Mother manual

Ξεκινάς για αυτές τις πολυπόθητες διακοπές, γιατί και οι οικογένεια σου έλειψε και οι φίλοι σου πίσω στην Ελλαδίτσα μας, αλλά και το φαγάκι μας με λάδι της προκοπής (όχι άλλο tesco!). Περιχαρής, λοιπόν, πέρνεις τη βαλιτσούλα σου με ρούχα για ένα χρόνο (είναι που θέλεις να έχεις την επιλογή τρομάρα σου) και ξεκινάς το ταξίδι σου με αεροπλάνα και βαπόρια.

Φτάνεις επιτέλους στον προορισμό σου (τι να μας πει και αυτός ο Οδυσσέας) και μετά απο λίγο και στο σπιτάκι σου. Φυσικά εκεί σε περιμένουν μανά, πατεράς, γιαγιάδες, παππούδες, θείες, θείοι….και πάει λέγοντας, μες την τρελή xαρά. Πολλή ωραία υποδοχή, δε λέω, αλλά εσενα αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να κάνεις ένα μπάνιο και να βγάλεις αυτά τα ρούχα γιατί σε λίγο θα χρειαστεί εγχείρηση.

Αμ δε! Και κάνε μια στροφή να σε δούμε, και πές μας πως τα περνάς, και κούρεψες το μαλλί (εδώ υπάρχει ενα debate ήταν καλύτερο πριν ή όχι) και ούτε νερό δε προλαβαίνεις να πιείς. Και δε φτάνει αυτό, μετά τις ερωτήσεις πέτρες πετώ του φεγγαριού και αυτό τις στέλνει πίσω, η μάνα σου πετάει την ατάκα «Αδυνάτισες παιδί μου. Μισή/ός έμεινες». «Ώχ αρχίσαμε», σκέφτεσαι, και πριν το καταλάβεις μπροστά σου εχει βρεθεί ένα πιάτο με φαγήτο για 10 λόχους και η μάνα σου με το πιρούνι να σε ταίζει. Άντε να το φάς αφού τόσο δημοκρατικά σου δόθηκε («Αν δε το φάς θα με στενοχωρήσεις», «θέλεις να πεθάνει απο στενοχώρια η μανούλα;», «Αχ, τι πέρασα για να σε μεγαλώσω και τώρα με στενοχωρείς» κ.τ.λ) και αντε πρώτη μερα είναι.

Αμ δε (ξανά!). Οι επόμενες μέρες είναι στο ίδιο μοτίβο. Αυτό που αλλάζει είναι το μενού και κάτι κλάματα που προστέθηκαν για να σε ρίξει στο φιλότιμο. Και αν δε φάς, ακούς και το καλό «Αχ, ανορεξία εχει το παιδάκι μου» (;;;;). Περνάνε οι μέρες προσπαθώντας να την πείσεις οτι είσαι άνθρωπος και όχι αγελάδα να έχεις εφτά στομάχια και το μόνο που σε κρατάει στη ζωή είναι τα γλέντια με τους φίλούς σου. Αλλά σιγά που δε θα σου βγούν ξινά. «Πάλι θα βγείς;», «Που θα πάς;», «Τι ώρα θα γυρίσεις;», «Κοίτα μην πιείς πολύ». Η πυθία είναι ρε παιδάκι μου. Γυρνάς το πρωί στο σπίτι κομμάτια, στα μαύρα σου τα χάλια και ενώ αφήνεις τα ποτά που έπινες όλο το βράδι, η μάνα σου πάνω απο το κεφάλι σου φωνάζει «Στα έλεγα εγώ να μην πιείς».

Τελείωνουν οι μέρες και πρέπει να γυρίσεις πίσω. Δυστυχώς οι διακοπές περνάνε γρήγορα. Ευτυχώς όμως γυρνάς στην ησύχια σου με μόνη σκέψη και ευχή
«Θεέ μου, σε παρακαλώ κάνε να μη μοιάσω στη μάνα μου».

Υ.Γ: Ναι ρε μάνα και εγώ σε αγαπάω, αλλά ίσως αν με αγαπούσες λιγότερο; ε;

Advertisements

5 Responses to Mother manual

  1. Ο/Η paperflowers λέει:

    Είναι σημαντικό να σου δείχνουν ότι σ’αγαπάνε. Έστω κι έτσι…

  2. Ο/Η Thirio λέει:

    Aaaaxx….egw to vlepw…na to…erxetai…psekazei me fresh air, opws leei kai i diafimisi…
    Tha pw to klassiko rito: «Edw pou eisai imouna…ki ekei pou eimai tha rtheis»…
    Den to glitwneis…tha moiaseis…exeis perasei to level 0, 1, 2…kai proxwras akathekti…

  3. Ο/Η Salome λέει:

    Αυτό μου αρέσει σε σένα thirio μου. Που με εμψυχώνεις.
    Όσον αφορά το πόσο σημαντικό είναι να σ’αγαπάνε, ναι θα συμφωνήσω μαζί σου paperflowers, αλλά θα προσθέσω ότι πιο σημαντική είναι η ελεύθερη βούληση.

  4. Ο/Η paperflowers λέει:

    Να σου δείχνουν ότι σ’αγαπάνε, όχι να σ’αγαπάνε σκέτο.
    Δεν λέω ότι η μαμά σου κάνει καλά που σου ζαλίζει τον έρωτα και σου συμπεριφέρεται σαν να είσαι 5χρονο απ’τη Ρουάντα, λέω ότι είναι σημαντικό το ότι εσύ ξέρεις/νιώθεις ότι το κάνει από αγάπη.

    Όσο για την ελεύθερη βούληση, αυτό που βλέπω γύρω μου είναι ότι άνθρωποι που δεν έχουν αγαπηθεί (από την οικογένεια πρώτα), είναι σχεδόν ανίκανοι να την εξασκήσουν. Γίνονται κατά κάποιο τρόπο έρμαια μιας ανικανοποίητης ανάγκης κι αυτό μόνο στην ελευθερία δεν οδηγεί.

    Άντε, φιλοσοφήσαμε κ σήμερα… ;-)

  5. Ο/Η Saraglaki λέει:

    Συμφωνώ με τον/την paperflowers!
    Προτιμώ χίλιες φορές την κλασική Ελληνίδα μάνα, με τις υπερβολές της, με την ασφυκτική αγάπη της και με την πεισματική της άρνηση να παραδεχτεί ότι μεγάλωσες παρά τις κλασικές Βρετανίδες μανάδες που ξεφορτώνονται τα παιδιά τους μόλις ενηλικιωθούν για να «μάθουν να στέκονται στα πόδια τους» και μετά αγοράζουν σκύλους και γάτες για να μη νιώθουν μοναξιά… Βέβαια, τη μανούλα μου πλέον τη βλέπω 2 φορές το χρόνο…ίσως αν έμενα μαζί της να είχα διαφορετική άποψη, αλλά όσο ζω μακριά της την εκτιμώ και μου λείπει όλο και περισσότερο…
    (…σνιφ ρε! με συγκινήσατε!!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: