Μουσικές και ιστορίες

Στο γενικότερο σελέμπριτι στάτους που μας διακρίνει όποτε περπατάμε στο Εδιμβούργο, πιστεύω ότι η πιο συχνή ερώτηση που μου απευθύνεται όποτε ξεμυτίσω είναι: «Δάσκαλε, μπορεί μια γυναίκα να μείνει έγγυος χωρίς συνουσία;»

Όχι, λάθος. Αυτή είναι μια ιστορία που έχει πει ο Tom Waits. Πάμε πάλι λοιπόν.

Συνήθως πρέπει να βλέπεις τη ζωή ως ένα σύνολο από διαδρομές από το σημείο Α στο σημείο Β και τίποτα παραπάνω. Αν ξέρεις και τα σημεία όταν ξεκινάς τόσο το καλύτερο, αλλά μεγάλο κομμάτι είναι και η ανακάλυψή τους.

Καλά, δε βγάζει νόημα αυτό κι ούτε έχει σχέση με τον τίτλο του post. Όχι, το έχω, μην ανησυχείτε. Νάτο:

Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που όταν δεν υπάρχει λόγος να μιλούν με κάποιον είναι σαν κουφοί και αγνοούν την ηχητική υπόκρουση του κόσμου. Με άλλα λόγια, είμαι ο σπαστικός που περπατάει στο δρόμο και δεν ακούει όταν του κορνάρεις γιατί φοράει ακουστικά κι ακούει μουσική. Σήμερα είπα να γράψω κάτι διαφορετικό και σ’αυτό το ευλογημένο το blog μιας και το μόνο που γράφεται τις τελευταίες εβδομάδες είναι οι πυγοκρουστικές μας προτάσεις κάθε Παρασκευή. Θα μιλήσουμε για μουσική λοιπόν, αλλά με λίγο πιο προσωπική ματιά. Τα γούστα μου πάνω-κάτω τα ξέρετε (έχουν χαρακτηριστεί και ως «πιθηκίσια» από κάποιους αδαείς) οπότε αν πιστεύετε ότι συνάγουν με τα δικά σας, κοπιάστε. Αλλιώς κοπιάστε για τα γραφόμενα.

Έχω την τάση να συνδυάζω τη μουσική σε πολύ μεγάλο βαθμό με καταστάσεις και εικόνες. Επίσης, ο Σεπτέμβριος που έρχεται σε λίγες μέρες και ο Αύγουστος που μας αφήνει είναι γενικότερα μήνες στους οποίους υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει ένας έλεγχος προόδου και γενικότερης εσωστρεφούς ατομικής κριτικής. Σαν τα δεύτερα κρυφά κοινά γεννέθλια όλου του κόσμου ένα πράγμα, τότε που όλοι μας φορτωνόμαστε έναν ακόμη χρόνο στην καμπούρα μας. Αλλά δεν το λέμε πουθενά.

Οπότε, μιας και το τραβάει η περίοδος, η Παραέξι Προντάξιονς κοιτάζει προς τα πίσω και στέλνει το Δάσκαλο στα βαθιά. Αυτός ανοίγει ένα μπουκάλι λευκό κρασί, ανάβει ένα τσιγάρο, βάζει το High Fidelity στο DVD player για να ακούσει τι έχει να πει ο μέγιστος Rob επί του θέματος1, και υφαίνει το μουσικό χαλί του παίρνοντας ιδέες από τους τελευταίους 12 μήνες. Λίγα λόγια και δύο τραγούδια για κάθε μήνα. Ένα άσπρο, κι ένα μαύρο. Ή κόκκινο και πράσινο. Ή πορτοκαλί και κίτρινο. Όποια χρώματα θεωρείτε αντίθετα τέλος πάντων, δε θα τα χαλάσουμε. Αρκεί να μην ψάχνετε για κάποιο χρώμα στη μέση και συμβιβασμό — tres βαρετό ως στόχος.

Ένα τραγούδι για την ελπίδα, από αυτά που σε κάνουν να θέλεις να μαζέψεις τα χαλιά, να ανεβάσεις την ένταση και να χορεύεις, χορεύεις, χορεύεις μέχρι οι γείτονες (αγνόησέ τους) να αρχίσουν να χτυπάνε τοίχους και ταβάνια για να σταματήσεις. Κι ένα για τη λεπίδα που περιμένει κρυμμένη κάπου και καλό είναι να μείνεις μακρυά της γιατί μέσα στο σκοτάδι δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις σωστά. Κυκλοθυμικές επιλογές, για να ταιριάζουν με τον καιρό που πέρασε.

Το σύνολο 24 τραγούδια, μία συλλογή που με συνόδευσε. Κι αν σας αρέσει και το ζητήσετε ευγενικά θα σας την κόψω και σε CDάκι.

Σεπτέμβριος

Ταξίδια κυριολεκτικά, ταξίδια μεταφορικά, και καινούργιες αφίξεις στο ενδιάμεσο. Κοιτώντας πίσω, η επιβεβαίωση της τετριμμένης ρήσης που θέλει το Θεό να γελάει όταν κάνεις σχέδια. Όχι απλά γέλιο έριχνε ο Θεός, αλλά έγραφε τον πρόλογο για τον άκρατο σουρρεαλισμό των επομένων μηνών. Αθήνα, Λονδίνο, Άμστερνταμ, και Βερολίνο, αλλά το magic bus να έχει μεταμφιεστεί σ’ένα σκουριασμένο τρίκυκλο που χάνει λάδια. Ξέρεις τι, όμως; Ακόμα τσουλάει.

Γιατί παίρνει δύναμη από πηγή καυσίμων που όσες φορές κι αν φύγεις, όσες κι αν γυρίσεις, όσο κι αν ταξιδέψεις, θα είναι εκεί και ανεξάντλητη. Οι φίλοι που μπορεί να μην ταξίδεψαν ποτέ μαζί σου, μπορεί να τους αποχαιρέτησες κι αυτό να έχει γίνει πολλές φορές για να είναι γλυκά μελαγχολικό, συνάμμα όμως δε σ’άφησαν ποτέ μόνο.

  • Ένα για την ελπίδα: Black Rebel Motorcycle Club – Whatever Happened to my Rock ‘n’ Roll? Μη ρωτάς φίλε, τίποτα δεν έγινε. Καλά είναι και βασιλεύει.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Counting Crows – Round Here. Πολλές φορές η επιστροφή είναι δύσκολη, όχι γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει, αλλά γιατί δεν ξέρεις με ποιο καινούργιο τρόπο να το αντιμετωπίσεις.

Οκτώβριος

Έρχεται ένα σημείο που κάθε άνθρωπος πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Πρέπει να τα βάλει όλα κάτω και να δει ποιο είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα και ποιο είναι σημαντικό κριτήριο. Η καλύτερη συμβουλή που μου είχαν δώσει απο παλιά, λοιπόν, ήταν να μην παίρνω αποφάσεις χωρίς καθαρό μυαλό. Την κράτησα πολύτιμη όλα τα χρόνια, αλλά τα χρόνια πέρασαν και το μυαλό κάποια στιγμή θόλωσε. Με κάποιο μαγικό τρόπο όμως κάτι θα σου καθαρίσει το μυαλό, έστω και αργά, έστω και την τελευταία στιγμή.

Αυτός ο κάποιος τρόπος συνήθως περνάει κι από το φίλτρο της περηφάνιας σου. Και οι βαρύγδουπες αποφάσεις νομοτελειακά θα αλλάξουν. Κι όταν αργότερα ανακοίνωνες την ακύρωσή τους μιλώντας ψυθιριστά, το χαμόγελο που τις δεχόταν ήταν όλη η επιβεβαίωση που χρειαζόσουν για να ξέρεις ότι ο δρόμος σου είναι σωστός.

  • Ένα για την ελπίδα: Nine Inch Nails – The Hand That Feeds. Η αποστασιοποίηση με οποιοδήποτε κόστος είναι καλή ιδέα.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: The Shins – New Slang. Έπαιζε κάθε μέρα του μήνα. Προσμονή για κάτι καλύτερο. Ή μήπως αναμονή; Λεπτή η διαφορά, αλλά υπαρκτή.

Νοέμβριος

Οι ρυθμοί ανεβαίνουν επικίνδυνα αλλά ευτυχώς αντίστοιχα ανεβαίνουν και οι στροφές. Το βουνό των χαρτιών μόλις πέταξε καινούργια κορυφή κι εσύ ορειβάτης προσπαθείς να την κατακτήσεις. Κι εκεί που δεν το περιμένεις κάποιοι γυρνούν, έστω και για λίγο, και μαζί με την επιστροφή τους έρχεται και η υπενθύμιση ότι έχεις αρκετά προβλήματα ακόμα να λύσεις πριν να μπορέσεις να ηρεμήσεις.

Μέσα σ’όλα, κι ως συνήθως χωρίς να το προαναγγείλει, το μέλλον σου κάνει σήμα από μακρυά μία Τρίτη, κάνει επανεμφάνιση μία Τετάρτη, κι εσύ το κοιτάζεις σα χαμένος γιατί δεν πιστεύεις ότι μπορεί να είναι τόσο καλό. Του λες «γεια» σε μια γωνία όσο προσπαθείς να προφυλαχτείς από το κρύο, κι εννοείς «εις το επανιδείν». Αλλά θα σου πάρει λίγο χρόνο μέχρι να το συνειδητοποιήσεις.

  • Ένα για την ελπίδα: The Dandy Warhols – Horse Pills. Λίγη τρέλα χρειάζεται κι ευτυχώς που κάποιοι είναι διαθέσιμοι να στην προσφέρουν.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Patti Smith – Pissing in a River. Άσκοπο. Σίγουρα δεν εκτιμάται από τους άλλους. Καλύτερα να κάνεις κάτι που θα εκτιμηθεί.

Δεκέμβριος

Αδράνεια. Όταν τα σύννεφα φύγουν σίγουρα έρχεται ο ήλιος μαζί με μία ηρεμία. Αλλά ο ήλιος είναι βαρετός, το τοπίο δεν αλλάζει. Δεν είναι άσχημο, σίγουρα κάτι που σου αρέσει να κοιτάζεις, αλλά η ένταση και οι βίαιοι μετασχηματισμοί του ουρανού είναι κάτι που έχεις συνηθίσει περισσότερο. Οπότε περιμένεις να γίνει κάτι, ο,τιδήποτε, που να σου δώσει την εικόνα του μη αναμενόμενου γιατί αυτό ξέρεις να το διαχειριστείς τελικά καλύτερα. Έχεις περάσει τόσο χρόνο μαζί του που είναι σχεδόν η δεύτερή σου φύση.

Και τελικά μπαίνεις στο τριπάκι που τα πάντα είναι υπό κρίση γιατί αν δεν έχεις μία κρίση γύρω σου τη δημιουργείς εσύ. Και όσο κι αν το αποφεύγεις, καλό είναι κάποια στιγμή να γίνει γιατί το έχεις καθυστερήσει πολύ καιρό. Τα μαζεύεις, τα κρατάς όλα και όταν έρθει εκείνη η ώρα απλά τα αφήνεις να βγουν έξω χωρίς έλεγχο και περιορισμούς, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αν δεν αλλάξεις την κατάσταση, η κατάσταση δε θα αλλάξει από μόνη της.

Οπότε ανάβεις το σπίρτο. Χα! Άναψε φωτιά… Περίμενες κάτι διαφορετικό;

  • Ένα για την ελπίδα: The Jesus and Mary Chain – Blues from a Gun. Γιατί όταν έχεις όπλο, και πυροβολήσεις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χτυπήσεις κάποιον.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Nirvana – Pennyroyal Tea. Μέσα και στην αδράνεια ακόμα μπορείς να είσαι τόσο κουρασμένος που ο εαυτός σου να φαντάζει λεπτομέρεια.

Ιανουάριος

Ο πιο εύκολος άνθρωπος να κοροϊδέψεις είναι ο εαυτός σου. Γνωστή, παλιά κουβέντα. Το εντυπωσιακό είναι όταν η κοροϊδία σου παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί λοιπόν εκπλήσσεις τον εαυτό σου και μπροστά στην διαφαινόμενη ήττα, που νομίζεις ότι είναι αρκετή να σε οδηγήσει στον υποβιβασμό, βάζεις τα γέλια. Μετά, αποστασιοποιείσαι και ζεις στις δάφνες της γνώσης ότι το ήξερες από πριν και περίμενες την επιβεβαίωση. Σημειώσεις για μια καλύτερη ζωή.

  • Ένα για την ελπίδα: Pearl Jam – Rearviewmirror. Κάποια πράγματα πρέπει να τα δεις στον καθρέφτη όπως απομακρύνεσαι. Τόσο μικρά και τόσο λίγα.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Jeff Buckley – Hallelujah. Όταν κοιτάς πίσω, μερικές φορές, υπάρχει πάντα μία αμφιβολία αν έχεις πάρει το σωστό δρόμο. Αλλά τελικά αυτό που πάντα μένει είναι μόνο ο δρόμος από τον οποίο πέρασες.

Φεβρουάριος

Γεννιέται το παρα έξι. Κάποιοι ιοί ποτέ δε φεύγουν από το αίμα σου. Απλά εκεί που νομίζεις ότι έχεις τα αντισώματα για κάθε επανεμφάνιση, σου δημιουργούν τη γνωστή φαγούρα που σε τρώει, τρώει, τρώει, κι εσύ ξύνεσαι, ξύνεσαι, ξύνεσαι. Και καταλαβαίνεις ότι είναι μάταιο να πάρεις αντιβίωση γιατί ο ιός αυτός δεν είναι παρασιτικός. Μάλλον εσύ είσαι το παράσιτο του ιού. Δεν παίζουν με τέτοια πράγματα. Οπότε γράφεις.

Επίσης, κάπου εκεί που δεν το περιμένεις, η μοίρα αποφασίζει να σιγοντάρει τον ιό και σου επιφυλάσσει χτύπημα. Όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί βαρέθηκε να σε σκουντάει στον ώμο κι εσύ να την αγνοείς. Έγινε και διαβολάκι, σκαρφάλωσε στον προαναφερθέντα ώμο, πήρε τρίαινα και σου τρύπαγε το αυτί για να ακούσεις. Τίποτα εσύ, στην κοσμάρα σου. Εμ, απηύδησε, πήρε μία βαριοπούλα και σε έκανε τραυματία. Τώρα ξανά παίζεις με τους δικούς της όρους κι έχει την αμέριστη προσοχή σου. Κι ο μαζόχας μέσα μου το απόλαυσε μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.

  • Ένα για την ελπίδα: Bush – Machine Head. Όσο μηχανικά κι αν κάνεις πράγματα, κάτι θα σου υπενθυμίσει ότι ακόμα κι αυτές οι μηχανικές κινήσεις είναι απαραίτητες και πιο σημαντικές από όσο βάρος τους δίνεις. Ανέπνευσε.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Tori Amos – Bells for Her. Η πραγματικότητα μερικές φορές είναι πολύ καλή για να μην είναι εικονική. Αυτό λες αργότερα και εύχεσαι να το πίστευες όταν έπρεπε να το έχεις πει.

Μάρτιος

Πώς είναι όταν κυνηγάς 1000 διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα; Δύσκολο; Εξουθενωτικό; Σίγουρα όποιος χαρακτηρισμός της κατηγορίας κι αν υπάρχει και τεθεί ως ερώτηση, η απάντηση είναι «ναι». Α, εκτός από «ακατόρθωτο.» Γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο όσο μπορείς να δωθείς και να βάλεις το χεράκι σου όσο χρειάζεται. Το άγγιγμα του Μίδα δεν το έχω (πολύ θα το’θελα όμως) αλλά σίγουρα αν κάτι μου καρφωθεί, οι πιθανότητες είναι να γίνει πραγματικότητα.

Αλαζονικό και θρασύ δεν ακούγεται; Είναι. Αλλά όταν αναγνωρίζεις έναν προορισμό που θες να επισκεφθείς, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βγάλεις όσο πιο γρήγορα γίνεται εισιτήρια για εκεί, όποιο κι αν είναι το κόστος. Γιατί μπορεί να είναι το καλύτερο μέρος που έχεις δει και πρέπει να ξέρεις ότι υπάρχει.

Απρίλιος

Ο κόσμος είναι μικρός. Πολύ μικρός. Τόσο μικρός που αν κλείσεις τα μάτια σου, όταν τα ξανανοίξεις μπορεί να μην προσέξεις την αλλαγή του. Κάπως έτσι ήταν. Ο κόσμος και ο χρόνος φαινόντουσαν καρφωμένοι στη θέση τους, κι όσα κι αν γινόντουσαν καθημερινά (και ήταν πολλά) άφηναν την αίσθηση ότι δε μπορούσαν να επηρρεάσουν τίποτα. Λεπτομέρειες.

Κι ο λόγος είναι συνήθως απλός. Αλλαγή αξόνων. Τα πάντα είναι θέμα του γύρω από τι περιστρέφονται, γιατί αυτά είναι τα σημεία αναφοράς τους. Και όταν το σημείο αναφοράς είναι τόσο ατόφιο, όλα όσα δορυφορικά το περιτριγυρίζουν, παραμένουν απλά αυτό: δορυφόροι. Ο ήλιος είναι αλλού.

  • Ένα για την ελπίδα: The Stone Roses – Love Spreads. Και όλα φαντάζουν τόσο εύκολα κι εσύ τόσο παντοδύναμος.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Mazzy Star – Fade into You. Προσοχή, πρόβλημα. Δεν υπάρχει λόγος να μην το καταλάβεις όταν έχεις προειδοποιηθεί.

Μάϊος

Η ένταση φτάνει γύρω σου στο αποκορύφωμα, αλλά εσύ με κάποιο τρόπο είσαι ήρεμος κι αυτή την ηρεμία αναδραστικά τη διοχετεύεις πίσω στην πηγή της. Είναι μαγικό όταν γίνεται αυτό. Ο κόσμος παύει να υπάρχει και γίνεται μία λεπτομέρεια που βλέπεις καθημερινά και από ένα σημείο και μετά σταματάς να προσέχεις. Ενα δώρο που σε σκίζει γιατί δεν είναι το αντικείμενο, είναι η πράξη και το κρυμμένο χαρτί που γράφει ότι «κάποια ‘πράγματα’ πρέπει να αλλάζουν.» Κι άλλαξαν. Θεέ μου, πόσο άλλαξαν…

Γυρνάς πίσω στον κόσμο όταν η ηρεμία σου κρυφτεί, κι αυτός μερικές φορές έχει τις δικές του επιταγές στις οποίες σου ζητάει να υποκύψεις. Η ηρεμία όμως είναι και δύναμη. Κι αυτή η δύναμη σου δίνει τα όπλα να μη φοβάσαι τίποτα. Την αποζητάς.

  • Ένα για την ελπίδα: The Verve – Come on. «Αυτό είναι. Τό’χουμε.»
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Chris Cornell – Seasons. Το σταθερό είναι η αλλαγή. Ειρωνικό δεν είναι;

Ιούνιος

Και ό,τι αποζητάς, αν ψάξεις αρκετά, το βρίσκεις. Βάζεις λυτούς και δεμένους, κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου, δε δέχεσαι το μοιρολατρικό όχι για απάντηση και φτάνεις εκεί που πρέπει να είσαι. Το βρίσκεις να σε περιμένει μια Παρασκευή απόγευμα. Και σα μικρό παιδί το φροντίζεις και το βοηθάς όσο μπορείς. Όχι γιατί έχει την ανάγκη σου, αλλά γιατί θέλεις. Απόλυτα.

  • Ένα για την ελπίδα: Paul Westerberg – Dyslexic Heart. Γιατί όλα σου φαίνονται τόσο εύκολα που πρέπει να τα κάνεις πολύπλοκα μιλώντας περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που είναι απολύτως απαραίτητο. Παρ’όλα αυτά όμως ο αγώνας για την ισορροπία είναι όλα τα λεφτά.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Wilco – Radio Cure. Οι εικόνες είναι πολλές, αλλά όποιο κι αν είναι το τοπίο, όσο κι αν υπήρχε πριν εσένα, όσο κι αν θα συνεχίσει να υπάρχει μετά από σένα, δε μπορείς να το απομονώσεις από τους χαρακτήρες που σε έχουν κάνει να το γνωρίσεις.

Ιούλιος

Απομόνωση στο ιδιωτικό νησί όπως έλεγα. Μόνο που η απομόνωση και το ιδιωτικό καταντούν να είναι συνόνυμα. Τα πάντα γύρω είναι ήρεμα και προβλέψιμα. Καμία έκπληξη, κανένα ενδιαφέρον, πέρα από τα λίγα λεπτά την ημέρα που αποστασιοποιείσαι και προσπαθείς όσο πιο πολύ μπορείς να φέρεις στο μυαλό σου όλα όσα έχεις περάσει και σα βιβλιοθηκονόμος να τα ταξινομήσεις, να τα βάλεις στα ράφια τους με τη σωστή αρίθμηση και να τα έχεις πάντα έτοιμα όταν τα ξαναζητήσεις.

Η πίστη είναι ένα άτιμο πράγμα. Όσο κι αν την κυνηγήσεις, δε φεύγει. Στεριώνεται εκεί και δεν το κουνάει ρούπι. Μπορείς να την αγνοήσεις, αλλά δε θα καταφέρεις τίποτα. Ξέρεις ότι είναι σταθερή και σ’αυτή θα γυρίσεις ό,τι και να γίνει. Σαν την τάση που έχουμε να λέμε τα πιο βαριά πράγματα στους πιο δικούς μας ανθρώπους γιατί ξέρουμε ότι θα το αντέξουν. Αν δεν ήταν δικοί μας τότε δε θα ήταν δίπλα μας κι εμείς δίπλα τους. Εγωϊσμός κι αλτρουισμός δεν είναι καλοί σύμμαχοι.

– Αν δεν κοιμάσαι πώς μπορείς να κάνεις όνειρα;
– Αν κάνω όνειρα δε θα κοιμηθώ ξανά.

  • Ένα για την ελπίδα: Alice in Chains – No Excuses. Γιατί μερικές φορές δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ή αν υπάρχουν είναι δύσκολο να τις αποδεχτείς.
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: 16 Horsepower – Alone and Forsaken. Η μεγαλύτερη απομόνωση είναι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.

Αύγουστος

Κάποια στιγμή ανοίγεις τα παράθυρα. Ξεσκονίζεις το σπίτι, σφουγγαρίζεις, γυαλίζεις τα πατώματα. Πετάς παλιά χαρτιά και βάζεις τα πάντα στη θέση τους. Προσκαλείς παλιούς φίλους, γελάς με όλα τα ανέκδοτα που ακούς. Βλέπεις το φως το πρωΐ και όσο κι αν το έχεις ξαναδεί το θεωρείς καινούργιο. Αλλά κάθε μέρα τελειώνει με την ίδια σκέψη. Ότι όσο κι αν είσαι στα νερά σου, δεν είναι τα ίδια νερά που είχες συνηθίσει να κολυμπάς. Έχεις αλλάξει εσύ, κι έχεις αλλάξει άλλους. Και η αιτία της δικής σου αλλαγής δεν είναι εκεί ενώ η αλλαγή που έχεις προκαλέσει αφήνει κομμάτια σου που δε γεμίζουν.

Κι απλά προσπαθείς περισσότερο. Είσαι καλός σ’αυτό.

  • Ένα για την ελπίδα: Calexico – Sunken Waltz. Γιατί μερικά πράγματα όντως τα φτιάχνεις για τον εαυτό σου και για κανέναν άλλον. Και όπως τα έφτιαξες μόνος, θα τα χαρείς μόνος και θα τα πάρεις μαζί σου με το πρώτο φως της ημέρας…
  • Αλλά κρύψε τη λεπίδα: Pearl Jam – Black. Τι άλλο; Το μόνο πράγμα που δε μπορείς να σταματήσεις είναι το μυαλό σου.

Και δύο για το δρόμο

Πάντα περιμένεις την έκπληξη. Πάντα περιμένεις ότι το ο,τιδήποτε δεν είναι στον έλεγχό σου θα αποβεί προς όφελός σου κάποια στιγμή. Κοιτώντας πίσω, το μόνο που πραγματικά ήλεγχα όλον αυτόν τον καιρό ήταν η επόμενη αντίδραση. Οπότε, τα τελευταία δύο τραγούδια θα είναι αντανακλαστικά.

  • Μία κρυμμένη ελπίδα: Black Rebel Motorcycle Club – Ain’t No Easy Way. Γιατί είναι αλήθεια. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Το ξέρεις, το αγνοείς, συνεχίζεις, πέφτεις, αλλά δε μαθαίνεις. Πάλι τα ίδια θα κάνεις. Όποτε κάνουμε την ελπίδα κύκλο και τελειώνουμε όπως αρχίσαμε.
  • Και η λεπίδα φάνηκε: Elliott Smith – 2:45am. Γιατί είναι κι η ώρα που τελειώνει αυτό το post. Και από τα 1440 λεπτά της ημέρας είναι πια ένα που θα αργήσει να είναι ξανά μόνο δικό μου. Και οι κύκλοι είναι για να σπάνε.

-::-::-

Κάπου εδώ η μουσική, μαζί με τα φώτα, χαμηλώνουν. Όλη η πόλη καταλαβαίνει ότι ήρθε η ώρα και διακριτικά αφήνει να χαθεί κι ο τελευταίος της ήχος. Μία εκκωφαντική σιωπή…


1 «The making of a great compilation tape, like breaking up, is hard to do and takes ages longer than it might seem. You gotta kick off with a killer, to grab attention. Then you got to take it up a notch, but you don’t wanna blow your wad, so then you got to cool it off a notch. There are a lot of rules.» [link]

Advertisements

6 Responses to Μουσικές και ιστορίες

  1. Ο/Η paperflowers λέει:

    Μ’άρεσε αυτό το ποστ… Τα μισά τραγούδια δεν τα ξέρω, αλλά από τα υπόλοιπα κρίνω ότι η συλλογή της περασμένης χρονιάς σου που έφτιαξες, θα είναι όμορφη…
    Καλό χειμώνα..

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Σ’ευχαριστώ paperflowers και καλώς σε (ξανα)βρήκαμε. Καλό Χειμώνα νά’χουμε.

  3. Ο/Η RaZzMaTaZz λέει:

    wow
    τα μουσικά μας γούστα δεν συμπίπτουν απλά, ταυτίζονται :D
    αν έγραφα κάτι ανάλογο στάνταρ τα μισά κομμάτια θα ήταν τα ίδια. Αν και από τον παλιόφιλο τον Elliot θα χώραγε κάπου και το -προσωπική αδυναμία, i admit it- Between the bars..

    PS. and since you liked ’round here’ πάρε και μια σχετική φωτό από τα μαγευτικά εξάθλεια..

  4. Ο/Η daskalos λέει:

    Round Here με εξάρχεια. Μάλιστα. Τώρα… με μην-πω-τι-μ’έκανες. Νά’μουν τώρα εκεί αλλά με τον καιρό που έχει εδώ και τι άλλο στον κόσμο. Thanks πάντως :-)

    Τώρα για τον Elliott ό,τι και να πεις θα το δεχτώ. Βασικά θα μπορούσα να έχω μόνο Elliott… Αλλά το Between the Bars είναι πραγματικά too close for comfort και το απέφυγα.

    Δεν ξέρω, μάλλον πρέπει να φτιάξω μία καινούργια playlist.

    Drink up with me now…

  5. Ο/Η Thirio λέει:

    λεπιδα…ελπιδα
    Το λ παίζει κυνηγητό με το ε…ποιό θα βγει μπροστά?
    και το …πιδα…παραμένει σταθερό, προσμένωντας τον επικεφαλή που θα του προσδιορίσει την ουσία ύπαρξής του…
    Σχέση αγάπης και μίσους? Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία…ναι…αλλά ποτέ μόνη της…

    – Μελαγχολήσαμε?
    – Οχι, μωρε, γιατί το λες αυτο?!?!

  6. Ο/Η daskalos λέει:

    Δεν ήταν σκοπός μου να μελαγχολήσουμε Thirio. Εσύ ειδικά θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: