Άλλος έχει τ’όνομα, κι άλλοι τη χάρη

15 Νοεμβρίου, 2007

Αγαπητό Λαμόγιο,

Εκ μέρους των υπολοίπων του παρά έξι, πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να μάθεις τι ακριβώς σημαίνει το ψευδώνυμο που διάλεξες. Ή αυτό, ή τι σημαίνει Αρτέμης Μάτσας και γιατί δεν πρέπει να παίζεις μαζί του. Χομπίστα.

Υπάρχει λοιπόν ένα video. Για του λόγου το αληθές, το link είναι αυτό, αλλά για την ώρα δε μπορεί να το δει άλλος κόσμος. Ξέρεις τι λες στο εν λόγω video. Αν δε θυμάσαι, είναι το video στο οποίο υπόσχεσαι post εντός διημέρου, αλλιώς μας προκαλείς να το ανεβάσουμε.

Ο διάλογος πριν λίγο ήταν αυτός:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ηλεκτρονικοί διάλογοι #4, περί μουσικής και αμφιβολιών

13 Νοεμβρίου, 2007

Ο δάσκαλος ξεκινάει μία (παρενθετική) συζήτηση με φίλο του στο μέσεντζερ (ο οποίος από δώ και πέρα θα αναφέρεται ως «Γκεστ σταρ») αρχίζοντας από τη μουσική που χαϊδεύει τα αυτιά τους μέσω ακουστικών εκείνη τη στιγμή, και η οποία οδηγεί σε φιλοσοφική συζήτηση με θέμα τις αμφιβολίες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Αγαπητά Χριστούγεννα

12 Νοεμβρίου, 2007

Μπορείτε να εξαφανιστείτε για να μη σας στείλω εκεί απ’όπου δε γυρνάνε πίσω;  Για τ’όνομα αυτού που δεν έχετε γεννήσει ακόμα, είναι αρχές Νοεμβρίου, τι διάολο έχετε έρθει από τώρα;  Δεν πρέπει να είστε εδώ.  Μακρυά.

Καλά, είναι δυνατόν;  Τα μαγαζιά να είναι μέσα στα κόκκινα, στις κορδέλες και στα λαμπιόνια, και κάθε φορά που περνάω από κάπου να βλέπω κράχτες μέσα στην καλή χαρά και στα σιρόπια για τις καταπληκτικές προσφορές που μόνο για μένα έχουν σκεφτεί; Και όλος ο κόσμος γεμάτος διαφημίσεις για την αντίστροφη μέτρηση μέχρι την ανεπανάληπτη διασκέδαση που μας περιμένει;  Αλλά μόνο αν κλείσουμε τραπέζι από τώρα.  Γιατί οι θέσεις είναι λίγες και δεν είναι από αυτές τις περιπτώσεις που όλοι οι καλοί χωράνε.  Καλά, με δουλεύετε στα μούτρα μου χωρίς κανέναν ενδοιασμό;

Όχι, αρνούμαι να περάσω τις επόμενες έξι εβδομάδες μέσα στην καλή χαρά και μέσα σε χαζοχαρούμενα τραγουδάκια, καμπανάκια τελευταίου γύρου, ευνουχισμένα ελαφάκια, δέντρα όλων των χρωμάτων εκτός από πράσινα, τρύπιες μπάλες που θα σπάσουν στο πρώτο χτύπημα, ξανθά ξωτικά, και κοκκινομύτηδες από το ποτό Αγιο-Βασίληδες.

Λοιπόν, μακρυά από μένα.  Μακρυά.  Γυρίστε στις 11 Δεκεμβρίου.  Και αν.  Μη με πιέσετε κι άλλο γιατί θα το κάνω 18 Δεκεμβρίου και θα τρέχετε για να φτάσετε.

Και το καλό που σας θέλω φέρτε κάτι καλό όταν έρθετε.


Λάθος χρονισμός

10 Νοεμβρίου, 2007

Δε στο έχω πει, αλλά τα πράγματα όπως τα ήξερες δεν έχουν αλλάξει και πολύ. Οι σκέψεις μου δηλαδή είναι πάνω-κάτω ίδιες. Πώς ήταν αυτό που σου έλεγα, ότι αν δεν αλλάξεις την κατάσταση τότε η κατάσταση θα μείνει ίδια; Κάπως έτσι. Ακόμα ξυπνάω στο ίδιο μέρος, ακόμα με τις ίδιες σκέψεις. Δεν είναι ότι θα ήθελα κάτι διαφορετικό. Ίσως λιγότερες σκέψεις, αλλά το μυαλό μου ξέρεις ότι δουλεύει από μόνο του και μερικές φορές δεν το ελέγχω και πολύ. «Ένα ακόμα πράγμα που δεν έχει αλλάξει,» θα μου πεις. Και θά’χεις δίκιο. Ακόμα είσαι εκεί. Συνέχεια.

Είναι σαν ένα B-side του αγαπημένου σου συγκροτήματος από ένα single που δεν ήξερες ότι έχεις και που είναι καλύτερο από το A-side. Και παίζει σε repeat.

Πώς το είχε πει ο Wonka; «We are the music makers, we are the dreamers of our dreams.» «Dreamers of our dreams» είχε πει στο δεύτερο, όχι «makers.» Δε στο είπα ακόμα κι αν το πρόσεξα από την πρώτη στιγμή σε εκείνο το ροζ χαρτί στον τοίχο σου, γιατί μου άρεσε η παραλλαγή. Φαντάσου τώρα να γυρίζω πίσω μετά από το μεγάλο ταξίδι, να ανοίγω το σπίτι, να πηγαίνω στο δωμάτιο που είχες αφήσει τα πράγματά σου και να βλέπω ότι από όλα όσα θα μπορούσαν να έχουν φύγει χωρίς να ξαναδώ, έχει μείνει πίσω η λάμπα που είχες δίπλα στο κρεβάτι.

Είναι σαν την ευτυχία της άγνοιας και την πρώτη βροχή που λιώνει τα πεσμένα φύλλα στο δρόμο.

Θα με ρωτήσεις γιατί ανακατεύω πάλι την τράπουλα αφού δε θα παίξεις. Γιατί δεν δίνω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να κάνει κάτι περισσότερο που δε θα έχει συνδυασμούς, χρώματα και νούμερα. Δε θα έχει κανόνες, ημερομηνία λήξης, στοιχήματα κι ένθερμους ή μη υποστηρικτές. Που θα έχει δύο συμπαίκτες κι αντιπάλους συνάμμα, όπως πρέπει να έχουν όλα όσα παίζονται μ’αυτή την τράπουλα. Μα, έχει. Μου το είχες πει σ’ένα τραπέζι ότι δεν είμαστε πρόβλημα ο ένας του άλλου. Ποιος μίλησε για πρόβλημα; Και ποιος μίλησε για παιχνίδι;

Είναι σαν την πρώτη γουλιά από ένα μπουκάλι από το αγαπημένο σου λευκό κρασί. «Υγεία.»

Ξέρω ότι θα το διαβάσεις αυτό. Ή μάλλον, ξέρεις πως το αγύριστο κεφάλι μου πιστεύει ότι ξέρω περισσότερα από όσα θέλεις να παραδεχτείς. Κι είναι μικρή η πιθανότητα, δε λέω (0.0001%; κάπου εκεί — τα μαθηματικά μου μέσα και της γης τον άξονα), αλλά ακόμα δε φαντάζει μηδενική. Κι αυτό είναι που παλεύω. Τα πάντα είναι τόσο γνώριμα και τόσο ανούσια την ίδια ώρα. Μερικές φορές νομίζω ή ότι τα μάτια μου είναι τώρα δανεικά, ή ότι μου τα είχαν δανείσει τόσο καιρό και τώρα τα ζήτησαν πίσω. Δεν έχει διαφορά, δότης ή δέκτης είναι το ίδιο πρόσωπο. Κι αυτή η ταύτιση στη δυϊκότητα είναι ο λόγος που δε θα μηδενίσει ποτέ την πιθανότητα.

Είναι σαν τη μόνη σωστή χρήση του «ποτέ.» Και σαν το λάθος του μονόπλευρου ορισμού του.


Arsebanging Friday #τα-θαύματα-της-Βίβλου

9 Νοεμβρίου, 2007

Φτάσαμε αισίως στη δεύτερη Παρασκευή του Νοεμβρίου. Η μέρα έχει μικρύνει επικίνδυνα, αλλά θα μικρύνει κι άλλο. Το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει γύρω στις 4 το απόγευμα και να σηκώνεται γύρω στις 7 το πρωΐ, κάνοντας αρκετούς από εμάς να ακολουθούμε τον κύκλο του σε επίπεδο ύπνου — έτσι δεν είναι Χουζούρη;

Ξέρω, περιμένετε μία εισαγωγή εφάμιλλη των προηγουμένων καταθέσεων ψυχής στο πυγοκρουστικό ιδεώδες της Παρασκευής. Τι να έκαναν οι παρά έξι αυτή την εβδομάδα, αναρωτιέστε. Γύρισαν από τα Highlands; Έμαθαν επιτέλους Κινέζικα; Ήπιαν μια Havana Especial για να το γιορτάσουν; Έκαναν κάποια τελετή μαύρης μαγείας στα υπόγεια γραφεία τους;

Αλλά όχι. Όλα αυτά τα σενάρια δεν πρόκειται να γραφτούν αυτή την εβδομάδα. Γιατί; Μα γιατί συμπαραστεκόμαστε στους σεναριογράφους της Αμερικής που απεργούν. Παρ’όλα αυτά όμως, δε θα σας αφήσουμε παραπονεμένους. Ορίστε οι προτεινόμενοι τρόποι για να χαθεί κι αυτή η Παρασκευή:

Και έτσι φτάσαμε και στο τέλος του arsebanging session για σήμερα. Περισσότερα links την επόμενη εβδομάδα. Δε μπορώ να πάρω κι όρκο ότι δε θα βάλω πάλι τίποτα από Bollywood [repeat], μιας και θυμίζει Hollywood κι εμείς απεργούμε, αλλά θα το προσπαθήσω.

Ένας στη συγγραφική μου πένα, χιλιάδες χορεύουν Μακαρένα!


Top 5 taxi stories

7 Νοεμβρίου, 2007

Χτες το βράδυ είχε αρκετό κρύο και μιας και ήταν κι αργά όταν βρέθηκα στο δρόμο, αποφάσισα να πάρω ένα ταξί για το σπίτι. Αρκετές από τις καλύτερες ιστορίες που μπορώ να πω έχουν να κάνουν με ταξιτζήδες — και κυρίως νυχτερινούς. Οπότε, κάτι μιας και το είχε ζητήσει από καιρό ο Τσολιάς, κάτι μιας κι έχουμε μόνο τρία Top-5 μέχρι στιγμής, ορίστε και οι Top-5 ιστορίες μου από τις συναντήσεις μου με διάφορους Omar Tarif ανά τον κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Arsebanging Friday #γαλόνια-σ’ένα-βαρέλι-μπύρα

2 Νοεμβρίου, 2007

Όταν ήμασταν μικρότεροι κάναμε όλοι μας περίεργες δουλειές πριν να βρούμε τη λεσβία την επιστήμη και το δρόμο μας στον κόσμο.

Η Σαλώμη δούλευε στο τμήμα σερβίτσιων σε ένα μαγαζί ψαγμένου φενγκ-σούι λάϊφσταϊλ, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Σε κάθε διάλειμμά της έπαιζε με τα μαχαίρια αποκεφαλίζοντας νοητά με μία κίνηση τους περαστικούς και χορεύοντας το χορό της νίκης. Όσο την έβλεπαν να λικνίζεται κατιτίς, τόσος περισσότερος κόσμος, τόσοι περισσότεροι νοητοί αποκεφαλισμοί. Τόσοι περισσότεροι χοροί, πάντα νίκης. Ο Κιμπάρης ήταν αντράκι σε ένα παρακμιακό ρεμπετάδικο, μαζεύοντας για ανακύκλωση τα αποτσίγαρα όταν τελείωνε το πρόγραμμα. Τσίφτης με τα όλα του, έκλεινε το μάτι στις πρώην άπορες κορασίδες που έβγαζαν τα εύπορα πουρά τους βόλτα, κι αφού τα έβαζαν να κοιμηθούν κατάκοπα και μην έχοντας δύναμη για ο,τιδήποτε άλλο (όχι ότι μπορούσαν) αναλάμβανε να βγάζει (και με το «βγάζει» εννοώ «βάζει») το φίδι από την (και με το «από την» εννοώ «στην») τρύπα. Ο Αφάνας δούλευε παραπαίδι σε ένα κουρείο ονόματι «Ο Θανάσης» και μάζευε μετά από κάθε κούρεμα τις τρίχες από το πάτωμα, αλλά δεν τις πετούσε ποτέ. Τις έβαζε σε μία σακκούλα και τις έδινε στον τοπικό περουκά ο οποίος τις πούλαγε μετά από κάποια χρόνια πίσω στους (πρώην πια) πελάτες του κουρείου μεταμφιεσμένες σε περίφημα ποστίς. Η πρώτη επιχείρηση οργανικής ανακύκλωσης ήταν γεγονός.

Το Λαμόγιο ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές της τοπικής μαφίας και έβρισκε τα πάντα με το μικρότερο δυνατό κόστος, έχοντας μάθει ό,τι μαθαίνεται για τη νύχτα και τα εργαλεία της. Από τότε κατάλαβε ότι όλα κρύβονται πιο εύκολα στο φως παρά στο σκοτάδι. Και γούσταρε τόσο πολύ που έμεινε στη νύχτα. Κορόϊδο δεν πιάστηκε ποτέ, όσο κι αν προσπάθησαν. Ο Μαρανέλλο ήταν βοηθός σε συνεργείο και κάθε φορά που ο πλούσιος γουάναμπι-φεΐμους μίστερ Χλιμίτζουρας πήγαινε το πανάκριβό του αμάξι για έλεγχο, αυτός το έπαιρνε για βόλτα μέχρι να μη μπορούσε να φύγει το αμάξι από το συνεργείο χωρίς να προηγηθεί η επισκευή του αιώνα. Διπλή χρέωση για πανάκριβα ανταλλακτικά που δεν παρήγγελνε ποτέ γιατί τα επισκεύαζε όλα μόνος του. Ο Τσολιάς δούλευε σε μαγαζί εσωρούχων για ευτραφείς κυρίες αλλά όταν ήταν να κάνει παραγγελία έφερνε μόνο μικρά νούμερα. Μετά έσπαγε πλάκα όταν οι πελάτισσες απογοητεύονταν μιας κι ακόμη κι εκεί δεν έβρισκαν το νούμερό τους. Φετίχ του οι στηθόδεσμοι μεγέθους λεμονακίου στα χέρια μιας 42DD κυρίας και η απορία στα μάτια της.

Ο Χουζούρης δούλευε στις αποθήκες του λιμανιού. Δουλειά του ήταν να φέρνει αποβραδίς μπροστά στην πόρτα όσα είναι να φορτωθούν το επόμενο πρωΐ. Αντί γι’αυτό όμως τα πήγαινε πάντα στο βάθος της αποθήκης, στα αζήτητα, κι άραζε στο σκοτάδι μέχρι να τον ξυπνήσουν οι πρώτοι φορτωτές. Οι μεγάλες ελλείψεις των νησιών τα τελευταία χρόνια είναι αποκλειστικά δικό του έργο. Ο μόνος που επωφελήθηκε ήταν η μεταφορική που άνοιξε για λίγο καιρό αμέσως μετά. Ο Μπυρατής έπαιζε κλαρίνο στη συμφωνική και κάθε φορά, ειδικά πριν την παράσταση μπροστά στο δήμαρχο, άλλαζε τις παρτιτούρες κι εκεί που περίμεναν όλοι να ακούσουν κονσέρτο του Ραχμάνινωφ άκουγαν την Ιτιά’μ, ιτιά, λελουδιασμένη. Έσπαγε πλάκα που τόσοι μουσικοί δε μπορούσαν να μάθουν απ’έξω το αντικείμενο της τέχνης τους και ήθελαν να το διαβάζουν τυφλά. Εγώ είχα ένα παπάκι κι έκανα ντελίβερι για την Pizza Capricciosa αλλάζοντας τις παραγγελίες και χτυπώντας λάθος κουδούνια μέχρι που με πήραν πρέφα και με απέλυσαν. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί βρέθηκαν προ εκπλήξεως όταν τους έκλεισε το υγιειονομικό μετά τις τροφικές δηλητηριάσεις των πελατών τους.

Τα κάναμε όλα για το επόμενο μακρύτερο βήμα. Και τότε, όπως και τώρα, βρισκόμασταν τις μικρές ώρες της νύχτας σε ένα σαλόνι κάποιου από εμάς, ανταλάσσοντας ιστορίες και περνώντας ένα μπουκάλι από τη μαγική πηγή χέρι με χέρι. Γελώντας στα μούτρα της επόμενης πρόκλησης. Μέσα στον καπνό από τα τσιγάρα να θολώνει το φεγγάρι που προσπαθούσε να μπει από το παράθυρο. Έκαιγε κι ένα κερί, μέχρι να καταναλώσσει όλο του το οξυγόνο, μέχρι να κάψει το μπουκάλι που το φυλούσε. Μέχρι η τελευταία πεθαμένη σπίθα του να πέσει στη χαρτοπετσέτα που υποτίθεται ότι προφύλασσε το ξύλινο τραπέζι. Από το λιωμένο κερί όμως, όχι από τη φλόγα του. Αυτή δεν έσβηνε ποτέ.

Δεν ήταν και τόσο ευγενικό να βάλουμε φωτιά σ’όλη την πόλη, είναι αλήθεια. Αλλά οι όμορφες πόλεις, όπως και τα χωριά που τις δημιούργησαν, απλά καίγονται όμορφα.

Καλύτερα να ψάχναμε να βρούμε links:

  • Ένα βαρέλι μπύρα στο νησί έχει 36 γαλόνια.
  • Σφαίρες. Μεγάλες. Εικόνες.
  • Πρώτο παιχνιδάκι για σήμερα: συνδυασμός puzzle και pinball. Η ιδέα είναι ότι φτιάχνεις το ταμπλώ του pinball με τον τρόπο που θέλεις για να κερδίσεις τους περισσότερους πόντους.
  • Μερικές φορές, το να είσαι καλός στις μεταμφιέσεις δεν είναι κατ’ανάγκη καλή ιδέα.
  • Και μιας και πιάσαμε τα ζόμπι, να κι ένα παιχνιδάκι.
  • Α, κι αν ποτέ χρειαστεί να τα αντιμετωπίσετε, ορίστε τι πρέπει να έχετε μαζί σας. (Αφάνας approved.)
  • Προκαταβολικά συγγνώμη, αλλά η ζωή σας μπορεί και να μην είναι η ίδια μετά από αυτό το video. (Αφάνας approved.)
  • Το σχέδιο Orcon κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε σκοπό να αναπτύξει αυτοκατευθυνόμενς βόμβες. Πώς; Μα, με περιστέρια φυσικά.
  • Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από (ελαφρώς) εξελιγμένοι πίθηκοι.
  • Μιλώντας για πιθήκους, το μυαλό μου πήγε στο Αμερικάνικο ράγμπυ. Τελικά το να είσαι μαζορέττα, μπορεί να είναι κι επικύνδινο. (Αφάνας approved.)
  • Είπαμε να σου αρέσει το ποδήλατό σου, αλλά όχι και τόσο πολύ.
  • Σε περίπτωση που η αποστολή του Apollo 11 είχε ως αποτέλεσμα, μετά την προσελήνωση, οι αστροναύτες να μη μπορούν να γυρίσουν, ο Nixon είχε έτοιμο το λόγο που θα έβγαζε.
  • Αράχνες από ψαλίδια (sorry ρε Μπυρατή!).
  • OK, σε έχουν σταματήσει και σου γράφουν κλήση. Είναι ανάγκη να πάρεις τηλέφωνο το αστυνομικό τμήμα και να διαμαρτυρηθείς ότι ο αστυνομικός αργεί;
  • Όταν το Bollywood συναντά τη σεξουαλική υγεία, τι έχουμε: Ινδική διαφήμιση προφυλακτικών.
  • Όλα αυτά βέβαια όταν δε φτιάχνουν video clips για το τοπικό ντουέτο Σάκη Ρουβά και Έλενας Παπαρίζου. (Αφάνας approved.)
  • Πράγματα που μπορεί κανείς να βρει μέσα στις σελίδες βιβλίων στις φυλακές.
  • Αποκεφαλισμένη κούκλα — ξύστρα.
  • Blogs της εβδομάδας, προτείνουμε δύο: deuced, γιατί η αναφορά σε Frank Zappa, Bob Marley, και Jimmy Hendrix στην (τρέχουσα) πρώτη σελίδα είναι αρκετή για να μας τραβήξει, αλλά αυτά που μας κρατούν εκεί είναι τα γραφόμενα. Επίσης, the motorcycle boy γιατί εκεί μπορείς διαβάζοντας να χάσεις ώρες. Ολόκληρες. Κι αν δε μετράει αυτό, τι μετράει;
  • Εντάξει, την προηγούμενη εβδομάδα παίξαμε λίγο με τους Sex Pistols για να χαρούν και τα «ατίθασα νιάτα» που μας διαβάζουν. Αλλά καιρός να σοβαρευτούμε και να μιλήσουμε για μουσική. Ας μη γελιόμαστε «there’s only one band that matters«: The Clash. Τραγούδι της εβδομάδας: Train in Vain. Καλά, σιγά μη βάλω μόνο ένα. Και δύο. Και τρία. Και τέσσερα

Κι έτσι φτάσαμε στο τέλος μίας ακόμη εβδομάδας. Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους, καλή δύναμη, και καλύτερη συνέχεια. Γερά, κι όποιον πάρει το ρεύμα.

Όσο για μας «we’d like to take the soul train from platform 1, we’re leaving in three minutes — if you don’t wanna come, there’s always the toilets.»