Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη…

11 Οκτωβρίου, 2007

Ας παίξουμε ένα παιχνιδάκι. Εγώ θα προχωράω από το σπίτι μου προς το πανεπιστήμιο και εσείς θα μετράτε πόσους Έλληνες θα συναντήσω. Ναι; Πάμε…

Δεν προλαβαίνεις να βγεις από το στενό του σπιτιού σου και τσουπ, νάτη η πρώτη γνωστή φυσιογνωμία. Εντάξει, μένει στο διπλανό στενό, δεν είναι και η πρώτη φορά που τον βλέπεις. Λίγο πιο κάτω, σε γνωστό κεντρικό δρόμο της πόλης, διακρίνεις από μακρυά τη δεύτερη γνωστή φυσιογνωμία. Δύο το κρατούμενο λοιπόν. Περπατάς άλλο λίγο και κάποιος άγνωστος με το χάρτη της κεντρικής περιοχής του πανεπιστημίου στα χέρια σου ζητάει (εις την αγγλικήν) κατευθύνσεις για τα Kings Buildings. Του εξηγείς στα Ελληνικά μια και τον «κατάλαβες απ’ τη φωνή». Και αφού τον καλωσορίζεις στο Εδιμβούργο και του εύχεσαι καλές σπουδές, φτάνεις επιτέλους στο κτήριο που στεγάζεται το ινστιτούτο και παίρνεις τον ανελκυστήρα. Και τι βλέπεις; Take a wild guess! Τρεις Έλληνες φοιτητές να κατευθύνονται προς τα εργαστήρια.

Εάν έχετε μετρήσει (παρά-)έξι μέχρι τώρα, κερδίζετε ένα σε-κατάλαβα-απ-τη-φωνή-γκρίκ-ντιτέκτορ που σκέφτομαι σύντομα να πατεντάρω και στη συνέχεια να διαθέσω στην ΑΜΑΝ teleshopping για προώθηση…


Σαββατόβραδα επιστημόνων

9 Οκτωβρίου, 2007

Μιας και πέρασε ακόμα ένα σαββατοκύριακο στο εξωτικό Εδιμβούργο χωρίς να το καταλάβουμε, είπα να σας δώσω μία μικρή γεύση των πεπραγμένων της συγγραφικής ομάδος. Είπαμε και εμείς, βρε αδερφέ, να βρεθούμε σαββατόβραδο και να διασκεδάσουμε. Αφού λάδωσε το αντεράκι μας, λοιπόν, ακολούθησε ηρωική έξοδος σε γνωστό clubακι εντός των τειχών. Μαζεύτηκε η εκλεκτή παρέα και στριμώχτηκε σε υπόγειο σκοτεινό και θορυβώδες. Αιθέριες υπάρξεις άφθονες, όπως πάντα, αλλά λίγο η ασύμβατη μουσική, λίγο η υπερβολική θερμοκρασία εντός του μαγαζιού, μας οδήγησαν σε άτακτη υποχώρηση. Αφού βρεθήκαμε στο δρόμο να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, ξεκινήσανε οι πρώτες αποχωρήσεις. Οι υπόλοιποι είπαμε να συνευρεθούμε σε γνωστή γιάφκα της ομάδας (όποιος βρει το μέρος, κερδίζει ένα container μπύρα από εμένα) μετά των αιθερίων υπάρξεων βεβαίως-βεβαίως, για καθαρά επιστημονικούς και ερευνητικούς λόγους: θέλαμε να δούμε αν οι στηθόδεσμοί τους ήταν Venus Victoria, σαν τους στηθοδέσμους που προτιμά (όταν δε βγάζει, να βάζει) ο Τσολιάς. Ουκ ολίγες οι στιγμές που ξεχώρισαν. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

  • Το αείμνηστο τσιφτετέλι του Δρ. Αφάνα με τον γράφοντα.
  • Το ρεσιτάλ της Κιμπάρας, που είναι πραγματικό εργαλείο.
  • Τις αχόρταγες τζούρες του Τσολιά, που κόβει κάθε εβδομάδα το τσιγάρο.
  • Το φιλί αιθέριας βρετανίδας στο περιχαρές Λαμόγιο.
  • Τη λαμπερή απουσία του Δάσκαλου από όλα τα πεπραγμένα. (Αλήθεια, γιατρέ μου, τουλάχιστον εσένα σε είδε αυτή την εβδομάδα;)

Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, υγιαίνετε…


Crashing weddings

8 Οκτωβρίου, 2007

Abstract: Μια καλή σου φίλη είναι καλεσμένη σε ένα γάμο οπού δεν ξέρει κανέναν απολύτως εκτός από την κουμπάρα, η οποία και την κάλεσε. Σου ζητάει λοιπόν να τη συνοδέψεις και αφού βάζεις κάτω πως έχουν τα πράγματα (φαγητό, πολλά ποτά, χορός κλπ κλπ), αποφασίζεις να γίνεις θυσία και να τη συνοδέψεις. ΟΚ, δεν είναι μόνο αυτό. Η αλήθεια είναι ότι πάντα διασκεδάζεις όταν βγαίνεις με την εν λόγω «Κυρία». Έχεις να τη δεις και καιρό (μόλις επέστρεψες στην Ελλάδα για διακοπές), είναι μια καλή ευκαιρία για catch up. Εντάξει, εντάξει. Γουστάρεις να φορέσεις και το καινούργιο σου κουστούμι που είχες αγοράσει πρόσφατα για έναν άλλο γάμο. Κακό είναι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Arsebanging Friday #ατομικός-αριθμός-του-Γερμανίου

5 Οκτωβρίου, 2007

Εδώ στα γραφεία του παρά έξι, περνάμε μία κατάσταση «τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου.» Κοινώς, μετά τις βαρύγδουπες δηλώσεις πίστης και αφοσίωσης από τα παλαιά μέλη, αλλά και υποσχέσεις από τα νέα μέλη του blog για δυσθεώρητα νούμερα από ημερήσια posts και ακόμα περισσότερα hits με βάση την αξεπέραστη ποιότητα των γραφομένων, μπορώ μετά βεβαιότητος να πω ότι η αλλαγή συνοψίζεται σε ένα ολοστρόγγυλο κουλούρι, σαν αυτά που έπαιρνα όταν ήμουν μικρός τόσο κυριολεκτικά από την hi-tech καντίνα του δημοτικού μου, όσο και μεταφορικά από εκείνον τον ηλίθιο δάσκαλο που είχα στην τετάρτη δημοτικού και με είχε βάλει στο μάτι γιατί έκανα ό,τι έκανε κάθε λογικό εννιάχρονο παιδάκι: κοιμόμουν.

Τελικά εκεί που είχα πέντε παραχαλβάδες να ζαχαρώνω μπας και γράψουν τίποτα, τώρα έχω οχτώ. Και ακόμα περιμένουν όλοι να βγω από την τρύπα μου και να γράφω. Αλλά έτσι που είστε ρε, θα δείτε τι θα πάθετε. Θα πάρω τη μπάλα μου και θα φύγω. Να δω μετά τι θα κάνετε. Οι μόνοι που δικαιολογώ είναι ο Αφάνας που κάνει φιλότιμες προσπάθειες, και το Λαμόγιο γιατί, ως γαύρος, έχει μεθύσει από το προχτεσινοβραδυνό νέκταρ (με γεύση τσίπουρου) του πρώτου διπλού στο Τζαμπιολή και ακόμα κουνάει τη σαμπάνια — πολύ φοβάμαι όμως ότι δε χρησιμοποιεί σαμπάνια αλλά ενδοπαλαμικά παλινδρομεί κάτι άλλο με τον ίδιο τρόπο το οποίο βέβαια πάνω-κάτω επιφέρει τα ίδια εκρηκτικά αποτελέσματα.

Τι να πω κι εγώ. Πιστός στο καθήκον, καλώ τον κόσμο όλο να βοηθήσει τους υπόλοιπους σε αυτό που έχουν ανάγει σε θρησκεία: arsebanging baby. Τα καλούδια ακολουθούν πάραυτα:

Κι άλλη μία τελευταία μέρα της (εργασιακής) εβδομάδας έφτασε στο τέλος της. Θα τα πούμε την επόμενη. Μέχρι τότε κάντε καμιά δουλειά ρε! Κανά post! Κάτι! Αμάν πια, νησάφι!

Ασταδιάλα…


Εισαγωγές χωρίς συνέχεια

2 Οκτωβρίου, 2007

Τον έσπασαν στο ξύλο όπως τον τραβούσαν έξω από την εκκλησία, αμέσως αφότου τον είδαν να τρέχει στο ιερό και να αλλάζει το κρασί και τον άρτο της κοινωνίας με ένα μπουκάλι ουίσκι και φυστίκια. Αλλά δεν ένιωσε σχεδόν τίποτα γιατί είχε φροντίσει να φορέσει ό,τι φοριέται μέσα από το μαύρο μακρύ παλτό του, κι η αδρεναλίνη του θα άφηνε ακόμα και σφαίρα παραπονεμένη όταν θα αποτύγχανε να του θυμίσει ότι του έχει σκίσει τα σωθικά. Το φθινόπωρο είχε έρθει και ένα κρύο ψιλόβροχο έπεφτε στο προαύλιο, δροσίζοντας το αίμα από την πληγή που άνοιξε όταν μια γιαγιάκα του έχωνε μια τελευταία μαγγουριά λίγο πριν τον φτύσει ο αριστερός ψάλτης.

Ήταν ζωντανός κι ένιωθε αλώβητος κι ανίκητος όταν ο δεύτερός του άνεμος φύσηξε και του’δωσε την ορμή να αρχίσει να τρέχει και να χαθεί στα δέντρα του απέναντι πάρκου όσο οι σειρήνες πλησίαζαν.

Η πρώτη του επιτυχία είχε καταγραφεί. Ο πόλεμός του ενάντια σε κάθε δυνάστη είχε ξεκινήσει. Κι είχε άρχισει εμφατικά από τον μεγαλύτερο απόντα: το Θεό.

[Μερικές φορές απλά εμφανίζονται ολόκληρες παράγραφοι μπροστά μου, χωρίς να το έχω προσπαθήσει ή να το περιμένω. Συμβαίνει όλο και συχνότερα. Κατηγορώ την έλλειψη ύπνου. Βλακείες είναι συνήθως, αποφάσισα όμως να προσπαθήσω να τις θυμάμαι. Οπότε, ναι… αυτά. Sorry!]