Arsebanging Friday #Bob-Dylan

Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν σήμερα, και για όσους νηστεύουμε το στομάχι έχει φτάσει στην πλάτη, ενώ η στάθμη των ξηρών καρπών στο σπίτι έχει φτάσει στο πάτωμα.  Μα είναι δυνατόν να μη μπορείς να βρεις κάτι νηστίσιμο να φας σε αυτό το μέρος πέρα από ξηρούς καρπούς; Ήμαρτο ρε σεις, που λέει κι ο φαφούτης.

Είχα πολύ καιρό να γράψω ένα ξεγυρισμένο πισινοκρουστικό post, είναι η αλήθεια, κι όταν μου ζητήθηκε εμμέσως πλην σαφώς δε μπορούσα να αρνηθώ.  Και πώς να αρνηθώ άλλωστε; Αν είχα αρνηθεί τότε θα περιμένατε εσείς οι ορδές των αναγνωστών μας μάταια, όπως τις τελευταίες 2-3 Παρασκευές που ο Αφάνας ανέβασε τα posts κατά το μεσημέρι με το καφεδάκι του.  Χρονική αποτυχία με τη μία.  Η δε ποιότητα των posts, εφάμιλλη της στάθμης των ξηρών καρπών στο σπίτι μου: δάπεδο. Καλύτερα να αφήναμε τον Τσολιά να γράψει δηλαδή, που έχει και ιστορία πιότητας (δεν είναι ορθογραφικό, επίτηδες το έγραψα έτσι — μιμούμενος έναν άλλο γενναίο “Τσολιά”, το Σημίτη).

Ο Jesus έχει πολλά προβλήματα αυτές τις ημέρες, αλλά, και να μην είχε, το παρά έξι δεν το σώζει όσα θαύματα κι αν κάνει.  Θα μπορούσα να τον οδηγήσω στο να το καταστρέψει κιόλας, αρχίζοντας τα διάφορα ανέκδοτα με τον Ιησού πάνω στο Σταυρό, αλλά θα αντισταθώ¹.  Οπότε μιας και ο Ιησούς δε θα μας καταστρέψει, αλλά δεν του καίγεται και καρφί κιόλας για τη σωτηρία μας ως blog, θα σηκώσω το σταυρό της συγγραφής μιας πυγοβεβαρημένης old-fashioned συνεδρίας.

• Μιας και σίγουρα δεν το ξέρατε, έτσι άμουσοι που είστε, ένας από τους πιο κλασικούς δίσκους του Bob Dylan λέγεται Highway 61 Revisited.
• Βοηθήστε τον Electric Man να σπάσει στο ξύλο τον οχτρό.
• Οι φωτογραφίες του τρόμου.
• Κι εγώ σας αγαπώ.
• Μήπως ο Michael Jackson πρέπει να πάει στην Ολλανδία;
• Σε περίπτωση που προγραμματίζετε αεροπορικό ταξίδι εδώ κοντά, να μερικά αεροδρόμια που πρέπει να αποφεύγετε.
• Και μερικές θάλασσες επίσης.
• Τι χρώμα να έχουν άραγε τα εξωγήϊνα φυτά;
• Κάψιμο.
• Το βούτυρο στην Ιαπωνία τελείωσε.
• Και οι Ιαπωνέζες είναι απλά ηλίθιες.
• Σικάγο.
• Η Αλέκα είναι πολύ μπροστά.
• Pulp Fiction α λα Shakespeare.
• Τις τελευταίες μέρες μου τις καίω με αυτό το παιχνίδι.
• Μην πάτε στο Λονδίνο. Βρωμάει.
• Βαθυστόχαστοι προβληματισμοί για το Pac-Man.
• Παιχνίδι.  Απλό.  Εθιστικό.
• Νεκροταφείο ξενοδοχείων στην έρημο του Σινά.
• Μόνο στην Ελλάδα (υπομονή μέχρι το 02:45 του video).
• Δε μπορώ να αποφασίσω αν το Υπουργείο Εμπορίου εδώ στο νησί έχει χιούμορ ή όχι.  Εσείς;
• Το όνειρο του Τσολιά έγινε πραγματικότητα: μπορεί πια να δουλεύει και να χαϊδεύεται ταυτοχρόνως.
• Παλιό αλλά καλό: the Alaskan Polar Bear Heater.  Και τι γίνεται όταν κάποιος το πιει.
• Στο επόμενο party σας, να ένα ωραίο κολπάκι αν ξεμείνετε από άλλους τρόπους να δείτε πολλά χρώματα.
• Πώς να ήταν η Jessica Rabbit στην πραγματικότητα;
• Θα ήταν ιεροσυλία αν το τραγούδι σήμερα δεν ήταν από τον Bob Dylan: Tangled up in blue.

Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν σήμερα, και φτάνουμε στο Πάσχα σε δύο ημέρες.  Καλά να περάσετε όλοι, όσοι έχετε γυρίσει πίσω, κι όσοι έχετε μείνει εδώ σαν κι εμάς.  Θα τα πούμε το Μεγάλο Σάββατο στην εκκλησία με τους περισσότερους (αν όχι όλους) και με λίγους και καλούς την Κυριακή. Τα κρασιά δικά μας.

Καλό Πάσχα!

---

¹Τελικά δεν αντιστάθηκα: Πάει, λέει, μία ξανθιά σε ένα μαγαζί με αγιογραφίες.  Έτσι όπως κοιτάζει, πέφτει το μάτι της σε μία αγιογραφία, οπότε ρωτάει τον αγιογράφο: “πόσο πάει αυτή η φωτογραφία με τη γυναίκα και το παιδάκι;” Τα παίζει λίγο ο αγιογράφος: “Κυρία μου, αυτή είναι η Παναγία και κρατάει το Χριστό!” “Καλά, καλά, και πόσο κάνει;” συνεχίζει απτόητη η ξανθιά. “Σαράντα ευρώ,” απάντα ο αγιογράφος. “Ακριβή είναι,” λέει η ξανθιά, μέχρι που βλέπει μία άλλη: “Κι αυτή με την ταβέρνα πόσο έχει;” Τα ξαναπαίζει ο αγιογράφος: “Μαντάμ, αυτός είναι ο Μυστικός Δείπνος!” Με το βλέμμα της αγελάδας, η ξανθιά απαντά: “Εντάξει, δεν το ήξερα, τι να κάνουμε τώρα; Πόσο έχει;” Ο αγιογράφος σταυροκοπιέται: “Πενήντα ευρώ” απαντά. “Κι αυτή ακριβή είναι,” λέει η ξανθιά. “Κι αυτή με το σταυρό;” Μην πιστεύοντας ότι γνωρίζει για τη Σταύρωση, ο αγιογράφος αποφασίζει να κάνει σκόντο: “Για σας μόνο είκοσι ευρώ.” “Κι αν βγάλουμε τον ακροβάτη;”