — συνήθως όμως όχι πολύ μιας και είναι πάντα fart-ready), κι όσω είμαστε έξω, ο Κιμπάρης χορεύει foxtrot με την Κιμπάρα, στους ρυθμούς που προστάζω με τη φυσαρμόνικά μου, ενώ, όταν μπούμε πάλι όλοι μέσα, η Σαλώμη βγάζει το σουτιέν του Τσολιά και το πετάει στη φλόγα. Με τις αναθυμιάσεις του μπαίνουμε στην απαραίτητη έκσταση και να αρχίσουμε τις απαγγελίες.

Μπορεί στον κύκλο των χαμένων ποιητών να περνούσαν χέρι-χέρι ένα φακό για να διαβάζουν, αλλά ο κύκλος των χ(κ)αμένων ερευνητών είναι πολύ μπροστά. Δε διαβάζουμε ποτέ από τα έτοιμα, παρά αυτοσχεδιάζουμε. Η σκυτάλη μας είναι ένα μπουκάλι ρούμι κι ο κανόνας είναι ότι πίνεις μία γουλιά όταν αρχίζεις την απαγγελία, και μετά μία έξτρα γουλιά για κάθε στροφή του ποιήματος. Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε ότι το μήκος των πονημάτων μας είναι, το λιγότερο, επιπέδου Ιλιάδας.

Μερικές φορές βέβαια δε μας βγαίνει, οπότε έρχεται ο καθένας με το αγαπημένο του δηλητήριο (γιατί το ρούμι δεν είναι για πέταμα) και το μόνο που κάνουμε είναι ένα μεγάλο arsebanging session:

• Όπως ίσως υποπτεύεστε είμαστε παιδιά των γαλλικών και του πιάνου, μεταξύ άλλων. Η τελευταία συμφωνία του Μότσαρτ είχε τίτλο “Νούμερο 41″ (άσχετο αν είχε γράψει περισσότερες όπως λένε οι πηγές).
• Από την άλλη βέβαια, στο Léon, ο Oldman είχε μία ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις διαφορές μεταξύ Μπετόβεν και Μότσαρτ. [Προειδοποίηση: το video έχει πολύ αίμα, μπορεί να μη θέλετε να κάνετε click.]
• Το πρώτο παιχνίδι για σήμερα, είναι μυστηρίου: Muselock.
• Αν έχετε έντομα διαθέσιμα και δεν ξέρετε τι να τα κάνετε, μπορείτε πάντα να τα βάλετε να ζωγραφίζουν.
• Σε περίπτωση που ζούσατε το 1867, ήσασταν του savoir vivre, και θέλατε να επισκευθείτε την Ιαπωνία, να τι θα έπρεπε να διαβάσετε.
• Ρομποτομαχίες.
• Δεύτερο παιχνιδάκι: η πολιορκία του Στάλινγραντ.
• Οι κίνδυνοι των ραντεβού στα τυφλά.
• Αν έχετε τσαντίλες, άντε πηγαίνετε να σκοτώσετε κανέναν τρομοκράτη.
• Κι αν έχετε κι άλλες τσαντίλες και θέλετε να φτιάξετε πυρηνική βόμβα για όσους σας τη σπάνε, μπορείτε να αγοράσετε ουράνιο από το amazon.
• Ο Pablo Francisco είναι πολύ μπροστά.
• Την προηγούμενη εβδομάδα ο Αφάνας έδινε συμβουλές για μέρη στα οποία μπορείτε να παρκάρετε. Αλλά, πώς να το κάνουμε όμως, δεν παρκάρουν όλοι το ίδιο καλά.
• Ναι, θα ήθελα τη wikipedia μου τηγανητή παρακαλώ.
• Και νομίζαμε ότι το κτήριο της Σκωτσέζικης Βουλής εδώ πιο κάτω είναι αρχιτεκτονικά περίεργο. Τι να λένε και στην Τσεχία που θέλουν να αντικαταστήσουν το υπάρχον κτήριο με… εεμμ… ένα χταπόδι;
• Όταν βλέπετε μία επιγραφή που λέει “Απαγορεύεται η φωτογραφία,” δε θέλετε να βγάλετε μία φωτογραφία; Αν ναι, ορίστε που μπορείτε να την ανεβάσετε ή να βρείτε έμπνευση.
• Συμβουλές αντιμετώπισης τεράτων από τρίχρονα. [thanks Razz]
• Συμφωνώ.
• Το ξέρω ότι έχουμε ξανακάνει link στο orisinal, αλλά μέρες που είναι πάρτε κι ένα χειμωνιάτικο παιχνιδάκι.
• O Billy Connolly έγινε 65: “τα χρωστάω όλα στη Γλασκώβη“. Εντάξει μπορεί η Γλασκώβη να μην είναι Εδιμβούργο, αλλά όλοι οι Σκωτσέζοι χρωστούν στο Billy Connolly άπειρες ώρες γέλιου: Τουρισμός, Οικονομία, Μουσική, Θρησκεία, Αθλητισμός, Κοινωνία, Εκπαίδευση, Γλώσσα, Κουζίνα, Ιστορία, Συγκοινωνία και, φυσικά, Sex. (Άντε, πάμε να κατεβάσουμε το youtube τώρα!)
• Ποιός είπε ότι τα μοντέλα είναι όλα όμορφα; Τουλάχιστον όχι στη Νέα Υόρκη.
• Τώρα που μιλάμε για μοντέλα, προσοχή αν ποτέ σας ζητήσουν να ποζάρετε γυμνοί. [thanks BioLogos]
• Και μιας και αναφερθήκαμε στον βιολόγο, το καφεδάκι που πίνει με το τσιγαράκι του είναι το προτεινόμενο blog της εβδομάδας.
• Σήμερα είναι Παρασκευή, αλλά αύριο είναι Σάββατο. Και μιας και αυτή την εβδομάδα οι Kaiser Chiefs έπαιζαν πολύ στα ακουστικά μου, τραγούδι της εβδομάδας είναι το Saturday Night. Άντε ακούστε το τώρα, αλλιώς…

Τώρα θα σας ζητήσω να με συγχωρήσετε γιατί πρέπει να προετοιμαστώ για το βράδυ. Πιστεύω ότι είναι η ώρα να απαγγείλω Πρέκα.