Ιστορία δίχως αρχή #11

Date: 3 December 2008 23:12 GMT
From: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
To: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
Subject: Το πεπόνι παγώνει, αλλά το παγόνι δεν πεπόνει…

Λοιπόν βλήμα, 

Τα βράδυα δεν παλεύονται και πάρα πολύ. Στο λέω από τώρα. Αυτός που μένει πίσω έχει πάντα το πρόβλημα, το ξέρεις αυτό. Είναι βλακεία να γυρνάω σπίτι και να μην είσαι εδώ. Και δεν είναι το ζεστό πιάτο φαγητό που θα έβρισκα στο τραπέζι (σιγά μη μαγείρευες ζωντόβολο) όταν γύρναγα από τη δουλειά (αλλαγή πλάνου: Ξανθόπουλος με τσιγάρο και ψωμί με τριμμένη ντομάτα στο τραπέζι όπως κάνει βούτες στο λάδι αυτός ο φτωχός, πλην τίμιος, οικοδόμος… ένας βιολιστής στην απέναντι στέγη να σπάει τη χορδή, και μια γάτα να νιαουρίζει ξαναμμένη στο ημίφως). 

Βασικά είναι ότι το σπίτι είναι άδειο χωρίς εσένα. Είναι σπαστικό να ξυπνάει και να κοιμάται όλο το σπίτι όταν ξυπνάω και κοιμάμαι εγώ. Και ειλικρινά αν δεν πάρω τηλέφωνο πουθενά, ή δε με πάρει κανείς, παίζει και να μη βγάζω κουβέντα όσο είμαι εδώ. Βαριέμαι απελπιστικά κάτι φορές και οδεύω στο να γίνω αμοιβάδα με επίπεδο εγκεφαλογράφημα. Κοιτάζω τον τοίχο, προσπαθώ να δουλέψω και δε μου βγαίνει… χτες το βράδυ κοιτούσα το μαχαίρι στην κουζίνα (ξέρεις, το καφέ με τη μεγάλη λάμα) πριν να το πλύνω για δύο λεπτά και προσπαθούσα να βρω ποια είναι η καλύτερη γωνία να το πλύνω για να έχει ελάχιστη φθορά το σφουγγάρι.

Τραγικά πράγματα. Κι έχουν περάσει μόνο τέσσερις ημέρες.

Μίλησα και με τη Ράνια το απόγευμα, με είδε στον ύπνο της λέει. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν η αδερφή μου, κλασσικά. Κι έχω και το άλλο το παρτάλι το Νίκο να θέλει πίτσι-πίτσι κάθε βράδυ. Αλλά τι περιμένεις, άμα δεν ταιριάζανε…

Ελπίζω όλα να είναι εντάξει εκεί. Α, εδώ κάνει κρύο και μόλις ψιλοχιόνισε. Ξέρεις, νυχτώνει και νωρίς, έχει και τα φώτα στους δρόμους, ψώνια παντού, κι όλος ο κόσμος είναι έξω. Σπαστικά πράγματα σου λέω. Τέτοια εποχή πέρυσι ήμασταν στο παγοδρόμιο στους κήπους και προσπαθούσες να κάνεις πιρουέτες (αποτύγχανες βέβαια, αλλά είχε πλάκα για μένα — βέβαια είχα τσακίσει και 3 gluhwein πρώτα και εκείνη τη στιγμή ακόμα και ο Aronofsky θα μου φαινόταν τρελή κομωδία).

Τι έλεγα; Α, ναι. Οτί μου λείπεις.

Καληνύχτα. ‘Η καλημέρα. Ή καλό απόγευμα. Καλό όποτε το δεις τέλος πάντων.

Την τύχη μου μέσα..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: