Via Victoria

[Εμπνευσμένο από διάφορα τραγούδια κι έναν αγαπημένο δρόμο. Γιατί όπως είχε γραφτεί και σε ένα άλλο τραγούδι: «There’s bourbon in the breath of the singer you love so much. He takes all his words from the books that you don’t read anyway.» Και τώρα μάλλον χρειάζομαι ένα ποτό γιατί σε λίγο μου τελειώνουν οι λέξεις…]

Το φύλλο που τρέμει στο κλαδί είναι συνήθως ξερό. Αν το πάρει ο αέρας και το ρίξει στο βήμα σου δε θα έχει σημασία. Ακόμα κι αν έχω προλάβει να γράψω το όνομά μου πάνω του. Μπορείς να το πατήσεις. Δε θα παρεξηγηθεί, δε θα πονέσει. Είναι νεκρό. Κάποια στιγμή όμως θα γίνει λίπασμα για κάτι νέο. Θα με θυμηθείς.

Έτσι κι εγώ ένα βράδυ ονειρεύτηκα πως σκότωσα κάτι που αγαπούσα. Πέθαινε κάπου στη Montgomery, λίγο πριν το πάρκο, και δεν έκανα τίποτα βλέποντάς το να αιμορραγεί. Το έθαψα ζωντανό κάτω από το κάστρο το βράδυ, όσο βρεχόμουν από τα πυροτεχνήματα μιας ακόμη γιορτής που τελείωνε. Κατάλαβα όμως ότι το όνειρο είχε γίνει εφιάλτης και ξύπνησα.

Βγήκα ξανά μια βόλτα, αλλά μακρυνή αυτή τη φορά. Κι όταν γυρίσα εκεί που με έψαχναν όλοι οι λάθος άνθρωποι, άναψα ένα τσιγάρο μέσα στη φωτιά του δρόμου. Όταν όμως είσαι στη γειτονιά σου, ακόμα κι ο καπνός είναι σχεδόν γλυκός. Τον ξέρεις αυτόν τον καπνό. Τον αναπνέεις κάθε μέρα. Μια ακόμα παρηγοριά.

Θυμήθηκα πάλι ένα βράδυ, γύρω στις 2:45. Κάτι έγραφα. Η ώρα φαινόταν από την αντανάκλαση του ρολογιού πάνω σε ένα CD. Εκείνη η ώρα σημαδεύτηκε από τον παραλήπτη. Ακόμα και τώρα δεν είναι δικιά μου, αλλά το παρήγορο είναι ότι με επισκέπτεται κάθε βράδυ.

Κάποια στιγμή ίσως έρθω πίσω και σε βρω να βλέπεις στην τηλεόραση κάποιον που έχει το βλέμμα μου που μόνο εσύ πρόσεχες, ή που σε ρωτάει «δε μου λες;» όπως στο έλεγα εγώ. Ίσως τον κυνηγούν. Ίσως να τον πιάσουν. Αλλά μόνο θα μου μοιάζει, δε θα είμαι εγώ.

Γιατί εγώ θα έχω πάρει την ανηφόρα στη Victoria και θα γυρνάω.

Bye bye!

Advertisements

6 απαντήσεις στο Via Victoria

  1. Ο/Η Γκρινιάρα λέει:

    Δάσκαλε αυτό δεν είναι ένα τελευταίο post, είναι σαν το ποτό που πίνεις πριν φύγεις απο το μαγαζί που κλείνει, λέγοντας στον ευατό σου «ένα τελευταίο, ένα για το δρόμο». Το απολαμβάνεις κατά την διάρκεια, αλλά όταν τελειώσει σε πιάνει μελαγχολία…

  2. Ο/Η Ο Ηλίας του 57ου (παράλληλου) λέει:

    Ακόμα εδώ είσαι εσύ; Εκτός κι αν δεν είσαι εσύ που νόμιζα ότι εσύ ήσουν. Οπότε και είναι λογικό να είσαι εδώ, αλλά παράλογο να είσαι εσύ. Αλλά τότε εσύ πού πας άμα δεν είσαι εσύ; Εκτός κι αν είσαι εσύ αλλά σε πέτυχα στην πόρτα οπότε δεν είσαι πια εδώ. Τι είσαι τελικά ρε φίλε; Εδώ ή εσύ;

  3. Ο/Η leonii λέει:

    kerna k emena ena..

  4. Ο/Η daskalos λέει:

    Ηλία του 57ου γεια χαρά από έναν παράλληλο ελαφρώς διαφορετικό από αυτόν που συνήθως βρισκόμαστε. Στην πόρτα είμαι, απλά κλείνει δύσκολα και ανάθεμα κι αν ξέρω σε ποια πλευρά είμαι. Τα ξέρεις αυτά.

    leonii πάντα κερνάμε.

  5. Ο/Η aerosol λέει:

    Καλό δρόμο νά’χεις, Δάσκαλε, και το φλασκί γεμάτο.
    Αφού μ’ έπιασε και το συναισθηματικό μου, τσάκω κι ένα στίχο ( από το We’ll meet again με τη Vera Lynn):

    So will you please say hello to the folks that I know,
    Tell them I won’t be long.
    They’ll be happy to know that as you saw me go,
    I was singing this song.

  6. Ο/Η daskalos λέει:

    Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν και οι Fairport Convention:

    Meet on the ledge, we’re gonna meet on the ledge,
    When my time is up I’m gonna see all my friends.
    If you really mean it, it all comes round again…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: