Έψαξα αλλά δε βρήκα…

Υπάρχουν κάτι μέρες σαν τη σημερινή που δεν ξέρεις τι να κάνεις. Δεν είναι ότι έχεις πελαγώσει, δεν είναι ότι δεν έχεις τι να κάνεις, δεν είναι ότι δεν ξέρεις πώς. Απλά δε βρίσκεις λόγο. Και δεν είσαι μόνο εσύ έτσι, αλλά όλη η πόλη σε σιγοντάρει.

Από τη βροχή που σε φτύνει στην κορυφή της Leith Walk και τον ήλιο που βλέπεις την ίδια στιγμή να λούζει το λιμάνι σε μια απόσταση ένα τσιγάρο δρόμο, λες κι ο καιρός έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του και κάνει ό,τι μπορεί για να το χάσει. Από τη συνήθως χαζοχαρούμενη και ομιλητική κοκκινομάλλα στο Starbucks στη γωνία της George με τη Hanover, η οποία όταν παρήγγειλες τον καφέ σου το πρωΐ κοίταζε επί 20 δευτερόλεπτα τη μηχανή λες και περίμενε ότι θα της μιλήσει και θα της μάθει το αλφάβητο. Από την απόφαση που πήρες σ’εκείνο το σημείο, αντί να πας προς Νότο, να αλλάξεις πάλι κατεύθυνση και να πας στο Stockbridge γιατί ήθελες να κατέβεις από το πλάϊ της γέφυρας και να περπατήσεις δίπλα στο ποτάμι.

Μέχρι το λεωφορείο που πήρες όταν τελείωσε ο καφές κι άφησες το ποτάμι. Που σήκωσες το χέρι στη στάση για να ανέβεις εσύ κι όχι κάποιος άλλος που του κράταγες παρέα για πρώτη φορά από τότε που έκαναν το εισιτήριο μία λίρα. Και σε όλη τη διαδρομή δεν άκουσες ούτε μία λέξη από οποιονδήποτε, κι όσο έστριβες το τσιγάρο σου δε διαμαρτυρήθηκε κανείς αυτή τη φορά. Κατέβηκες και μία στάση νωρίτερα γιατί προτιμούσες να βρέχεσαι παρά να ταξιδεύεις με το κινητό νεκροταφείο.

Από τους οδηγούς που είχαν σταματήσει στο φανάρι για να περάσεις απέναντι στη London Road κι αντί να ξεκινήσουν μόλις άρχισε να τους αναβοσβήνει το πορτοκαλί, κι ενώ ο δρόμος ήταν άδειος, περίμεναν όχι να ανάψει το πράσινο αλλά να έρθει ο επόμενος πεζός να πατήσει το μαγικό του κουμπάκι και να τους σταματήσει ξανά.

Και μέχρι τη δουλειά που έχει αρχίσει να μαζεύεται γιατί μαζί με τα δέκα πράγματα που πρέπει να κάνεις για την πάρτη σου και σβέλτα για εκείνο το τιμημένο το χαρτί, η γραμματέας σου έστειλε υπενθύμιση Παρασκευή απόγευμα ότι έχεις πια κι εργασίες να διορθώσεις. Και στην έστειλε στις 16:49, πριν πάει στην pub να εξασκήσει το συκώτι της, ως μια προσωπικά αφιερωμένη ευχή για «καλό Σαββατοκύριακο». Η απόφαση να γίνεις marker στην αρχή του χρόνου για τις επιπλέον τριακόσιες λίρες κι εκείνη την ψηφιακή που έχεις βάλει στο μάτι αρχίζει να ξεθωριάζει. Ο κουβάς, μεταμφιεσμένος σε κούτα χαρτιού εκτυπωτή με ασκήσεις που έχεις να διορθώσεις, είναι γεμάτος κι απύθμενος και πριν το καταλάβεις είσαι κι εσύ μέσα του.

Οπότε, περπατώντας πίσω, βλέπεις όλα τα μαγαζιά να είναι άδεια στις 17:30 ένα βροχερό Σάββατο, το πρώτο του Μάρτη. Και μέσα στο φτύσιμο από τη βροχή, σκέφτεσαι ότι είσαι εδώ και δε μπορείς να κάνεις πολλά πέρα από το να συνεχίσεις να είσαι εδώ για όσο χρειαστεί. Και μερικές φορές αυτή η συνειδητοποίηση είναι αρκετή. Όχι για πολύ… απλά για να ηρεμήσεις μέχρι να χρειαστεί να την ξανακάνεις.

Και όταν φτάσεις σπίτι κι ανάψεις το τσιγάρο αρχίζεις να ακούς λίγο τα παιδιά που παίζουν έξω στο δρόμο και φωνάζουν τρέχοντας για να γυρίσουν σπίτι και είσαι σίγουρος ότι αν βγεις τώρα, αυτή τη στιγμή, θα δεις ότι τα μαγαζιά σιγά-σιγά έχουν αρχίσει να γεμίζουν.

Τι να πω… It’s OK. Had a bad day (year). Πάω άλλη μια βόλτα.

Advertisements

8 απαντήσεις στο Έψαξα αλλά δε βρήκα…

  1. Ο/Η 24seven λέει:

    Κυρ Δάσκαλε γιατί είσαι πεσμένος?
    Δε λέω έβρεχε χθές αλλά επιτέλους ήταν ΑΛΗΘΙΝΗ ΒΡΟΧΗ, μπόρα και όχι το χαζο-ψιλόβροχο που έχοθμε συνηθήσει!Και όσο για τα αμάξια που περιμεναν να περάσουν όλοι οι πεζοι, πριτιμούσες την κατάσταση της Ελλάδας που όταν ο οδηγός βλέπει πεζό επιταχύνει?
    Μην είσαι μελαγχολικός και συνέχισε τα όμορφα post!

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Ε, εντάξει, που και που πέφτουμε 24seven.

    Πήγα να πέσω και κυριολεκτικά στη βροχή σ’εκείνη τη σιδερένια ράγα που έχει μπροστά στο Omni κι όταν βραχεί γλιστράει; Δεν ήθελα και πολύ να μιζεριάσω. Αλλά να σου πω την αλήθεια μου πέρασε χτες βράδυ.

    Ιδέα: Δεν είναι κανείς στα γραφεία εδώ. Λες να παίξω μπάλλα στο διάδρομο;

  3. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    Ε παίξε και λίγο κύριε Δάσκαλε…μέχρι και ο Θεός ξεκουράστηκε την έβδομη μέρα (μα καλά είναι τώρα μέρα για γραφείο αυτή;;;)

  4. Ο/Η tsolias λέει:

    Γιατί, τι έχει η έβδομη μέρα; Μια χαρά εργάσιμη είναι…

    Δάσκαλε, θα σου πρότεινα τσουλο-καρεκλάτους αγώνες!
    Και για να μην παρεξηγηθώ, εννοώ αγώνες με καρέκλες που έχουν ροδάκια!
    Άμα ειδικά έχεις και κανένα μακρύ διάδρομο, είναι όλα τα λεφτά!
    Ότι πρέπει όταν δε σου βγαίνει το γ@μ@μένο το πείραμα και
    θες κάπου να ξεσπάσεις…
    Ξέρω, ξέρω… Σοβαροί επιστήμονες θα γίνουμε.

  5. Ο/Η daskalos λέει:

    Όχι ρε θα παίξω μπάλλα κι αν σπάσει κανά τζάμι τότε θα αρχίσω να τσουλάω με την καρέκλα και μη με είδατε…

  6. Ο/Η daskalos λέει:

    OK, έσπασε… Τσολιά την τσουλοκαρέκλα σου και γρήγορα!

  7. Ο/Η Ποπίτα λέει:

    Δάσκαλε:
    1.γράφεις όμορφα
    2.με μελαγχόλησες λίγο
    3.παίξε μπάλα και τα τζάμια τα πληρώνω εγώ
    Φιλιά και στόυς «παραέξι»σας,έχω μέρες να σας δώ και σας πεθύμησα :-)

    Tσολιάς:Έμαθα μια νέα λέξη σήμερα,»τσουλο-καρεκλάτος»χεχεχε

  8. Ο/Η daskalos λέει:

    Thanks Ποπίτα και sorry. Το Σαββατόβραδο βοήθησε πάντως. :-)

    Ααα, το λογαριασμό για το τζάμι που να τον στείλω; Είναι μια ολόκληρη τζαμαρία βασικά – ελπίζω να μην πειράζει.

    Μετά ήταν κι εκείνη η τσουλοκαρέκλα του Τσουλιά, εεεε, του Τσολιά που βάρεσα λίγο σε μια στροφή που μπήκα με τις μπάντες, αλλά η ζημιά εκεί είναι μικρή. Άσε θα τη φορτώσω στο Μαρανέλλο αυτή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: