Δαμάζοντας τα βλήμματα

Ανεβαίνεις τις γέφυρες προς Nicholson (το οποίο ουσιαστικά είναι κατέβασμα τώρα που το σκέφτομαι μιας και πας νότια) στο δρόμο προς την πλατεία.

Κάτι το χτεσινοβραδυνό, κάτι τα γενικότερα προβλήματα ύπνου που αντιμετωπίζεις, κάτι εκείνος/η που σε πήρε τηλέφωνο στις 3:32 από νούμερο που δεν ήξερες και για αυτό δεν το σήκωσες, αλλά ήταν αρκετό να ξυπνήσεις πάνω που έμπαινες στο γλυκό τον ύπνο (sorry αν το διαβάζεις τώρα – αλλά να σου καεί η κάρτα δικτύου τέτοια ώρα που με πήρες) σε έχουν κάνει να είσαι νωρίς στο δρόμο αν και Σάββατο πρωΐ.

Σε μία κρίση έλλειψης καφεΐνης, μπαίνεις στο Black Medicine γιατί (α) σε ξέρουν και σου βάζουν μία extra τζούρα espresso χωρίς να τη χρεώσουν και (β) αν βρεις πάγκο ελεύθερο δίπλα στο τζάμι μπορεί να βγάλεις το laptop και να κάνεις λίγη δουλειά εκεί πίνοντας το καφεδάκι σου πριν πας να συνεχίσεις τη δουλειά σε εκείνο το μέρος στο οποίο δεν πρέπει να πηγαίνεις Σάββατα.

Ο πάγκος είναι ελεύθερος, βγάζεις το laptop, βγάζεις κι ένα τετράδιο και ετοιμάζεσαι να σκεφτείς «σήμερα μπορεί να είναι και καλή μέρα και να μη βρίσω τόσο πολύ.» Πριν τελειώσεις τη σκέψη σου, σκάνε μύτη πέντε Σκωτσέζοι από την οικοδομή στο τετράγωνο (την οποία σιχτίριασες κιόλας ερχόμενος, μιας και εδώ και δύο χρόνια έχει καλύψει το Black Medicine με σκαλωσιές).

Φοράνε κίτρινες φόρμες κι αν και δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς λένε, εν τούτοις καταλαβαίνεις ότι κάθε δεύτερη λέξη ξεκινά από «φου» και τελειώνει σε «κιν». Η φασαρία έχει γίνει εφάμιλλη του Easter Road, όταν όλοι έχουν γίνει ντίρλα από τις 12:00 το μεσημέρι.

Λες ότι θα το αντέξεις και πας στην τουαλέττα περιμένοντας ότι μέχρι να πλύνεις τα χέρια σου θα έχουν φύγει. Επιστρέφεις και συνειδητοποιείς ότι είναι το διάλειμμά τους (διάλειμμα στις 9:00;) και έχουν κάτσει με τα σαντουιτσάκια τους και τα grande latte enemas τους και συνεχίζουν τη «συζήτησή» τους στους ίδιους ρυθμούς. Μόνο που κάθονται πια ακριβώς πίσω από εκεί που κάθεσαι εσύ.

Τους ζητάς συγγνώμη να περάσεις και σε ρωτάνε αν κάθεσαι στον πάγκο δίπλα στο τζάμι και αν το laptop είναι δικό σου. Είναι και κοινωνικοί πανάθεμά τους.

Εκεί, η σωστή αντιμετώπιση είναι να πεις «ναι» και να περάσεις, αλλά ο μαζόχας μέσα σου παλεύει με το σαρκαστή κι εκεί που είναι έτοιμοι να παίξουν μπουνιές αποφασίζουν να συνεργαστούν και να ενώσουν τις δυνάμεις τους: «no mate, I just want to steal it and you’re in my way.»

Ο Σκωτσέζος σε κοιτάζει λες και μόλις κατέβηκες από τον Άρη.

Advertisements

2 Responses to Δαμάζοντας τα βλήμματα

  1. Ο/Η xouzouris λέει:

    Εμ κυρ Δάσκαλε το κλείνουμε το κινητό το βράδυ…. Πρώτον κάνει κακό στον εγκέφαλο και δεύτερον υπάρχουν οι αργόσχολοι με τις κίτρινες φόρμες που ήθελαν να ρωτήσουν αν θα δόσεις το παρόν στο Black Medicine….

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Το αφήνω ανοιχτό για το λαό μου. Δεν ξέρεις πότε θα του έρθει να κάνει επανάσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: