Εισαγωγές χωρίς συνέχεια #2

Δεν ήταν τόσο η σταύρωση, όσο το κρέμασμα.

Όσο μας κάρφωναν στο ξύλο, ο πόνος δεν ήταν μεγάλος. Όταν όμως έβαλαν το σταυρό στην τρύπα του και μας σήκωσαν, έπρεπε να είμαστε πραγματικά κρεμασμένοι από τα καρφωμένα χέρια μας. Τότε ο πόνος έγινε αφόρητος. Ήμουν κουρασμένος από το κουβάλημα και την αιμορραγία. Ανεβαίνοντας το λόφο ο σταυρός ήταν από το μέρος μου και αυτό έκανε τους βλάχους πιο επιθετικούς με τα δικά μου πλευρά, ακόμα κι αν το ακάνθινο στεφάνι το φορούσε Εκείνος.

Ένιωσα το κεφάλι Του να γέρνει στα αριστερά αλλά μόλις κατάλαβε το βλέμμα μου πάνω Του πήρε πάλι την πόζα του κινηματογραφικού αστέρα που σίγουρα θα γινόταν κάποια στιγμή, και μου έκλεισε το μάτι. «Εντάξει, το ξέραμε ότι θα γινόταν αυτό.» Δε μπορούσα να διαφωνήσω. Όλα είχαν πάει σύμφωνα με το σχέδιο και με εξαίρεση την τελευταία εβδομάδα περάσαμε καλά.

Γύρισε το βλέμμα του στον ουρανό και ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στο πλήθος φώναξε «Hλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί… E ρε φίλε, γιατί;» Ο σιαμαίος αδερφός μου, ο γιός του Θεού. Εξυπνάκιας μέχρι το τέλος.

[Ναι, ΟΚ, και η αϋπνία συνεχίζεται. Αλλά κάτι μου λέει ότι ίσως και να το παρατραβάω με το περιεχόμενο, οπότε μάλλον θα βάλω ένα φίλτρο στο τι ανεβαίνει.]

Advertisements

2 Responses to Εισαγωγές χωρίς συνέχεια #2

  1. Ο/Η paperflowers λέει:

    Σου κάνει καλό η αυπνία…
    άσε τα φίλτρα για τις καφετιέρες…

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Μπα, οι φήμες λένε ότι δε μου κάνει και πολύ καλό paperflowers.

    Αλλά εντάξει, όσο αρέσει έστω και σ’έναν να το συνεχίσω :)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: