Hangover Weekends…

22 Σεπτεμβρίου, 2007

Δε λέω, καλός ο συγγραφικός οίστρος του Δρ. Αφάνα (αλήθεια, πού τη βρήκε τόση έμπνευση;;;), καλές και οι arsebanging Παρασκευές, αλλά όπως είπε και ο Δρ, οι ρυθμοί της δουλειάς ανεβαίνουν σιγά σιγά και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να περιφρονεί τα βουτηγμένα στο αλκοόλ και την κραιπάλη σαββατοκύριακα. Ούτε καν εκείνη η στριμμένη γέρο-σκωτσέζα, που δεν άφησε εμένα και το Δρ. μετά από διάλειμμα για καρκινοσωλήνα να ξαναμπούμε στο χώρο εργασίας μας επειδή, λέει, δεν είχαμε διαπιστευτήρια…Και σε μία στιγμή νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση πολιορκίας. Λίγο το σκούρο χρώμα του δέρματος, λίγο το αξύριστο look, δε θέλει και πολύ να σε περάσουν για φανατικό μουσουλμάνο που θέλει να τινάξει στον αέρα το bierex γιατί παίζει συνέχεια το ίδιο CD όλο το χρόνο. Για αυτό σας λέω. Ήρθε το σαββατοκύριακο, εμπρός βήμα ταχύ, να βγούμε και να γίνουμε πίτα όλοι μαζί. Δεν κάνω πλάκα.

Ο δείκτης καλοπέρασης του σαββατοκύριακου έχει δύο σκέλη. Όταν το σαββατόβραδο το φαί από το πιο τελειωμένο κεμπαμπτζίδικο της πόλης σου φαίνεται σπεσιαλιτέ του fifteen και η σκωτσέζα στην οποία έριχνες κλεφτές ματιές μία ώρα νωρίτερα σου θυμίζει Gisele, τότε έχεις επιτύχει το στόχο σου, μαζί με το πρώτο σκέλος του δείκτη. Μη βιάζεσαι όμως. Η επιτυχία σου θα κριθεί αυστηρά την επόμενη μέρα (συνήθως αυτή είναι η Κυριακή, εκτός και αν ξυπνήσεις Δευτέρα ξημερώματα). Ένας αφόρητος πονοκέφαλος Κυριακή πρωί έρχεται και δένει το γλυκό, μαζί με την εκτόξευση του δείκτη στα ουράνια. Και έτσι, με τρέλλα και πριονοκορδέλα, πορευόμαστε προς το μακρύ (μην ενθουσιάζεστε οι γυναίκες) και υγρό χειμώνα…Στην υγειά μας.


Arsebanging Friday #XXX

20 Σεπτεμβρίου, 2007

Η επόμενη εργάσιμη εβδομάδα θα τελειώσει ακριβώς σε μια εβδομάδα, με πληροφορούν, γεγονός που σημαίνει ότι και η τρέχουσα εβδομάς έφτασε στο τέλος της. Με χαρά και (αυτο-) ικανοποίηση καλωσορίζω και εγώ τα τρία νέα μέλη συγγραφικής ομάδας. Πλέον η χρονιά έχει αρχίσει για τα καλά, οι υποχρεώσεις συσσωρεύνται πιο γρήγορα και από τα αγκίστρια στα χείλη του αθώου μας Μπυρατή και γενικότερα οι ρυθμοί δουλειάς έχουν αρχίσει να παίρνουν την ανιούσα. Επιτακτικότερη γίνεται, ως εκ τούτου, η ανάγκη για αγνό, γλυκό, αμόλυντο και ανιδιοτελές arsebanging κάτω από τις δροσερές ψυχάλες των σεπτεμβριανών πρωτοβροχίων. Μαρανέλλο, Λαμόγιος και Χουζούρης προσπαθούν απεγνωσμένα να θυμηθούν το password τους για να κάνουν login στο wordpress και να γράψουν κανένα comment (για post ούτε λόγος), ενώ ο Τσολιάς, με αναπτερωμένο το ηθικό – και τη φουστανέλα – από τις εκλογές, έχει βγει στα καταπράσινα λιβάδια της Σκωτίας και μαζεύει λουλουδάκια για να χαρίσει στο supervisor του. Ο Kιμπάρης την κιμπάρα δυο φορές την εβδομάδα, οπότε που χρόνος για ιστολόγια, ενώ ο Μπυρατής και η Σαλώμη έχουν κατασκηνώσει έξω από τα γραφεία του Παρά Έξι με πανώ που αναγράφει «Αφήστε τα λουλούδια να ανθίσουν – Τσολιά πέτα το sutien σου». Ο daskalos έχει ανοίξει κουβέντα με τη θεά Τύχη και σκαρφίζεται συνεχώς επιχειρήματα προσπαθώντας να της αλλάξει άποψη, αλλά αυτή δε δείχνει να πείθεται ακόμα – αυτό ίσως βέβαια οφείλεται στο ότι και οι δυό τους είναι πιωμένοι. Το γραμμόφωνο της γιαγιάς παίζει Godspeed! You Black Emperor και ο υπογράφων ετοιμάζεται για ένα arsebanging session που θα μαυρίσει arses. Avanti maestro:

  • Όπως είμαι σίγουρος πως όλοι καταλάβατε, ο τίτλος του σημερινού post έχει ρωμαϊκή προέλευση. Για όσους από εσάς το μυαλό πήγε στα ρωμαϊκά όργια, σόρρυ αλλά θα σας απογοητεύσω. Το μόνο που μπορώ να σας δώσω είναι αυτό το γαργαλιστικό. Οι υπόλοιποι, που το μυαλό τους πήγε στο ρωμαϊκό αριθμό 30, εκτός από σωστοί είναι και ξενέρωτοι. Ιτς όκει δόου.
  • Μερικές πατέντες που μπορεί να μάθει η Σαλώμη – αλλά και όλοι μας – από τους φίλους και office-mates μας κινέζους.
  • Προσοχή με ποιόν κάνετε chat σε online chat rooms. Εκτός από τον εργοδότη/supervisor σας, υπάρχουν και χειρότερες εκπλήξεις
  • Και τώρα ήρθε η ώρα να αποκαλύψουμε τους τέσσερις από εμάς.
  • Τελικά ο Χουζούρης είχε δίκιο! Τέρμα το latex
  • Αυτό προς κάποιους γελοίους που έχουν το θράσος να αμφισβητούν τον Chuck.
  • Do-it-yourself φωτορυθμικά για party κατ’ οίκον (και υπό προϋποθέσεις μετά ούζου). Προσοχή μόνο μην μπερδέψεις κανείς από τους καλεσμένους τη βούρσα με τη χτένα…
  • Παιχνιδάκι για να βάλετε τη φαντασία σας να δουλέψει. Γιατί πάνω απ’ όλα, το arsebanging είναι φαντασία…
  • Μην ακούτε τους σατανάδες. Η γη είναι επίπεδη. Όλα τα άλλα είναι συνομωσίες. Ας φτιάξουμε ένα forum γι’ αυτό. Ας δώσουμε το φως μας στον κόσμο. Προσοχή: οι συνομώτες θα προσπαθήσουν με κάθε μέσο να σας πείσουν για το αντίθετο…
  • Μπορείτε να ξεχωρίσετε τον κομπιουτερά από τον εγκληματία; Ναι ε; Για δοκιμάστε
  • Έχουμε και ημείς οι επιστήμονες (καλό ε;) τις παραξενιές μας. Όριστε μια λίστα
  • Το τραγουδάκι της εβδομάδας : «The Smiths – I started something I couldn’t finish«.
  • Όσο για το blog της εβδομάδας, ο τίτλος θαρρώ ότι ανήκει δικαιωματικά στο Μαλάκα. Γιατί; Μα επειδή είναι μαλάκας. Απλά για να τον καλέσω να γίνει και arsebanger. Η μαλακία βέβαια δεν κόβεται, ως γνωστόν, απλά διανθίζεται με νέα στοιχεία, όπως αυτό της πυγοκρουσίας. Bang bang, όλοι μαζί…

Άλλη μια περιπλάνηση στα μυστηριώδη και ομιχλώδη μονοπάτια του arsebanging έφτασε στο τέλος της. Είθε η θεά του Έρωτος και της καλοψημένης Μπριζόλας της συνοδευομένης από άφθονη Μπύρα να είναι μαζί σας στις δύσκολες στιγμές του καθημερινού γολγοθά. Όλοι πάλι εδώ σε μια βδομάδα ακριβώς για να εορτάσουμε τη φθηνοπωρινή περίοδο γονιμότητας του Τσολιά και να τραγουδήσουμε με τον Μπυρατή περουβιανούς αμανέδες. Γιατρέ τι είναι αυτά που γράφω σήμερα;


Ήταν ένας Έλληνας, ένας Ιταλός και ένας…Κινέζος!

19 Σεπτεμβρίου, 2007

Κανονίζεις να έρθεις για σπουδές στο Εδιμβούργο και σκέφτεσαι ότι κατα βάση θα συναντάς σκωτσέζους και άγγλους. Αμ δε! Οι περισσοτεροι που συναναστρέφεσαι είναι κινέζοι (άντε και ινδοί). Αυτό πια δεν είναι UK. Προέκταση της Κίνας είναι. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου, ένα κινέζο θα τον δείς. Τώρα θα μου πεις μπορεί να είναι Γιαπωνέζος, Κορεάτης, κ.τ.λ. Δε ξέρω. Τι να σου πώ. Σε μένα όλοι κινέζοι φαίνονται. Τελοσπάντων, μια χαρά είναι τα παιδιά. Δε μπορώ να πω κάτι κακό (παρα μόνο…»Αμάν ρε παιδί μου!»).

Αλλά μιας και υπάρχουν παντού, το να υπάρχει κάποιος και στο δικό μου χώρο (για την ακρίβεια 1 στους 2) ήταν αναπόφευκτο. Οι υπόλοιποι είναι 1 Έλληνας, 1 κολομβιανός (ναι, και εγώ κουφάθηκα όταν το άκουσα), 1 Πολωνός και κάποιοι άλλοι (που απλά δε ενδιαφέρθηκα να ρωτήσω). Μαζευόμαστε, λοιπόν, (αυτός ο τρελός συνδυασμός) για φαγητό και κατα βάση μιλάμε ο Ιταλός, εγώ και ένας (τι άλλο!) κινέζος. Βέβαια εγώ και ο Ιταλός μιλάμε, ενώ ο κινέζος κουνάει το κεφάλι δείχνοντας να συμφωνεί με όλα. «Τι καλό παιδί, μωρέ», λέω. «Είναι ντροπαλούλης» (Δεν είχα συνηδητοποιήσει οτι απλά δεν καταλάβαινε Χριστό!).

Τελοσπάντων, κουτσά στραβά, η συζήτηση φτάνει στο φαγητό, όπου προσπαθώ να του εξηγήσω πόσο πολύ μου αρέσει η συνταγή τους με κοτόπουλο και φυστίκια. Πάνω που άρχισα να απελπίζομαι (λέω εδώ θα τη βγάλουμε μέχρι αύριο), μου ζητάει να του κάνω spelling τη λέξη «peanut» (λες και απο όλη την πρόταση σε αυτό κόλλησε). «Τί το θέλει αυτό;», σκέφτομαι και, πρίν ολοκληρώσω τη σκέψη μου, πετάει έξω το μεταφραστή τσέπης. Περιττό να σας πώ οτι τόσο ο Ιταλός όσο και εγώ (γιατί una faccia… το υπόλοιπο το ξέρετε) έχουμε σκιστεί στο γέλιο στη θέα της τεχνολογίας για ένα …»peanut».

Και που να δείτε τη μετάφραση στα κινέζικα. Μια τόση δα λεξούλα σαν το peanut και να χρείαζεται τρείς γραμμές τετραδίου για να τη γράψεις στα κινέζικα. Ένα βιβλίο στα ελληνικά, είναι στα κινέζικα τρείς τόμοι εγκυκλοπαίδειας. Βέβαια ρωτώντας τον (για να είμαι ακριβής εν μέσω νοημάτων), κατάλαβα ότι οι τρείς σειρές λέξη (δε θυμάμαι αν αναφερόταν στο «peanut» ή σε κάτι άλλο) λέγεται προφορικά (τύπου, γιατί δε φημίζομαι για τη μνήμη μου): «shia shia» (?).

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω παρα μόνο: «Ευχαριστώ το θεό που με έκανε ΕΛΛΗΝΙΔΑ!!!»

Υ.Γ: Κάτι μου λέει ότι αυτός ο Κινέζος θα είναι πρωταγωνιστής και σε άλλες ιστορίες!


Ένα για το δρόμο

17 Σεπτεμβρίου, 2007

Οπότε τώρα βγήκες στο δρόμο ξανά, ναι; Τι είναι, επιστροφή ή φευγιό; Μάλλον μόνο εσύ το ξέρεις. Ξέρω ότι θα κάνεις την ερώτηση όταν η πόρτα κλείσει πίσω σου, αλλά δεν ξέρω αν θα τη διαβάσεις από δω. Δεν πειράζει όμως, ό,τι ήταν να μάθεις το έμαθες. Κι ό,τι ήταν να κάνω το έκανα, όσο μπορούσα.

Θυμάσαι τι σου είπα για την πόλη; Έχει μυαλό δικό της. Σήμερα φόρεσε τα μαύρα της, αλλά με ένα πρόστυχο σκίσιμο στο πόδι. Είναι λυπημένη αλλά δεν έχει παραιτηθεί. Θέλει να την κοιτάξεις. Σαν μια άλλη φορά, όταν έφυγε και κάποια άλλη. Τότε που έκλαιγε. Εκεί όμως κράτησε μια πισινή. Κράτησε εσένα πίσω για να της μείνει λίγο γέλιο και να την προσέχεις. Σήμερα κρατάει εμένα.

Χτες το βράδυ, στο δρόμο για το σπίτι, μου είχε κολήσει ο Kerouac. Τι σπάνιο, θα μου πεις…

[…] I shambled after as I’ve been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars […]

Αν κάποιος πρέπει να ευχαριστήσει, είμαι εγώ. Καλό δρόμο μικρή. Θα μας λείψεις.


Ο σοβαρός της παρέας

15 Σεπτεμβρίου, 2007

Κι όμως…Αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή, η στιγμή που είχα φανταστεί ότι θα ταίριαζε καλύτερα στο να σας παρουσιαστώ. Ένα ποστ μετά τις σοβαρές πολιτικο-κομματικές ανησυχίες του Δασκάλου για τις αυριανές (πιο απολιτίκ ever…) εκλογές στην πατρίδα μας. Μία μέρα μετά την επικότερη (μέχρι την επόμενη, γιατί έτσι λέγαμε και με τους Γάλλους…) ανατροπή της Εθνικής αγαπημένης και λίγες ώρες πριν την αναμέτρηση μας με το μεγάλο φαβορί και μάλιστα μέσα στο σπίτι τους για την πρόκριση στον τελικό.

Ο Κιμπάρης λοιπόν σας καλησπερίζει ως το νεότερο μέλος της παρέας. Το παρατσούκλι μου είναι χαρακτηριστικό του πόση σημασία δίνω στον τρόπο που γίνονται τα πράγματα. Ξέρω, ξέρω αρκετοί είναι πιθανό να μην έχουν ξανακούσει τη λέξη ή να μην γνωρίζουν τη σημασία της. Δεν έχει και πολλή σημασία αν και για τους γνωρίζοντες μπορεί να αποτελέσει στοιχείο για την καταγωγή μου. Οι πιο ψαγμένοι μπορεί να πάρουν και κάποιο ακόμα στοιχείο για τον εαυτό μου από τα συμφραζόμενα. Οι πιο καμμένοι απλά θα πούν ότι ήμουν φαν της πραγματικής κυρίας Ρούλας (ναι αυτής του wall που είχαμε την τιμή να μας το παρουσιάσει ο ΑΝΤ1 πριν κάποια χρόνια).

Στην ερώτηση «τι κάνεις εδώ;» απαντώ με περισσή ειλικρίνεια ότι εδώ με οδήγησε η διάθεση μου να διευρύνω τους πνευματικούς και γνωστικούς μου ορίζοντες. Χμ… Πολύ απλό ε; Καλά κάνατε και δεν πειστήκατε εντελώς. Υπάρχουν και βαθύτερες αιτίες. Κρύβονται μέσα σε ένα ποτήρι ουίσκι από αυτό που οι ιθαγενείς θα το έλεγαν peaty εμπλουτισμένο με λίγες σταγόνες νερό. Καταλυτικό ρόλο όμως έπαιξε και ένα ακόμα γεγονός. Συνειδητοποίησα ότι για να γίνω συντάκτης σ’ αυτό το blog απαραίτητη προϋπόθεση είναι η φυσική μου παρουσία εδώ. Και όταν οι προϋποθέσεις είναι τόσο ασήμαντες όσο το να αλλάξεις χώρα τότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που δεν θα έπραττε αντίστοιχα (εδώ ΙΣΩΣ και να το παράκανα λίιιιγο).

Λίγα ακόμα πραγματάκια για μένα. Οι μουσικές μου πεποιθήσεις είναι πολύ κοντά σ’αυτές του Δασκάλου και του Αφάνα αλλά όταν πάω στα μπουζούκια περνάω το ίδιο καλά με τον Μαρανέλλο. Η μέχρι τώρα πάντως παραμονή μου στο Edi μου έχει αφήσει μια πικρή γεύση σχετικά με τα μουσικά δρώμενα. Δεν χρειάζεται να κάνω άλλο παράπονο από τη μεριά μου γιατί σιγά μην έχουν αφήσει τίποτα ασχολίαστο οι υπόλοιποι. Αυτά για μια πρώτη γνωριμία από μένα. Τα σέβη μου!

ΥΓ1: Όπως ακριβώς έψαχνα την κατάλληλη στιγμή για να παρουσιάσω τον εαυτό μου, αντίστοιχα ψάχνω και το κατάλληλο μέρος για να καπνίσω το τελευταίο μου τσιγάρο. Οι μέχρι τώρα προσπάθειες στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία. Παρακαλείσθε όπως επικοινωνήσετε μαζί μου για πιθανές ιδέες.

ΥΓ2: Επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας ένας επιπλέον λόγος που άργησα να επικοινωνήσω ήταν μια αρρώστεια που με κράτησε στο κρεβάτι για λίγες μέρες. Το πόρισμα του γιατρού, κόλαφος : Καραμπινάτη οσφυοκαμψία!!

ΥΓ3: Σιγά μην ήμουν εγώ ο σοβαρός της παρέας :D


Εκλογές απόντων

15 Σεπτεμβρίου, 2007

Είναι περίεργο. Λείπω τόσα χρόνια από την Ελλάδα, όσα πια από την πλειοψηφία του κόσμου θα χαρακτηριζόντουσαν ως «πολλά.» Για πολλοστή φορά μέσα σε αυτό το διάστημα δε μπορώ να είμαι πίσω στην πατρίδα για τις εκλογές. Την ίδια πατρίδα που ό,τι και να γίνει αύριο το βράδυ θα συνεχίσει να γελάει τις μικρές ώρες και να κλαίει τις μεγάλες.

Με απασχολεί πολύ η αδιαφορία του κόσμου. Σίγουρα έχει την πηγή της, μιας και από τα παραδοσιακά δύο μεγάλα κόμματα δεν περιμένει κανείς ουσιαστικές αλλαγές σε επίπεδο πολιτικής. Μόνο το χρώμα στα πανώ αλλάζει. Το τρίτο κόμμα, σα χαλασμένο γραμμόφωνο, λέει τα ίδια πράγματα και για αυτοχαρακτηριζόμενους προοδευτικούς φαντάζουν περισσότερο ακούνητοι από το βράχο του Γιβραλτάρ. Οι ριζοσπάστες προσπαθούν, αλλά καλό είναι να μάθουν κι αυτοί γιατί προσπαθούν. Ο ελιτισμός είναι ως επί το πλείστον αποδεκτός, κατανοητός, και σεβαστός μόνο από τους υπόλοιπους ελιτιστές. Δεν υπάρχει οικουμενικότητα σε κάτι τέτοιο. Οι ανησυχητικές επόμενες υπάρξεις είναι το απαραίτητο καρκίνωμα της κοινωνίας. Θα εμφανιστούν και θα πάρουν κόσμο μαζί τους.

Δε θα πω πολλά άλλα, σε μεγάλο βαθμό γιατί δεν έχω το λέγειν για ένα τέτοιο θέμα. Το μόνο που θα δανειστώ το είχε πει ο Αριστοτέλης: ο άνθρωπος είναι πολιτικό και κοινωνικό ον. Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα μπορέσω να γυρίσω σε μία χώρα που η κοινωνία και η Πολιτεία στην οποία θα υπάρχω θα ξεφύγει από τις επιταγές της οργανωμένης και στείρας ιδεολογίας. Την κατάσταση που θα εναλάσσεται και δε θα είναι στάσιμη. Το ψηφοδέλτιο που θα έχει πρόσωπα κι όχι εμβλήματα και χρώματα.

Δεν περιμένω να σχολιάσει κόσμος και δεν έχω και καμία διάθεση να γίνει συζήτηση περί πολιτικών πεποιθήσεων μέσα από ένα blog. Από τη θέση μου είναι όλα δεκτά και σεβαστά, αρκεί να υπάρχει η διεργασία δημιουργίας τους. Κοινώς, η σκέψη. Η αποχή δεν είναι λύση, είναι αποφυγή. Οπότε θα παραπέμψω στο μυαλό και στο χέρι σας.

Καλή ψήφο.


Η καρδιά του Πρωταθλητή

14 Σεπτεμβρίου, 2007

Δεν πρόκειται να γράψω πολλά. Εάν θέλετε να διαβάσετε για την απίστευτη νίκη της Εθνικής μας ομάδας μπάσκετ με αντίπαλο την αντίστοιχη της Σλοβενίας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα ενός εκ των πολλών αθλητικών εφημερίδων. Εγώ απλά θα αντιγράψω το περιεχόμενο ενός πανό που πήρε το μάτι μου στην κερκίδα με τους Έλληνες φιλάθλους: Greece has big Basket balls! Όποιος είδε το χθεσινό αγώνα, μπορεί να καταλάβει. Όσο για σήμερα… Ότι βρέξει, ας κατεβάσει. Είμαστε χαρούμενοι.