Arsebanging Friday #γαλόνια-σ’ένα-βαρέλι-μπύρα

Όταν ήμασταν μικρότεροι κάναμε όλοι μας περίεργες δουλειές πριν να βρούμε τη λεσβία την επιστήμη και το δρόμο μας στον κόσμο.

Η Σαλώμη δούλευε στο τμήμα σερβίτσιων σε ένα μαγαζί ψαγμένου φενγκ-σούι λάϊφσταϊλ, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Σε κάθε διάλειμμά της έπαιζε με τα μαχαίρια αποκεφαλίζοντας νοητά με μία κίνηση τους περαστικούς και χορεύοντας το χορό της νίκης. Όσο την έβλεπαν να λικνίζεται κατιτίς, τόσος περισσότερος κόσμος, τόσοι περισσότεροι νοητοί αποκεφαλισμοί. Τόσοι περισσότεροι χοροί, πάντα νίκης. Ο Κιμπάρης ήταν αντράκι σε ένα παρακμιακό ρεμπετάδικο, μαζεύοντας για ανακύκλωση τα αποτσίγαρα όταν τελείωνε το πρόγραμμα. Τσίφτης με τα όλα του, έκλεινε το μάτι στις πρώην άπορες κορασίδες που έβγαζαν τα εύπορα πουρά τους βόλτα, κι αφού τα έβαζαν να κοιμηθούν κατάκοπα και μην έχοντας δύναμη για ο,τιδήποτε άλλο (όχι ότι μπορούσαν) αναλάμβανε να βγάζει (και με το «βγάζει» εννοώ «βάζει») το φίδι από την (και με το «από την» εννοώ «στην») τρύπα. Ο Αφάνας δούλευε παραπαίδι σε ένα κουρείο ονόματι «Ο Θανάσης» και μάζευε μετά από κάθε κούρεμα τις τρίχες από το πάτωμα, αλλά δεν τις πετούσε ποτέ. Τις έβαζε σε μία σακκούλα και τις έδινε στον τοπικό περουκά ο οποίος τις πούλαγε μετά από κάποια χρόνια πίσω στους (πρώην πια) πελάτες του κουρείου μεταμφιεσμένες σε περίφημα ποστίς. Η πρώτη επιχείρηση οργανικής ανακύκλωσης ήταν γεγονός.

Το Λαμόγιο ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές της τοπικής μαφίας και έβρισκε τα πάντα με το μικρότερο δυνατό κόστος, έχοντας μάθει ό,τι μαθαίνεται για τη νύχτα και τα εργαλεία της. Από τότε κατάλαβε ότι όλα κρύβονται πιο εύκολα στο φως παρά στο σκοτάδι. Και γούσταρε τόσο πολύ που έμεινε στη νύχτα. Κορόϊδο δεν πιάστηκε ποτέ, όσο κι αν προσπάθησαν. Ο Μαρανέλλο ήταν βοηθός σε συνεργείο και κάθε φορά που ο πλούσιος γουάναμπι-φεΐμους μίστερ Χλιμίτζουρας πήγαινε το πανάκριβό του αμάξι για έλεγχο, αυτός το έπαιρνε για βόλτα μέχρι να μη μπορούσε να φύγει το αμάξι από το συνεργείο χωρίς να προηγηθεί η επισκευή του αιώνα. Διπλή χρέωση για πανάκριβα ανταλλακτικά που δεν παρήγγελνε ποτέ γιατί τα επισκεύαζε όλα μόνος του. Ο Τσολιάς δούλευε σε μαγαζί εσωρούχων για ευτραφείς κυρίες αλλά όταν ήταν να κάνει παραγγελία έφερνε μόνο μικρά νούμερα. Μετά έσπαγε πλάκα όταν οι πελάτισσες απογοητεύονταν μιας κι ακόμη κι εκεί δεν έβρισκαν το νούμερό τους. Φετίχ του οι στηθόδεσμοι μεγέθους λεμονακίου στα χέρια μιας 42DD κυρίας και η απορία στα μάτια της.

Ο Χουζούρης δούλευε στις αποθήκες του λιμανιού. Δουλειά του ήταν να φέρνει αποβραδίς μπροστά στην πόρτα όσα είναι να φορτωθούν το επόμενο πρωΐ. Αντί γι’αυτό όμως τα πήγαινε πάντα στο βάθος της αποθήκης, στα αζήτητα, κι άραζε στο σκοτάδι μέχρι να τον ξυπνήσουν οι πρώτοι φορτωτές. Οι μεγάλες ελλείψεις των νησιών τα τελευταία χρόνια είναι αποκλειστικά δικό του έργο. Ο μόνος που επωφελήθηκε ήταν η μεταφορική που άνοιξε για λίγο καιρό αμέσως μετά. Ο Μπυρατής έπαιζε κλαρίνο στη συμφωνική και κάθε φορά, ειδικά πριν την παράσταση μπροστά στο δήμαρχο, άλλαζε τις παρτιτούρες κι εκεί που περίμεναν όλοι να ακούσουν κονσέρτο του Ραχμάνινωφ άκουγαν την Ιτιά’μ, ιτιά, λελουδιασμένη. Έσπαγε πλάκα που τόσοι μουσικοί δε μπορούσαν να μάθουν απ’έξω το αντικείμενο της τέχνης τους και ήθελαν να το διαβάζουν τυφλά. Εγώ είχα ένα παπάκι κι έκανα ντελίβερι για την Pizza Capricciosa αλλάζοντας τις παραγγελίες και χτυπώντας λάθος κουδούνια μέχρι που με πήραν πρέφα και με απέλυσαν. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί βρέθηκαν προ εκπλήξεως όταν τους έκλεισε το υγιειονομικό μετά τις τροφικές δηλητηριάσεις των πελατών τους.

Τα κάναμε όλα για το επόμενο μακρύτερο βήμα. Και τότε, όπως και τώρα, βρισκόμασταν τις μικρές ώρες της νύχτας σε ένα σαλόνι κάποιου από εμάς, ανταλάσσοντας ιστορίες και περνώντας ένα μπουκάλι από τη μαγική πηγή χέρι με χέρι. Γελώντας στα μούτρα της επόμενης πρόκλησης. Μέσα στον καπνό από τα τσιγάρα να θολώνει το φεγγάρι που προσπαθούσε να μπει από το παράθυρο. Έκαιγε κι ένα κερί, μέχρι να καταναλώσσει όλο του το οξυγόνο, μέχρι να κάψει το μπουκάλι που το φυλούσε. Μέχρι η τελευταία πεθαμένη σπίθα του να πέσει στη χαρτοπετσέτα που υποτίθεται ότι προφύλασσε το ξύλινο τραπέζι. Από το λιωμένο κερί όμως, όχι από τη φλόγα του. Αυτή δεν έσβηνε ποτέ.

Δεν ήταν και τόσο ευγενικό να βάλουμε φωτιά σ’όλη την πόλη, είναι αλήθεια. Αλλά οι όμορφες πόλεις, όπως και τα χωριά που τις δημιούργησαν, απλά καίγονται όμορφα.

Καλύτερα να ψάχναμε να βρούμε links:

  • Ένα βαρέλι μπύρα στο νησί έχει 36 γαλόνια.
  • Σφαίρες. Μεγάλες. Εικόνες.
  • Πρώτο παιχνιδάκι για σήμερα: συνδυασμός puzzle και pinball. Η ιδέα είναι ότι φτιάχνεις το ταμπλώ του pinball με τον τρόπο που θέλεις για να κερδίσεις τους περισσότερους πόντους.
  • Μερικές φορές, το να είσαι καλός στις μεταμφιέσεις δεν είναι κατ’ανάγκη καλή ιδέα.
  • Και μιας και πιάσαμε τα ζόμπι, να κι ένα παιχνιδάκι.
  • Α, κι αν ποτέ χρειαστεί να τα αντιμετωπίσετε, ορίστε τι πρέπει να έχετε μαζί σας. (Αφάνας approved.)
  • Προκαταβολικά συγγνώμη, αλλά η ζωή σας μπορεί και να μην είναι η ίδια μετά από αυτό το video. (Αφάνας approved.)
  • Το σχέδιο Orcon κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε σκοπό να αναπτύξει αυτοκατευθυνόμενς βόμβες. Πώς; Μα, με περιστέρια φυσικά.
  • Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από (ελαφρώς) εξελιγμένοι πίθηκοι.
  • Μιλώντας για πιθήκους, το μυαλό μου πήγε στο Αμερικάνικο ράγμπυ. Τελικά το να είσαι μαζορέττα, μπορεί να είναι κι επικύνδινο. (Αφάνας approved.)
  • Είπαμε να σου αρέσει το ποδήλατό σου, αλλά όχι και τόσο πολύ.
  • Σε περίπτωση που η αποστολή του Apollo 11 είχε ως αποτέλεσμα, μετά την προσελήνωση, οι αστροναύτες να μη μπορούν να γυρίσουν, ο Nixon είχε έτοιμο το λόγο που θα έβγαζε.
  • Αράχνες από ψαλίδια (sorry ρε Μπυρατή!).
  • OK, σε έχουν σταματήσει και σου γράφουν κλήση. Είναι ανάγκη να πάρεις τηλέφωνο το αστυνομικό τμήμα και να διαμαρτυρηθείς ότι ο αστυνομικός αργεί;
  • Όταν το Bollywood συναντά τη σεξουαλική υγεία, τι έχουμε: Ινδική διαφήμιση προφυλακτικών.
  • Όλα αυτά βέβαια όταν δε φτιάχνουν video clips για το τοπικό ντουέτο Σάκη Ρουβά και Έλενας Παπαρίζου. (Αφάνας approved.)
  • Πράγματα που μπορεί κανείς να βρει μέσα στις σελίδες βιβλίων στις φυλακές.
  • Αποκεφαλισμένη κούκλα — ξύστρα.
  • Blogs της εβδομάδας, προτείνουμε δύο: deuced, γιατί η αναφορά σε Frank Zappa, Bob Marley, και Jimmy Hendrix στην (τρέχουσα) πρώτη σελίδα είναι αρκετή για να μας τραβήξει, αλλά αυτά που μας κρατούν εκεί είναι τα γραφόμενα. Επίσης, the motorcycle boy γιατί εκεί μπορείς διαβάζοντας να χάσεις ώρες. Ολόκληρες. Κι αν δε μετράει αυτό, τι μετράει;
  • Εντάξει, την προηγούμενη εβδομάδα παίξαμε λίγο με τους Sex Pistols για να χαρούν και τα «ατίθασα νιάτα» που μας διαβάζουν. Αλλά καιρός να σοβαρευτούμε και να μιλήσουμε για μουσική. Ας μη γελιόμαστε «there’s only one band that matters«: The Clash. Τραγούδι της εβδομάδας: Train in Vain. Καλά, σιγά μη βάλω μόνο ένα. Και δύο. Και τρία. Και τέσσερα

Κι έτσι φτάσαμε στο τέλος μίας ακόμη εβδομάδας. Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους, καλή δύναμη, και καλύτερη συνέχεια. Γερά, κι όποιον πάρει το ρεύμα.

Όσο για μας «we’d like to take the soul train from platform 1, we’re leaving in three minutes — if you don’t wanna come, there’s always the toilets.»

Advertisements

16 απαντήσεις στο Arsebanging Friday #γαλόνια-σ’ένα-βαρέλι-μπύρα

  1. Ο/Η NoStart λέει:

    Διαμαρτύρομαι εντόνως!!!

    Το καλύτερο συγκρότημα του Γαλαξία μας ήταν, είναι και θα είναι οι Ramones.
    Δεν είναι σωστό να αποσιωπούμε την αλήθεια. ΕΛΕΟΣ!

    Ας είναι, ο υπέροχος κόσμος του Joey Ramone, αντέχει τις αστραπιαίες επιθέσεις (sic), των εμπρηστών του Λονδίνου,

  2. Ο/Η daskalos λέει:

    Νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο πως το WordPress κράτησε το σχόλιό σου για moderation. Ίσως να είναι η πρώτη πραγματικά intelligent εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης.

    Αλλά ‘ντάξει, δε θα τσακωθούμε τώρα. Γούστα είναι αυτά. Το συζητάμε over beer(s).

  3. Ο/Η oAnergos λέει:

    Και εγώ ψηφίζω Ramones παιδιά. Με διαφορά!

  4. Ο/Η aerosol λέει:

    Ramones και τα μυαλά στα κάγκελα μεν, αλλά… οι Clash το πήγαν παραπέρα το παιχνίδι!

  5. Ο/Η daskalos λέει:

    Όλα δεκτά ρε παιδιά, δε θα χαλάσουμε τις καρδιές μας, για αυτό έχουμε αυτιά και μυαλό, για να ακούμε και να κρίνουμε.

    Τώρα αν εσείς είστε κουφοί… :p

    (Πλάκα κάνω προφανώς. Οι Ramones είναι από τα πολύ αγαπημένα.)

  6. Ο/Η paperflowers λέει:

    Χαχα! Περίμενα να γράψεις πως ο Αφανούλης άπλωνε τις τρίχες στο πάτωμα κ κυλιόταν πάνω τους μέσα στη χαρά!

  7. Ο/Η Dr. Afanas λέει:

    Ε καλά, δεν τις έδινα και αμέσως στον περουκά…

  8. Ο/Η identitycafe λέει:

    kai gamw ta blogs!
    (mesw paperflower)

  9. Ο/Η daskalos λέει:

    Thank you, thank you.

    Την επιταγή, εισπρακτέα σε οποιαδήποτε Αμερικάνικη τράπεζα, μόλις την έστειλα. Θα πρέπει να είναι εκεί σε πέντε εργάσιμες μέρες :)

  10. Ο/Η paperflowers λέει:

    Συγνώμη, αλλά γιατί να πάρει αυτός τα λεφτά??? Ο μεσάζων τι θα πάρει δηλαδή???
    (τσολιά μην το πεις…)

  11. Ο/Η daskalos λέει:

    Αφού τα έχουμε κανονίσει αυτά paperflowers!

  12. Ο/Η BioLogos λέει:

    Τα μισά μαξ πλανκ ινστιτουτεν, όλα τα φράουενχόφερ, τα πανεπιστήμια του νότου και 5 μεραρχίες πάντζερ υποκλίνονται.
    Στην υγειά σας στο Έντιμπρα.
    Προστ.

  13. Ο/Η tsolias λέει:

    αγαπητή μας paperflowers, ζήτησέ μας ότι θες και θα το έχεις (είδες, είμαι καλός). Μόνο το κεφάλι μας επί πίνακι μη ζητήσεις γιατί είναι ατάκα άλλης.

  14. Ο/Η daskalos λέει:

    Βιολόγοι δεν είμαστε, αλλά το αλκοόλ μας είναι πάντα βιολογικό. Ευχαριστούμε για την υπόκλιση κι ένα από τα καλύτερα Σκωτσέζικα malts θα ανοιχτεί στην υγειά σας.

  15. Ο/Η paperflowers λέει:

    Αγαπητέ Τσολιά, η «άλλη» με έχει προβληματίσει γιατί το να κάνεις συλλογή από σκέτα ανδρικά κεφάλια, χωρίς τον έξτρα εξοπλισμό, είναι όπως και να το κάνουμε, μια διαστροφή… Ακόμα και το κεφάλι του Αφανούλη στη φωτογραφία ας πούμε, που θα γινόταν μια πρώτης τάξης σφουγγαρίστρα, είναι άχρηστο χωρίς το κοντάρι!
    Θα πρέπει να την ξεμοναχιάσω κάποια στιγμή, να μου εκθέσει τα μυστικά του βίτσιου της γιατί έχω την υποψία ότι κάτι ξέρει για τα ανδρικά κεφάλια και δεν μας το λέει…

    Τις έχουμε μελετήσει τις γυναίκες βλέπω… χμμμμ….
    Αν μας προσφέρεις κάτι συγκεκριμένο, θα θέλουμε το αντίθετο. Αν μας αφήσεις άπειρες επιλογές… κομπλάρει το σύστημα! Ή αλλιώς, αν μας πεις «μπορείς να μου ζητήσεις ό,τι θες», σου λέμε χαμογελώντας «δεν θέλω τίποτα»….
    Θα προσπαθήσω να κάνω την υπέρβαση πάντως και θα το σκεφτώ! ;-)

    Δάσκαλε, με δουλεύεις??? Έταξες αλλά δεν είδα φως… ακόμα στη φτώχια κ τη βιοπάλη ζω, μεροδούλι μεροφάι, μπαρ της προκοπής δεν υπάρχουν, άστα… Περιμένω επιταγή παρακαλώ!!!

  16. Ο/Η daskalos λέει:

    Τώρα κάπου εδώ εν μέσω αναλύσεων περί αποκεφαλισμών λάθος κεφαλιών, του κονταριού του Αφάνα, γυναικείας συμπεριφοράς που δεν είναι και τα πιο αποφασιστικά άτομα του κόσμου, και του ότι ένας άνδρας (c’est moi) έχει τάξει αλλά μια γυναίκα (αυτή είσαι εσύ paperflowers) φως δεν είδε, υπάρχει ή ένα καλό ηθικό δίδαγμα ή ένα καλό ανέκδοτο.

    Χμ. Άσε, πολύ νωρίς και για τα δύο. Καλημέρα :D

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: