Arsebanging Friday #dark-side-of-the-moon

Και φτάσαμε στις 21 του μηνός.

Το χειμερινό ηλιοστάσιο και η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου είναι εδώ. Για άλλους είναι η μεγαλύτερη απλά από άποψη χρόνου. Για άλλους είναι η μεγαλύτερη για όλα όσα θα γίνουν ή έχουν γίνει. Ή όλα όσα ελπίζουν να γίνουν. Για άλλους είναι μόνο ένα ακόμη χαρτάκι στο ημερολόγιο που είναι κρεμασμένο στον τοίχο της κουζίνας, με το εορτολόγιο στην μπροστινή πλευρά του κάθε χαρτιού και τα χαζά στιχάκια στην πίσω. Για μένα είναι η νύχτα που η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού (και του τίτλου) θα μείνει κρυμμένη το περισσότερο στον ουρανό που κοιτάζω και συνήθως δεν έχει πολλά αστέρια.

Για τους πιο πολλούς, ειδικά αυτή η Παρασκευή, σημαίνει και την αρχή της ξεκούρασης. Ή του τρεξίματος. Την ξεκούραση από όσα έγιναν ή πριν από όσα θα γίνουν. Και το τρέξιμο για να τα προλάβουν όλα, ή για να διορθωθεί η ζημιά. Το τρέξιμο για το επόμενο ραντεβού, τον επόμενο καφέ, το επόμενο ποτό, τον επόμενο άνθρωπο που πρέπει να περάσει για λίγο από τη ζωή σου.

Έτσι κι εμείς είμαστε στο τρέξιμο τώρα γιατί η δική μας ξεκούραση είναι συνώνυμη με το τρέξιμο, και είμαστε εντάξει μ’αυτό το συμβιβασμό. Μας κάνει αυτό που είμαστε. Ο Χουζούρης να τρέχει να κοιμηθεί σε όσα περισσότερα κρεββάτια γίνεται, και το Λαμόγιο με το Μαρανέλλο να πρέπει να πάνε σε όλες τις πίστες της Ελλάδας. Η Σαλώμη να τρέχει να ζητήσει επί πίνακι όσα περισσότερα κεφάλια γίνεται, ενώ ο Μπυρατής να προσπαθεί να τελειώσει τα αποθέματα τσίπουρου σε όποιο μέρος κι αν πατήσει. Ο Κιμπάρης να αγχώνεται για να προλάβει να πει όσες περισσότερες θανατερές ατάκες γίνεται σε όσο περισσότερο κόσμο μπορεί, κι ο Αφάνας να τρέχει για να κάνει όσες περισσότερες ζημιές περνούν από τα χέρια του σε όποιον του ανοίξει την πόρτα. Ο Τσολιάς να τρέχει να αλλάξει φρουρά αψηφώντας τον αέρα που του σηκώνει τη φουστανέλλα, ποζάροντας παράλληλα στις Ασιάτισσες τουρίστριες που του κλείνουν το μάτι και τον αποθανατίζουν με την made in Taiwan νέα τους κάμερα. Κι εγώ προσπαθώ να βρω τις ουτοπικά τέλειες 8 λέξεις. Γιατί 8; Δεν ξέρω, έτσι μού’ρθε. Το άπειρο σε ορθή γωνία. Ναι, αυτό.

Οπότε μιας και θα είμαστε στο τρέξιμο, δεν ξέρω πόσα πολλά θα μπορούμε να γράψουμε από το δρόμο. Μη φοβάστε όμως, σαν ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο δωράκι, πέρα από τις ευχές μας, σας έχουμε ηλεκτρονικά καλούδια και για σήμερα:

• Για όσους δεν το ξέρουν, το Dark Side of the Moon των Pink Floyd έχει διάρκεια ακριβώς 43 λεπτά. Επίσης, το Rolling Stone στη λίστα του με τα 500 καλύτερα άλμπουμς όλων των εποχών το κατατάσσει στη θέση 43.
• Παιχνιδάκι: τα κόκκινα μπαλάκια μου είναι καλύτερα από τα κίτρινα δικά σου.
• “Καταταγείτε” μας έλεγαν (ευτυχώς όμως όχι στο στρατό της Σιγκαπούρης).
• Αν θέλετε να κάνετε καμιά φάρσα αυτά τα Χριστούγεννα, γιατί να μη βρείτε κάποιον να στέλνει περίεργες κάρτες στους φίλους σας; (Το eBay είναι ο Σατανάς τελικά.)
• Ή αν θέλετε να κάνετε ένα σοβαρό και από καρδιάς δώρο, γιατί όχι μια κατσίκα;
• Οι 109 φωτογραφίες της χρονιάς σύμφωνα με το Reuters.
• Αν είσαι πεζός και σε πατήσει αμάξι, την έκατσες. Αν είσαι πεζός και πατήσεις αμάξι, πάλι την έκατσες (Και, ναι, στην Αθήνα έγινε. Νιώθω περήφανος.)
• Μερικές online κοινότητες που είναι και της μόδας (το facebook σας μέσα οι υπόλοιποι) είναι λίγο πιο περίεργες από ό,τι θα περίμενε κανείς — ειδικά στη Ρωσσία.
• Η λίστα με τα χειρότερα ονόματα συγκροτημάτων για το 2007.
• Και τα κορυφαία posters συναυλιών.
• Ποιά πυροβολήθηκε; Όχι σοβαρά τώρα, πείτε μου. (Κάποιος να πυροβολήσει το Φώσκολο.)
• Led Zeppelin: meet the Beatles.
• ΟΚ, καταλαβαίνω ότι είναι λίγο σπάσιμο να χάσεις τα γυαλιά σου, αλλά δεν είναι λίγο υπερβολική αυτή η αντίδραση;
• Οι κίνδυνοι του να είσαι Άγιος Βασίλης σε εμπορικό κέντρο.
• Για τους (Star) trekkies ανάμεσά σας: οι πιο “καυτές” γυναίκες του αυθεντικού σήριαλ.
• Και νομίζαμε ότι οι αποδράσεις γίνονται μόνο στα βιβλία και στις ταινίες (καλά, εντάξει, και στις Ελληνικές φυλακές).
• Και τα μωρά στο μπλέντερ.
• Έτσι είστε ρε; Πάω να παίξω σε άλλη παραλία! (παιχνίδι).
• Τραγούδι της εβδομάδας το Underdog των Spoon. Γιατί σε κάνει να θέλεις να χαμογελάσεις λίγο μέρες που έρχονται. Και γιατί έχει το στίχο “you have no fear of the Underdog, that’s why you will not survive.” Και όλοι εδώ είμαστε underdogs. Χα!

Αυτά τα λίνκια και για την τελευταία εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Μόνο που θα έχει κι έναν πολύ μικρό κι εσωτερικό επίλογο το σημερινό ράπισμα του σημείου που η πλάτη αλλάζει όνομα (και δεν εννοώ το λαιμό).

Τώρα που μας διαβάζετε, έχουμε φύγει. Μη μας ψάξετε στην πόλη. Είμαστε αλλού.

Άλλοι πίσω στο μέρος που κάποτε έλεγαν “σπίτι”, άλλοι σε μέρη που θέλουν να κάνουν σπίτια τους, κι άλλοι ανοίγουμε το λεξικό μήπως και καταλάβουμε τι σημαίνει η λέξη. Κάποιοι είμαστε κουρασμένοι και θέλουμε μόνο να ηρεμήσουμε σε ένα μέρος με λίγα φώτα.

‘Oταν όμως ο χρόνος αλλάξει, δε θα είμαστε όλοι ξανά εδώ. Η καθημερινότητά μας θα είναι διαφορετική. Γιατί κάποιος μας είναι στο δρόμο για τον επόμενο σταθμό.

Φίλε, φεύγεις κι είμαι σίγουρος ότι αφήνεις κάτι σημαντικό πίσω. Γιατί είσαι σημαντικός για εμάς που μένουμε πίσω. Ξέρεις όμως που είμαστε και ξέρεις τι σημαίνεις. Και ξέρεις κι ότι θα τα πούμε ξανά.

Καλό σου δρόμο. Και καλή μας αντάμωση.