Κυριακή, γιορτή και σχόλη

19 Νοεμβρίου, 2007

Η Κυριακή θεωρείται από πολύ κόσμο η μετάβαση μεταξύ δυο εβδομάδων και άρα ημέρα ξεκούρασης. Αν και πλέον τη λογίζουμε ως την τελευταία μέρα της εβδομάδας, τα ονόματα κάποιων άλλων ημερών όπως π.χ. Δευτέρα, Τρίτη κλπ, μαρτυρούν πως κάποτε, η Κυριακή ήταν η αρχή και όχι το τέλος της εβδομάδας. Όπως και να’χει, η Κυριακή είναι πλέον παγκοσμίως ημέρα ξεκούρασης.

Η αλήθεια είναι πως για μερικούς δεν είναι πάντα έτσι. Για παράδειγμα, όντας διδακτορικός φοιτητής ισοδυναμεί με εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών στη χώρα των εργάσιμων Κυριακών. Αυτή η Κυριακή όμως ήταν διαφορετική. Δεν ξέρω γιατί, ήταν από εκείνες τις μέρες που κανείς δεν είχε όρεξη για τίποτα άλλο εκτός από καθισιό, φαγητό και φυσικά αλκοόλ. Ε, και αυτό ακριβώς έγινε. Αν λοιπόν έρθει και για σας εκείνη η ώρα (ή η Κυριακή), τότε να τι πρέπει να κάνετε (recommended by tsolias, xouzouris, afanas):

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ένα για το δρόμο

17 Σεπτεμβρίου, 2007

Οπότε τώρα βγήκες στο δρόμο ξανά, ναι; Τι είναι, επιστροφή ή φευγιό; Μάλλον μόνο εσύ το ξέρεις. Ξέρω ότι θα κάνεις την ερώτηση όταν η πόρτα κλείσει πίσω σου, αλλά δεν ξέρω αν θα τη διαβάσεις από δω. Δεν πειράζει όμως, ό,τι ήταν να μάθεις το έμαθες. Κι ό,τι ήταν να κάνω το έκανα, όσο μπορούσα.

Θυμάσαι τι σου είπα για την πόλη; Έχει μυαλό δικό της. Σήμερα φόρεσε τα μαύρα της, αλλά με ένα πρόστυχο σκίσιμο στο πόδι. Είναι λυπημένη αλλά δεν έχει παραιτηθεί. Θέλει να την κοιτάξεις. Σαν μια άλλη φορά, όταν έφυγε και κάποια άλλη. Τότε που έκλαιγε. Εκεί όμως κράτησε μια πισινή. Κράτησε εσένα πίσω για να της μείνει λίγο γέλιο και να την προσέχεις. Σήμερα κρατάει εμένα.

Χτες το βράδυ, στο δρόμο για το σπίτι, μου είχε κολήσει ο Kerouac. Τι σπάνιο, θα μου πεις…

[…] I shambled after as I’ve been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars […]

Αν κάποιος πρέπει να ευχαριστήσει, είμαι εγώ. Καλό δρόμο μικρή. Θα μας λείψεις.


Have you been drinking son?

11 Μαρτίου, 2007

– You don’t look old enough to me.
– I’m sorry officer, is there a certain age you’re supposed to be?

Εντάξει, σταματάω να μιλάω με στίχους των Arctic Monkeys. Λίγο υπερτιμημένοι έτσι κι αλλιώς.

Ένα κομμάτι της βαριάς επιστήμης μας εδώ στο Εδιμβούργο, πέρα από την ολοένα συχνότερα εμφανιζόμενη ανάγκη να πιούμε το Βόσπορο για να τα καταφέρουμε να τη βγάλουμε καθαρή (μπερδεγουέϊ, παλικάρια το Ardbeg ποιος το φέρνει απόψε; Είμαι ήδη στη γνωστή γιάφκα και πετάγομαι αν είναι. Δε λέει να μείνουμε στεγνοί πάλι) είναι ότι μερικές ημέρες σαν τη χτεσινή σκας μύτη στο γραφείο κατά τις 10 το πρωΐ (κι ας είναι Σάββατο) και πριν καταλάβεις τι γίνεται έχει φτάσει 3 το πρωΐ (και είναι πια Κυριακή). Οπότε τότε καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να πάρεις το μακρύ. Δρόμο. Για το σπίτι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Συγγραφική συνεύρεσις

20 Φεβρουαρίου, 2007

Ο Ελληνισμός απανταχού τω κόσμω εορτάζει την απαρχή της Σαρακοστής.

Η έναρξη της νηστείας όμως έγινε μετά την έκτη εσπερινή καθ’όσον πρωθύστερα είχαν ξεμείνει κάτι kofte kebab, οπότε και επικαλεσθήκαμε την εκκλησιαστική οψιόν «ασθενής και οδοιπόρος» και τσακίσαμε με κατάνυξη ό,τι βρήκαμε.

Η παρέα ήτο διάσπαρτη λόγω ποικίλων κοινωνικών υποχρεώσεων (γιατί είμεθα και περιζήτητοι πανάθεμά μας). Συντονισμένοι όμως στο πνεύμα των ημερών, σαβουρώσαμε – τρομάζοντας τον περίγυρό μας – Tesco value λαγάνα, ντολμαδάκια γιαλαντζί, ταραμοσαλάτα, οστρακοειδή, και λοιπά μαλάκια.

Εν συνεχεία, ως γνήσια λαγωνικά ακολουθήσαμε την οσμή του σπιτικού τσίπουρου (εκ της ημεδαπής ορμώμενου και δις απεσταγμένου), που ανεδύετο από τον οίκο συγγραφικής ανοχής μας. Οι μάσκες έπεσαν στο πλατύσκαλο και αποκαλύψαμε τους παραέξι που κρύβουμε μέσα μας.
Αναλογιζόμενοι τις ευθύνες μας και αφήνοντας την αιθυλική αλκοόλη να μας καθοδηγήσει σε ατραπούς ετερο-κριτικής, ευθαρσώς και αυθορμήτως καταθέτουμε τα ακόλουθα:

  1. Δρ. Αφάνας: Της τρίχας σου η βρώμα μας έχει κάνει λιώμα και της αφάνας σου ο μύθος έριξε το τείχος. Το gamay το έχεις δοκιμάσει;
  2. Δάσκαλος: Δάσκαλε είσαι post-ολάγνος, comment-ομανής και ερασιπλόκαμος. Αν πάρεις ποτέ διδακτορικό, σφύρα στον Τσολιά κλέφτικα, ξύπνα το Χουζούρη, ξύρισε τον Αφάνα, κλέψε το Λαμόγιο και τράβα μια κλήση στο Μαρανέλλο.
  3. Λαμόγιο: Που έχεις χαθεί εσύ μωρή κότα λυράτη; Το κωλαράκι σου κοιτάς και όλους τους άλλους τους …ξεχνάς; Περιμένουμε comeback πάραυτα.
  4. Μαρανέλλο: Γιατί τέτοια ανάγκη για κράξιμο προς το γυναικείο φύλο; Είναι εύκολο να κράζεις όταν έχεις τη Ferrari για να φύγεις με 200 mph. Μετά την 5η βάζεις και τη rallye; Ε, κυνολάγνη μπουζουκόφατσα;
  5. Τσολιάς: Οι σκωτσέζοι κάτω από το kilt δε φοράνε τίποτα. Εσύ;
  6. Δρ. Χουζούρης: Η ενδοπαλαμική πεοπαλινδρόμηση προκαλεί νύστα. Το έχεις σκεφτεί αυτό τις λίγες ώρες που είσαι ξύπνιος; Άστο… ξανακοιμήσου.
  7. Γενναία Ρούλα μην ανησυχείς, εμείς σε αγαπάμε.

Χικ6.


The keyboard has been drinking

17 Φεβρουαρίου, 2007

The keyboard has been drinking, my hard disk doesn’t spin
And the screen just went to sleep mode, my backup just gave up on me
And the whiteboard needs a sponge-bath, and the desk-light looks of an alien shape
My coffee cup is out of cigarettes and the window’s eating chocolate cake
And the keyboard has been drinking, the keyboard has been drinking…

My experiments are freezing, my brain has turned into soft puree
And the security guard’s got a Scottish accent, and he’s yelling something I can’t say
As the secretary is a Sumo wrestler, haggis beer black pudding
And the lecturer is a mental midget with the I.Q. of a slice of bacon
‘Cause the keyboard has been drinking, the keyboard has been drinking…

And you can’t find your supervisor, no matter what you send him
And he hates you and your friends, but you can’t graduate without him
And my simulations are drooling, while the building is on fire
And the lab-rats were all fooling, all my papers have retired
‘Cause the keyboard has been drinking, yes the keyboard has been drinking
Yes, the keyboard has been drinking… not me.

(Στο ρυθμό του The piano has been drinking, του υπερμέγιστου Tom Waits.)

Υ.Γ. Τώρα, ετοιμαζόμαστε και σε λίγο θα είμαστε μαζί σας για τα χτεσινά.


Είναι βαριά η βούρτσα του Τσολιά

13 Φεβρουαρίου, 2007

Καλός ο τουριστικός οδηγός, δε λέω, ωστόσο πρέπει πάντα να απονείμουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, να εξυμνούμε τα ηρωικά κατορθώματα των μελών της παρέας. Το τελευταίο ανδραγάθημα έχει να κάνει με τον λεβέντη μας τον Τσολιά, που μας έκανε όλους για μια ακόμα φορά υπερήφανους.

Ο φίλος μας, που λέτε, μπορεί να έχει κάτι το βουκολικό πάνω του, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να αναπτύσσει διπλωματικές σχέσεις με δεσποινιδούλες βάρβαρες (i.e. που δεν ομιλούν την ελληνικήν). Την τελευταία Κυριακή, μάλιστα, είχε μια λαχτάρα για ανατολίτικη κουζίνα, οπότε επιδόθηκε σε έναν αμαρτωλό μαραθώνιο, που ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα και τελείωσε (πολλάκις…) κατά τις 12 το βράδυ.

Μέχρι εδώ τίποτα το περίεργο, μια κλασική Κυριακή όπως για όλα τα μέλη της παρέας. Έλα όμως που οι υπόλοιποι είχαν συγκεντρωθεί σε οινοποτείον και επιδίδονταν στο αγαπημένο τους άθλημα (κομμάτιασμα). Δύσκολα τα πράγματα, ξυπνά ο Έλληνας μέσα του. Δεν μπορεί να αφήσει τους φίλους του να υφίστανται τέτοια ταλαιπωρία χωρίς να μετέχει και ο ίδιος. Αποφασίζει να δει μήπως έχει περιθώρια για μια βολτούλα, έτσι, για μια μπυρίτσα. Ο διάλογος που εξελίχτηκε έχει ως εξής:

– Αγαπούλα μου, θα σε πείραζε αν πεταγόμουνα να βρω τα υπόλοιπα ρεμάλια και να γίνουμε κουνουπίδια?

– Ε, όσο να ‘ναι, θα με πείραζε λίγο…

– Ε, εντάξει, αφού είναι λίγο πέσε κοιμήσου (τώρα που σε ισοπέδωσα) κι εγώ θα γυρίσω σε 2-3-4-5 ώρες.

Όπως καταλαβαίνετε, ο Τσολιάς υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση για άλλη μια φορά. Αφού επιτέλεσε το καθήκον του με ευσυνειδησία παράτησε το μωρό στα κρύα του λουτρού, προτιμώντας να πάει να αλητεύσει με τα φιλαράκια του. Είναι αυθεντικός ελληνάρας, στάζει βαρβατίλα, και πάνω από όλα βάζει την παρέα.

Εύγε τέκνον μου.

P.S. Και για να δείξει τι πάει να πει greek lover, το πρωί έδωσε μια γερή δόση σεξ στο κοριτσάκι του, παρά τα 3 διπλά smoked και τα 2 υποβρύχια που είχε κατεβάσει πριν από 4 ώρες. Τον συγχωρεί μετά ή δεν τον συγχωρεί;


Ακριβά τσιγάρα

9 Φεβρουαρίου, 2007

Είμαι ο Δάσκαλος και είμαι καπνιστής.

Όπως καπνιστές είναι και οι τέσσερις από τους υπόλοιπους πέντε, εκτός από το Μαρανέλλο που είναι αθλητικό παιδί και εχτές γύμναζε το στομαχικό του μυ μαζί με τα τέσσερα ρεμάλια – ο Δάσκαλος απείχε μιας και είχε άλλες ασχολίες. Βέβαια, από τους τέσσερις, μόνο ο Δρ. Χουζούρης είναι σοβαρός. Οι άλλοι τρεις καπνίζουν μάρκα «Απ’όλων» και ειδικότερα «Απ’του Δάσκαλου». Αλλά εντάξει, αυτούς θα τους γκαζώσω ιδιωτικώς – εσείς αγαπητοί αναγνώστες δε μου φταίτε σε τίποτα. Ένιγουεϊ.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι διπλό. Τρία ευρώπουλα το πακέτο στην πατρίδα, ακόμα και εννιά λιρόπουλα στην αγαπητή μας πόλη. Αλλά το βασικό για οποιονδήποτε αλκοολικό επιστήμονα είναι πως όταν θέλεις να πιεις το ποτάκι για να σου έρθει η έμπνευση και να λύσεις εκείνο το πρόβλημα, θέλεις να κάνεις κι ένα τσιγαράκι. Ε, τότε πρέπει να βγείτε έξω κύριε. «Είναι καλή ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο» θα σου πει ο Τσολιάς, αλλά αν δε θες να γνωρίσεις κόσμο (βλ. προηγούμενο λήμμα περί άλλων ασχολιών του υπογράφοντος), γιατί θα πρέπει να τον δαγκάνεις;

Ο Δάσκαλος λοιπόν θα κάνει την πρόταση: Outhouse ή Tigerlilly. Είναι πολιτισμένα μαγαζιά, κι έχουν πιάσει το νόημα. Τέντες και σόμπες και τασάκια, κι Άγιος ο Θεός ημών που είναι και καπνιστής (και όχι καπνιστός – καπνιστό είναι το whiskey μου συνήθως). Παίρνεις και το ποτάκι μαζί σου και είσαι αρχηγός.

Άλλωστε κάποιοι από εμάς έχουν εμφανισθεί ουκ ολίγες φορές σε ένα από τα δύο μαγαζιά. Τώρα αν ακούσατε ότι έκαναν κάτι που δεν περιμένατε να κάνουν, το πιθανότερο είναι πως είναι αλήθεια.