Το workshop από την κόλαση

23 Μαρτίου, 2007

Έχεις φάει λοιπόν το αγγούρι του αιώνα τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Περιμένεις πώς και πώς να έρθει εκείνη η ευλογημένη η Παρασκευή για να μπορέσεις να πας να πιεις ένα ποτάκι σαν άνθρωπας και μετά να έρθει κι εκείνο το Σαββατοκύριακο για να λιώνεις σα παγωτό σε χαλασμένο ψυγείο της ΕΒΓΑ μέσα στον Κρητικό Αύγουστο. Το supervisor όμως των ρώτησες; Όοοοχι.

Έρχονται λοιπόν χαρωποί-χαρωποί την Πέμπτη και σε σένα και στον Αφάνα και σας λένε μ’ένα στόμα μια φωνή ότι σαν επιβράβευση της καλής σας δουλειάς, σας στέλνουν σε ένα workshop την Παρασκευή: «έτσι, για να δείτε τι κάνουν κι οι άλλοι.» Και τι μας νοιάζει εμάς τι κάνουν οι άλλοι; Τους άλλους τους ρώτησες αν θέλουν να μας νοιάζει; Κι εμείς ποιοί είμαστε, εμείς ή οι άλλοι;

Ξυπνάς την Παρασκευή και είναι η τελειότερη Παρασκευή εδώ και πολύ καιρό. Ο ήλιος ψηλά, θερμοκρασία ανεβασμένη για τα δεδομένα της πόλης, κι εσύ πρέπει να είσαι από τις 9:00 κλεισμένος σε μία αίθουσα χωρίς παράθυρα, να ακούς τον κάθε παρλαπίπα να παρλαπιπάρει για πράγματα που δε σε ενδιαφέρουν ποσώς τελικά (να ρε supervisors, αφού το ξέραμε ότι θα τη φάμε την ήττα, γιατί μας τα κάνετε μπετονιέρα;) και να πρέπει να μείνεις και μέχρι τις 19:00.

Ψάχνεις τα ξυράφια από τις 11:00 και σε κάθε διάλειμμα πίνεις όσο πιο πολύ καφέ μπορείς («Would you like some more sir?» «Yes please! More! More! More!») γιατί πρέπει. να. μείνεις. ξύπνιος. και σε κάθε χειροκρότημα στο τέλος μίας ακόμη κατα-πληκτικής ομιλίας ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει αρκετός καφές στον κόσμο.

Κάθεσαι με τον Αφάνα και απαγγέλετε Πρέκα γιατί (α) ο καφές δε φαίνεται να δουλεύει, και (β) η ρήση που τελειώνει ως «τύφλα νά’χει η συνουσία…» (στο πιο πρόστυχο) έχει βρει απόλυτη αλήθεια μιας και το πρώτο συνθετικό της ρήσης, αυτό που άμα πιάσει και ομοιοκαταληκτεί με τη συνουσία τώρα που το σκέφτομαι – να ρε Τσολιά, αυτή είναι ομοιοκαταληξία – πηγαίνει σύννεφο. Στην πορεία βέβαια έχετε παρασυρθεί κι εσείς στο γενικότερο κλίμα αυτοερωτισμού που αιωρείται στην αίθουσα και απλά φτάνετε στο παρά-τσακ να γίνετε ρεζίλι από τα γέλια…

Ανοίγεις το laptop και ξεκινάς το παρόν post ανάποδα με την τελευταία του ατάκα:

Ο δρόμος της ζωής μας είναι στρωμένος με κοπριά από το κοπάδι του διαβόλου και ο ίδιος αερίζεται στα μούτρα μας.


Arsebanging Friday #sexy-κι-όποιος-αντέξει

23 Μαρτίου, 2007

Χρρρρρρ…. Καλά, μη με ξυπνάτε τώρα με τα links σας. Απαπά, τι πάθαμε… Καλά ντε, άντε, πάρτε ολίγα και περιεκτικά σήμερα.

Ποιός πάει δουλειά τώρα…


Hit the road Jack …

22 Μαρτίου, 2007

… ή αλλιώς πώς γίνεται να επιδοθούμε στις αγαπημένες μας οδηγικές καφρίλες, τις οποίες συνηθίζαμε να κάνουμε στην πατρίδα ακόμα και πηγαίνοντας στο περίπτερο για τσιγάρα…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Παρ’ ολίγον…

22 Μαρτίου, 2007

Πάντως, πάλι καλά που τελειώσανε (μερικοί από μας),
αλλιώς δε θα αργούσε πολύ η μέρα που θα μετονομάζαμε το blog
από παρα-εξι σε παρ’ολίγον-έτσι.

Και εις άλλα με υγεία (λέμε τώρα) και με πολλά τα ξύδια… (έκανε ομοιοκαταληξία, εγώ φταίω;)


Τι κάνατε;

22 Μαρτίου, 2007

Το πιο εύκολο είναι να πούμε τι δεν κάναμε: δεν κοιμόμασταν, δεν πίναμε ο,τιδήποτε άλλο πέρα από καφέ, και, προφανώς, posts.

Αλλά κάποιες πηγές λένε ότι σε κάποιον πίνακα κάποιου γραφείου κάποιου από εμάς (κάπου ζαλίστηκα…) υπήρχε η παρακάτω γραφική παράσταση:

That's us.

Ήταν και είναι αλήθεια.


Έϊ, ψιτ

22 Μαρτίου, 2007

Γυρίσαμε.

Βρήκαμε την αλήθεια. Γκέγκε; Κάναμε limit-up και ρευστοποιήσαμε τις μετοχές μας. Το βγάλαμε το ψωμί και για σήμερα.

Μια παρεούλα είμαστε και σε καθαρά νερά αρμενίζουμε ξανά.


Arsebanging Friday #πάρ’τα-να-μη-στα-χρωστάω

16 Μαρτίου, 2007

Δε βγαίνω παλικάρι μου, δε βγαίνω! Καλά, είμαι πολύ βαράτε με κι ας κλαίω τελικά. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εγώ post-αρμενίζω. Ελαφρώς λιγότερα links σήμερα, αλλά ελπίζω να είναι αρκετά για να πορευτείτε.

Αυτά και για σήμερα. Α, και ως ο δάσκαλος του Κίτσι να ευχαριστήσω τη «φίλη» που, μεταξύ άλλων, μοιράστηκε μαζί μου και τα τελευταία δύο links. Κατίνες…