Πέντε πράγματα

Εντάξει λοιπόν, αρκετά τράβηξε η αποφυγή και οι προ(σ)κλήσεις πρέπει να απαντούνται. Πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα.

  1. Η φωτογραφία της πρώτης μου αστυνομικής ταυτότητας είχε βγει στο φωτογραφείο του πιο μεγάλου, αξεπέραστου, και άξιου ζμπρώχτη που γνώρισε ποτέ ο Ελληνικός κινηματογράφος και ακούει στο όνομα Κώστας Γκουσγκούνης. (Ναι, ο γνωστός Γκουσγκούνης, με την καράφλα και τα αυτιά. Όχι, μόνο αυτά με κάνουν να είμαι σίγουρος για την ταυτοπροσωπεία, καμία ευλογημένη δεν έσκυβε εκεί κοντά και καμία δεν είχε πιάσει τοίχο για να σπρώξει ο μέγιστος και να έχω κι άλλους λόγους σιγουριάς.)
  2. Είμαι από τους πιο καλόβουλους ανθρώπους που γνωρίζω (έτσι μου λένε τουλάχιστον) και θα σε υποστηρίξω μέχρι που κι εσύ θα εκπλαγείς από το πόσο πολύ. Δεν υπάρχουν όρια, ακόμα κι αν δεν έχω αγιάσει μέχρι στιγμής και γιορτάζω το όνομά μου του Οσίου Δασκάλου. Υπάρχει όμως ένας κάλος, τον οποίο αν μου τον πατήσεις θα χάσεις το πόδι σου. I shit you not. Παλιά μπορούσα να γίνω το μεγαλύτερο κάθαρμα αν το ήθελα. Με το πέρασμα των χρόνων έμαθα να το ελέγχω, και τώρα η κατάσταση είναι ότι αν πραγματικά με απογοητεύσεις μία φορά τότε η οποιαδήποτε σχέση είχαμε είναι νεκρή. Και, δυστυχώς, δε θα σου πω εκ των προτέρων τον ορισμό της απογοήτευσης για μένα, ούτε θα σου πω πότε το έκανες — απλά θα το καταλάβεις. Sorry. Έτσι είμαι όμως.
  3. Ο πατέρας μου ήταν αντάρτης στον εμφύλιο. Αργότερα, επί χούντας, αν και να πω την αλήθεια δεν το πρόλαβα, είχαμε συχνά-πυκνά ένα μπατσικό να περνάει έξω από το σπίτι για να μας καληνυχτίσει με το δικό του ξεχωριστό σας-ανάβω-φώτα-γιατί-ξέρω-ποιοί-είστε τρόπο. Νομίζω ότι ιστορίες σαν αυτήν, που άκουγα όσο μεγάλωνα, μου έχουν δημιουργήσει μία απέχθεια σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με σώματα ασφαλείας.
  4. Είμαι επιφυλακτικός. Δε μιλάω πολύ. Δε μιλάω σχεδόν καθόλου. Οι λέξεις πρέπει να βγαίνουν μόνο όταν έχει νοήμα να βγουν κι όταν έχουν νόημα στο σύνολό τους. Αυτό κάνει πολύ κόσμο να πιστεύει ότι είμαι αντικοινωνικός. Μάλλον έχουν δίκιο.
  5. Όταν ήμουν μικρότερος ήθελα να γίνω συγγραφέας. Σε κάποιο σημείο της ζωής μου ο πραγματικός κόσμος είχε απαιτήσεις και με έκανε κομμάτι του. Λέω ότι η μάχη ήταν άνιση κι έχασα. Η αλήθεια είναι ότι δεν αντιστάθηκα αρκετά και το θεωρώ από τις μεγάλες ήττες μου. Στην πορεία πήρα πολλά υποκατάστατα, κι αυτό το blog είναι το τρέχον μου*.

Προφανώς απευθύνω την πρόσκληση στους άλλους πέντε του παρά-έξι γιατί (πάρτε και το bonus) στοχεύω πάντα στην απλότητα των πραγμάτων και είμαι υπέρ των εύκολων λύσεων (αποτυγχάνω οικτρά και στα δύο συνήθως, αλλά…). Επίσης, δεν ξέρω και πολλούς άλλους για να περάσω τη σκυτάλη, και όσους ξέρω τους έχουν προλάβει άλλοι. Αλλά να πω και την αμαρτία μου, ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αλυσίδες και διάφορα ανάλογα μου δημιουργεί μία αναγούλα (τη σακούλα, τη σακούλα).

Οι αλυσίδες είναι για να σπάνε.

* Ακόμα και τώρα όμως νομίζω ότι πρέπει να παραδεχτώ τον εθισμό, και να τον αφήσω να με στείλει σε άλλους δρόμους.

Advertisements

20 Responses to Πέντε πράγματα

  1. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    2. Αν δηλαδή σε απογοητεύσει, και σου ζητήσει μια ευκαιρία να επανορθώσει ; Νόμιζα ότι «Ο Δάσκαλος δε τσαντίζεται ποτέ, αλλά δίνει πάντα μόνο μία ευκαιρία»

    Κρίμα που δεν έγινες συγγραφέας πάντως.

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Συνώνυμα δεν είναι;

  3. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    Νόμιζα ότι αυτή η μία ευκαιρία ήταν αυτή μετά το λάθος. Άλλα αυτή μετράται ως δεύτερη…
    Είστε πέρα από σαφής κύριε Δάσκαλε.

  4. Ο/Η daskalos λέει:

    Κι όπως ξέρεις έχω και την πληρωμένη απάντηση: «δεν έχω πιεί αρκετά για να απαντήσω.»

    Μα καλά, γιατί μου μιλάτε όλοι στον πληθυντικό; I’m just this guy, you know…

  5. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    Ε φυσικά Δάσκαλε… πιες λοιπόν λίγο (ή και πολύ) και πες μου ακόμα κάτι… αν η ευκαιρία μετά τη στραβή θεωρείτε δεύτερη, η πρώτη ποία είναι;( η ευκαιρία να σας γνωρίσει κανείς;)

    Σε ότι αφορά τον πλυθηντικό νομίζω οφείλεται στο σεβασμό στην ιδιότητά…

  6. Ο/Η daskalos λέει:

    Δεν ήπια (είναι και νωρίς στο νησί) αλλά μόλις γύρισα από μία ομιλία που με ζάλισε αρκούντως.

    Συνήθως η πρώτη ευκαιρία είναι όταν έχουν την αμέριστη προσοχή μου. Δε γίνεται συχνά.

    Ένας πολύ καλός φίλος, τον οποίο μαζί με έναν άλλο πολύ καλό φίλο πολύ θα ήθελα να δω εδώ κοντά, μέσα σε μία νύχτα ενός Γενάρη, είχε γράψει σε ένα χαρτάκι δύο στροφές από τον Ερωτόκριτο: «Μια κάποια λίγη πεθυμιά εσήκωσεν το νου μου και δυο φτερούγες ήκαμε μέσα του λογισμού μου…»

    Το προτείνω. Το χαρτί εκείνο είναι πάντα στο πορτοφόλι μου.

    Αλλά μάλλον δε βγάζω νόημα οπότε θα το αφήσω εδώ.

  7. Ο/Η tsolias λέει:

    Σωστός ο δάκαλος. Αν και λίγο μετά πέφτουμε:

    «Και πάραυτας γκρεμνίζομαι, απείς φτερά δεν έχω,
    γιατί ήφηκα τα χαμηκά και τα ψηλά ξετρέχω»

  8. Ο/Η daskalos λέει:

    «Δάσκαλος είναι ο Ρώκριτος…»

  9. Ο/Η xouzouris λέει:

    Τι να πω ρε Τσολιά;;;;;; Γεια σου google αθάνατο!

  10. Ο/Η tsolias λέει:

    Αν εσύ γνώρισες τον Ερωτόκριτο μέσα από το Google,
    τότε μπράβο στην τεχνολογία…

    Παρεμπιπτόντως, τα συγκεκριμένα στιχάκια τα έχει μελοποιήσει και
    ο Λουδοβίκος των Ανωγείων για το δίσκο «4 δρόμοι για τον Ερωτόκριτο».
    «Μια κάποια λίγη πεθυμιά» λέγεται το τραγούδι…

  11. Ο/Η xouzouris λέει:

    άλλο το γνώρισα και άλλο το θυμάμαι απέξω… Η πιστή αναπαραγωγή δεν ορίζει τη γνώση…. Όπως λένε άλλωστε κάλος επιστήμονας (και γενικά στη δουλεία του) δεν είναι αυτός που τα ξέρει όλα απέξω αλλά αυτός που ξέρει οτι υπάρχουν και που να τα βρει…

    Επιμένεις δηλαδή ότι απάντησή σου με το στιχάκι ήταν άνευ διαδικτυακής έρευνας???

  12. Ο/Η RaZzMaTaZz λέει:

    dear Master, η «συγγραφίτιδα» δεν είναι τόσο επάγγελμα όσο μια γενικότερη φάση στην οποία επιπλέει το κεφάλι σου. Go for it λοιπόν και ναι, κάποια πράγματα δε σηκώνουν 2nd chances -αν μπορείς και το ακολουθείς αυτό, thumbs up.

    όσο για το μαγαζί του πορνοστάρ (μάλλον το ίδιο λέμε εκτός κι αν έκανε franchise), το είχαμε πετύχει σε μια εκδρομή με τη σχολή και αυτοστιγμής παρατήσαμε πούλμαν και καθηγητές για να φωτογραφηθούμε ένας ένας με φόντο την ταμπέλα.

  13. Ο/Η tsolias λέει:

    Όχι χουζούρη, δεν ήταν άνευ έρευνας, αλλά όπως ανέφερες και εσύ, αρκεί να ξέρεις ότι υπάρχει, πού υπάρχει και να το ψάξεις. Γι’ αυτό άλλωστε έβαλα τα quotes. Ξέχασα. βέβαια να αναφέρω
    την πηγή, αλλά το έκανα παραπάνω για να μη με κατηγορήσεις για plagiarism :)
    Όσο για το συγγραφιλίκι, θα συμφωνήσω με το φίλο RaZzMaTaZz (αν και εγώ δεν το κατέχω).

  14. Ο/Η daskalos λέει:

    Ένα ήταν το μαγαζί Razz κι έκλεισε. Έγραφε το όνομα με καλλιγραφικά γράμματα. Για την ακρίβεια έγραφε μόνο το όνομα. Ήταν αρκετό.

    Ανάθεμα κι αν θυμάμαι τι έχει γίνει τώρα.

  15. Ο/Η Ποπίτα λέει:

    Και πάλι βρίσκω τη φωτιά, πάλι ξανακεντά με,
    κι απ’ τα ψηλά που βρίσκομαι με ξαναρίχνει χάμαι….

    Επειδή είμαι από την Κρήτη,να σας πώ ότι τον Ερωτόκριτο τον είχα μάθει απ’έξω.Γεννήθηκα σε ένα χωριό,όπου όλα τα παιδιά ,τότε, τον είχαμε κάνει «παιχνίδι» στο σχολείο.Στα διαλείμματα,απαγγέλαμε ανά δύο στιχάκια δίνοντας ένας-μία στον άλλο-η πάσα κι όποιος δεν θυμόταν έβγαινε απ’το παιχνίδι…Και σήμερα ακόμα,πολλά παιδιά ορεινών περιοχών,αγόρια κυρίως,ξέρουν τον Ερωτόκριτο ή Ρωτόκριτο…
    Μου σκαλίσατε παιδικές μνήμες…

    Δάσκαλε,πές μου αν θέλεις,είσαι πραγματικά δάσκαλος;Σε διάβασα με ενδιαφέρον..
    Επίσης δάσκαλε,το χαρτάκι να μην το αφήσεις εκεί.Είμαι σίγουρη ότι βγάζεις νόημα από τους στίχους :-)

    Γκρινιάρα,είπες για σεβασμό στον δάσκαλο.Πολλές φορές συζητάω τα τελευταία χρόνια το θέμα αυτό.Ο δάσκαλος ενέπνεε σεβασμό πραγματικά κάποτε.Σήμερα,με ευθύνη όλων μας δυστυχώς ,έχουν αλλάξει τα πράγματα…Φυσικά έχουν αλλάξει και οι ίδιοι οι δάσκαλοι,πλην εξαιρέσεων…Ο παιδαγωγικός τους ρόλος είναι μάλλον ανύπαρκτος…

    Σας φιλώ :-)

  16. Ο/Η daskalos λέει:

    Κάποιοι με έχουν πει και δάσκαλο Ποπίτα. Ελπίζω να είμαι.

    Κι ο σεβασμός δεν είναι θέμα ετικέττας, πρέπει να κερδίζεται.

  17. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    Αμάν κύριε Δάσκαλε…πόση εμπειρία κρύβετε τελικά; Οι απαντήσεις σας είναι τόσο αναπάντεχα διπλωματικές και συγχρόνως τόσο δεν-αφήνω-περιθώρια-για παρανοήσεις που κανείς δεν έχει πολλά να πει μετα…

    Φυσικά και ο σεβασμός δεν είναι θέμα ετικέτας όπως δεν είναι και η προσφώνηση σε πλυθηντικό αριθμό απαραίτητα δείγμα σεβασμού..

  18. Ο/Η daskalos λέει:

    Γκρινιάρα, μερικές φορές χρειάζεται η διπλωματία. Αλλιώς επιβεβαιώνονται (ή όχι) πράγματα και δεν κάνει. Είναι καλύτερο να έχεις πάντα μία αμφιβολία σε κάποια θέματα. Πιο παιχνιδιάρικο.

  19. Ο/Η tsolias λέει:

    Εγώ πάλι, θα σε παραδεχτώ σα δάσκαλο μόνο όταν θα δω το χαρτί (για το ΠεΧαΝτε μιλάω), οπότε θα είσαι και με τη βούλα. Συγκράτησε λοιπόν το συγγραφικό σου οίστρο και διοχέτευσε τον αντ’ αυτού στα εναπομείναντα κεφάλαια του διδακτορικού σου… Δάσκαλε…

    Άντε, στρώσου…

  20. Ο/Η daskalos λέει:

    Μωρέ να το τελειώσω, αλλά λες και θα το διαβάσει κανείς άλλος πέρα από μένα και το supervisor; Άντε κι αυτός ο άκυρος που μου φέραν για external. Τα νεύρα μου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: