Την τύχη μου μέσα…

Μιας και είναι η πρώτη φορά που γράφω σε τούτο το ιερό blog (εκτός απο το introduction μου φυσικά), λέω να αρχίσω με ενα δικό μου ευτράπελο.

Είναι, λοιπόν, πρωϊ 11 Μαϊου και εγώ πίνω το καφεδάκι μου (φραπεδάκι γιατί είμαι στην Ελλαδάρα μας), αμέριμνη, χωρίς να γνωρίζω τι επρόκειτο να συμβεί. Μπαίνω να δώ τα mail μου και διαβάζω οτι με δέχτηκαν για διδακτορικό στο Εδιμβουργο. Θα με ρωτήσεις τώρα, ποιό είναι το πρόβλημα. Περίμενε ντε, δε το διάβασα όλο το mail!

Διαβάζω λοιπόν παρακάτω οτι πρέπει να αρχίσω κατακαλόκαιρο. Μου σηκώθηκε η τρίχα. «Οχι ρε γαμώτο και έχω κλείσει διακοπές», σκέφτομαι. Είχα πάρει και μπουτόκρεμες για σύσφιξη και κυτταρίτιδα μπας και βγώ κορμάρα στη παραλία («Αυτά τα θαύματα μόνο ο Ιησούς Χριστός τα κάνει», όπως θεϊκά είπε ο Μητσοτάκης κάποτε αναφερόμενος σε κάποια άλλη περίπτωση φυσικά και όχι στα μπούτια μου).

Τέλος πάντων, λέω, ας πάω μιας και είχα διαβάσει το ωροσκόπιο που έλεγε οτι αυτός ο χρόνος θα μου αποφέρει πλούτη, δόξα και ευτυχία. Μαζεύω, λοπόν, τα μπογαλάκια μου (δυό βαλιτσάρες γιατί κοριτσάκι είμαι και εγώ) και ρίχνω οτι λογής καλοκαιρινό μπλουζάκι και φουστάκι (καλοκαίρι λέω είναι και εκεί) έχω και δεν έχω. Μέχρι και το μαγιό μου πήρα γιατί που ξέρεις, λέω, μπορεί να κάνουμε και κανένα μπανάκι σε καμμιά πισίνα.

Ξεκινάω λοιπόν το ταξίδι και καταφτάνω όλο τρέλα. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν στο Εδιμβούργο, αλλά το «και εσύ στον κόσμο σου» είναι κάτι που μάλλον με χαρακτηρίζει. Μια βροχή! Ένα κρύο! Να κουβαλάω τις βαλιτσάρες (πιό μεγάλες απο μένα) και να σκέφτομαι «Που ήρθα πάλι την τύχη μου μέσα». Και το μαλλί, ισιωμένο λέει, ήρθε και έγινε μη το πείς. Να σέρνω τα μπαγκάζια και με τα δύο χέρια και να κάνω και διαλείμματα να στρώνω το μαλλί. «Μη φτάσω και σαν τη σφουγγαρίστρα», σκέφτομαι. Να μη στα πολυλογώ, αυτό δεν ήταν ταξίδι. Ανάβαση στο Γολγοθά ήτανε.

Περνάει, λοιπόν το καλοκαίρι και φτάσαμε στο Σεπτέμβρη. Όχι μπανάκι σε πισίνα δεν έκανα, ούτε σέρφινγκ στο Ιnternet. Κατάλαβες για τι ευτυχία μιλάμε. Όσον αφορά τα πλούτη και τη δόξα, ασε με να μην αρχίσω. Τα μπλουζάκια, δε, μαζί και τα φουστάκια, μείνανε στη ντουλάπα να τα κοιτάζω. Και να’ χεις και τους φίλους απο Ελλάδα να σε παίρνουν τηλέφωνο απο την παραλία. Ασε με ρε αδερφέ ήσυχη. Την τύχη μου μέσα…

Ηθικό δίδαγμα: Για όλα φταίνε τα άστρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: