Συμβουλές σε περίπτωση που συναντηθούμε

8 Σεπτεμβρίου, 2009

Δε θέλω να σας τρομάξω, αλλά υπάρχει πιθανότητα, μικρή είναι η αλήθεια αλλά σίγουρα μη μηδενική, κάποια στιγμή να συναντηθούμε. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ψυχραιμία. Η πιθανότητα είναι ότι θα έχω φοβηθεί κι εγώ το ίδιο — πολύ περισσότερο δε αν δουλεύετε για την εφορία. Οπότε: μην πανικοβληθείτε. Και σε καμία περίπτωση μη μου πάρετε τη σειρά στην ουρά. Με ενοχλεί.

Προφανώς αν δε θέλετε να μπείτε στη διαδικασία της συνάντησης θα πρέπει να αποφύγετε τα μέρη στα οποία συχνάζω. Οπότε μείνετε μακρυά από διάφορα μικρά μαγαζάκια με χαμηλά φώτα. Επίσης, μιας και πάω κινηματογράφο μόνος συνήθως, προτιμώ τις προβολές νωρίς το απόγευμα. Οπότε οι βραδυνές θα είναι καλύτερη επιλογή για σας μιας κι ελαχιστοποιούν την πιθανότητα κακού συναπαντήματος.

Γενικώς δε θεωρώ τους ανθρώπους εχθρούς μου, εκτός αν με απειλήσουν ή με προκαλέσουν με κάποιο τρόπο. ‘Η αν προσπαθούν απεγνωσμένα να μου πουλήσουν κάτι. Οπότε αν με δείτε από μακρυά προσπαθήστε να βγείτε με αργά και σταθερά βήματα από το οπτικό μου πεδίο, αλλά σε καμία περίπτωση μην αρχίσετε να τρέχετε γιατί τότε θα αγχωθώ και θα νομίσω ότι μου κάνετε επίθεση. ‘Η θέλετε κάτι να μου πουλήσετε. Ή, ακόμα χειρότερα, έχετε κλέψει κάτι. Οπότε και ίσως να σας πάρω στο κατόπι. Και πάλι, μη φοβηθείτε. Μπορείτε να γυρίσετε απότομα και να ανοίξετε τα χέρια σας. Ειδικά αν φοράτε παλτό, πράγμα που θα σας κανεί να φανείτε μεγαλύτεροι, είναι σίγουρα μια καλή επιλογή — αν και δουλεύει περισσότερο μόλις έχω ξυπνήσει ή όταν έχω πιει μια-δυο μπυρίτσες. Άλλα που βοηθούν είναι απειλές ότι ξέρετε καράτε, ή ότι έχετε συγγενή μπάτσο ή δικηγόρο, ή κάτι ανάλογο.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορείτε να κάνετε το νεκρό. Αλλά θα πρέπει να είστε πολύ καλοί. Θα προσπαθήσω να καταλάβω αν ανεβοκατεβαίνει το στήθος σας με την αναπνοή σας. Και μάλιστα θα φέρω καθρεφτάκι να βάλω μπροστά από τη μύτη σας για κανά δεκάλεπτο να σιγουρευτώ. Αν δεν είστε όντως νεκροί, θα εκνευριστώ. Εντάξει, μη νομίζετε κι οτί είμαι κορόϊδο από πάνω. Υπάρχουν κι όρια.

Μία άλλη επιλογή είναι να σκαρφαλώσετε σε κάποιο δέντρο, ή να μπείτε σε κάποιο κτήριο (σε ποιο αφήνω την επιλογή πάνω σας) και να ανεβείτε τις σκάλες. Θα σας ακολουθήσω, αλλά όχι για πολύ. Μπορεί να περιμένω λίγο, να κοιτάξω προς τα πάνω μήπως καταλάβω από τη φασαρία σε ποιον όροφο έχετε κρυφτεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι εύκολα και πιθανότατα θα εγκαταλείψω την προσπάθεια και θα επιστρέψω σε ό,τι έκανα.

Τώρα. Υπάρχει πάντα και το χειρότερο δυνατό σενάριο. Να συναντηθούμε χωρίς καμία προειδοποίηση. Π.χ., μπορεί να στρίβω μία γωνία ακούγοντας μουσική μη δίνοντας και πολλή σημασία στον κόσμο γύρω μου, και να έρχεστε εσείς από την άλλη. Τώρα τι γίνεται; Και πάλι, ψυχραιμία. Με μία ήρεμη κι αποφορτισμένη φωνή, πείτε μου ότι αυτό που ακούω είναι πολύ ωραίο. Δε χρειάζεται να ξέρετε τι ακριβώς είναι. Χαμογελάστε. Αλλάξτε κατεύθυνση. Το πρόβλημα λύθηκε.

Αν αυτό δε δουλέψει και με δείτε να εκνευρίζομαι (ίσως γιατί με πατήσατε, ή πέσατε πάνω μου, ή δε μου είπατε ότι αυτό που ακούω είναι καλό — δικό σας το λάθος σε κάθε περίπτωση) τότε πρέπει να γίνετε επιθετικοί. Προτείνω να μου τραβήξετε βίαια τα ακουστικά από τα αυτιά, και όπως δε θα περιμένω την κίνηση να με χτυπήσετε αστραπιαία στη μύτη (θα δείτε, είναι αρκούντως μεγάλος στόχος). Το πιθανότερο είναι να ζαλιστώ. Θα σας πρότεινα επίσης απόδραση στο πρώτο διαθέσιμο κεμπαμπτζίδικο γιατί οι στομαχικές μου διαταραχές μου απαγορεύουν ακόμα και να το μυρίσω οπότε σίγουρα δε θα σκεφτώ καν να δω μήπως έχετε κρυφτεί εκεί.

Όπως σίγουρα θα έχετε αποκρυπτογραφήσει από τα παραπάνω είμαι ένα σχετικά αντικοινωνικό και ντροπαλό ον και δεν αντιδρώ άσχημα παρά μόνο αν έχω τρομάξει, αν νιώθω ότι καταπατάτε την περιοχή μου, αν μου πατήσετε τον κάλο, ή αν για κάποιο λόγο δε μου αρέσει η μούρη σας. Αν δώσουμε ο ένας στον άλλον αρκετή πληροφορία για το πώς συμπεριφερόμαστε, ακολουθήσουμε τις πρωθύστερες γενικές συμβουλές, και στοχεύσουμε στην αποφυγή παρά στην τυχαία συνάντηση, δεν έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε αρμονικά.

Μπορώ μάλιστα να φανταστώ και μία ημέρα που αν προσπεράσουμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο θα σας κάνω ένα φιλικό νεύμα ή, στα ντουζένια μου, θα σηκώσω και το χέρι για να χαιρετήσω πριν να επιστρέψω στην κρυψώνα μου — συνήθως στους θάμνους εκεί  ανατολικά στο παρκάκι της London Road που δεν περνάνε και πολλοί πεζοί.

Advertisements

Arsebanging Friday #εντομολογικώς-κοντά-σας

13 Μαρτίου, 2009

Τα σβουροειδή σκαθάρια είναι προσεκτικά αλλά συνάμα γρήγορα κι έχουν ένα ειδικό όργανο για να ανιχνεύουν τις κυματώσεις πίεσης του περιβάλλοντος έτσι ώστε να προσαρμόζουν την κίνησή τους. Η αφίδια σφήκα, από την άλλη, τοποθετεί τα αυγά της μέσα σε άλλα έντομα (συνήθως σε κάμπιες, που βρίσκει σε χωράφια ή στην άκρη πολυσύχναστων δρόμων) σε συστοιχίες λευκών κουκουλιών. Το ραβδωτό σκαθάρι των πεύκων έχει κέρατα! Οι κεραίες του είναι ίσες με το μισό μήκος του σώματός του και τρέφεται αποκλειστικά με νεκρά κόκκινα πεύκα.

Οι μύγες ληστές, έχουν ακίνητα κεφάλια, αλλά μόλις έρθουν κοντά στα θύματά τους, στον αέρα, εγχύουν ένα υγρό που τα παραλύει και μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου τα σκοτώνει. Ο χιονόψυλλος κινείται με έναν από τους πιο περίεργους τρόπους μετακίνησης που απαντώνται στη φύση: έχει μία ακανθωτή ουρά με γάντζους η οποία πιάνει στο έδαφος και τον εκτοξεύει. Επίσης, έχει κι ένα σωλήνα να ξεκινά από την κοιλιακή του χώρα με μόνο λόγο ύπαρξης την απορρόφηση υγρασίας από το περιβάλλον.

Το θηλυκό αλογάκι της Παναγίας κατασπαράζει το αρσενικό κατά τη συνουσία. Το αρσενικό, δε, συνεχίζει το ζευγάρωμα ακόμα κι όταν το θηλυκό του έχει κυριολεκτικά φάει το κεφάλι και κομμάτι του στέρνου του. Κάθε βράδυ, η κοινή σφήκα δαγκώνει το βλαστό κάποιου τυχαίου φυτού, κλειδώνει τα σαγόνια της πάνω στο φυτό, τεντώνεται σε ορθή γωνία σε σχέση με το βλαστό και με τα πόδια της να κρέμονται πέφτει για ύπνο.

Αν κάποιος ρίξει έστω και μία ελάχιστη ποσότητα αλκοόλ σε ένα σκορπιό, αυτός θα τρελαθεί και θα κεντρίσει τον εαυτό του μέχρι θανάτου. Το βομβαρδίζον σκαθάρι, όταν ενοχληθεί, αμύνεται με μία σειρά εκρήξεων — 5 ή 6 στη σειρά. Οι θόρυβοι που κάνει μοιάζουν με τον ήχο βολής αεροβόλου και συνοδεύονται από ένα νέφος κόκκινου, αηδιαστικού υγρού.

Είναι επίσης γνωστό ότι τα μυρμήγκια έχουν σκλάβους. Μια συγκεκριμένη ποικιλία, τα λεγόμενα αιματηρά μυρμήγκια, επιτίθενται στις φωλιές άλλων φυλών, σκοτώνουν τη βασίλισσα, και απαγάγουν τους εργάτες. Οι εργάτες μεταφέρονται πίσω στη φωλιά των απαγωγέων τους, οι οποίοι τα εξαναγκάζουν να κάνουν όλες τις μικρές, ασήμαντες, βαρετές δουλειές.

Και όπως είπαμε και το προηγούμενο εξάμηνο, τα μυρμήγκια-στρατιώτες, αν πέσουν πάνω σας, δε θα αφήσουν τίποτα πέρα από τα κόκκαλά σας.

Ίσως έχετε συναντήσει κάποια από αυτά τα έντομα στη ζωή σας, να επιδεικνύουν τόσο τα κυνηγετικά όσο και τα αμυντικά χαρακτηριστικά τους. Συνήθως μέσα σε τοιχώματα σάρκας, μεταμφιεσμένα ως αυτό που οι πιο πολλοί από εμάς θα αναγνώριζαν ως…

…άνθρωπο.


Arsebanging Friday # mental-penetration-for-the-masses

13 Φεβρουαρίου, 2009

Όταν κατάλαβε πόσο άγαρμπα είχε κουνήσει τον αγκώνα του ήταν αργά. Η Πάτυ είχε ξυπνήσει. Οι πρώτες αχτίδες του ηλίου, ως άλλο φως αληθινό, έσωσαν τον Προκόπη από τα αμήχανα, ολόμαυρα μάτια της Πάτυς. Τα επόμενα 27 δευτερόλεπτα κύλησαν σιωπηλά. 

Ο Προκόπης άνοιξε το στόμα του να μιλήσει, αλλά δεν πρόλαβε. Η Πάτυ του το έκλεισε με ένα γλωσσόφιλο. «Ας αφήσουμε τα λόγια για μετά,» του είπε, του έκλεισε το μάτι, και σηκώθηκε από το κρεββάτι. Το βλέμμα του Προκόπη έπεσε στο τατουάζ της, στρατηγικά τοποθετημένο στο μέρος που η πλάτη αλλάζει όνομα (και δε γίνεται σβέρκος). Μια συστάδα από παράλληλες γραμμές προκαλούσε το θεατή να τις αποκρυπτογραφήσει. Ο Προκόπης αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος λύσης του δεσμού ήταν να διαγράψει όλες τις γραμμές του παρελθόντος με μία, μοναδική, διαγώνιο. Ήταν αυτή η διαγώνιος.

Όταν η Πάτυ βγήκε από το δωμάτιο, τα μάτια του Προκόπη έπεσαν στα σκόρπια ρούχα και εσώρουχα στο πάτωμα του δωματίου. Αποφάσισε μετά από πολύ καιρό ότι αυτό το πρωινό δε θα έβλεπε τα emails του. Παρ’ όλα αυτά πήγε στον υπολογιστή για να βάλει λίγη μουσική. Πάτησε το κουμπί του shuffle, και μετά το play. Οι πρώτες νότες των Elbow δεν ήταν καθόλου τυχαίες. Το άφησε να παίζει κοιτώντας φωτογραφίες στον τοίχο από το δικό του παρελθόν. Κι αυτό ήθελε να το διαγράψει με την ίδια διαγώνια γραμμή. Τη σκέψη του διέκοψε το χτύπημα στην πόρτα.

Πάτυ: Να μπω;
Προκόπης: Θες;
Πάτυ: Το μόνο σίγουρο.
Προκόπης: Μπες. Τα σκυλιά είναι δεμένα, κι εγώ δε δαγκώνω.
Πάτυ: Μπα; Από πότε;

Χαμογέλασαν. Οι καφέδες στα χέρια της άχνιζαν. «Ωχ, είχα καφέ;» αναρωτήθηκε ο Προκόπης. «Γιατί, είχες και κανέναν να κεράσεις;» ανταπάντησε η Πάτυ. «Δε θα τα πάμε καλά εμείς οι δύο,» είπε ο Προκόπης. «Το ξέρω, καλά που το κατάλαβες κι εσύ.» Ο Προκόπης ξεφύσηξε με νόημα. «Το παρακάμπτω,» είπε. Και συμπλήρωσε «τι ώρα έχει πάει;» Το βλέμμα της Πάτυς διέσχισε τις φωτογραφίες του παρελθόντος του Προκόπη, κοντοστάθηκε σε κάποια που της έμοιαζε, και κατέληξε στο ρολόϊ. Τελευταία φορά που το κοίταξε ήταν 5:38 το πρωί.  Τώρα ήταν 1:18 το απόγευμα. «Πάμε για κανά brunch;» ρώτησε ο Προκόπης. «Ξέρω ένα ωραίο μαγαζάκι εδώ κοντά.»

Πάτυ: Θα πρέπει να ντυθούμε όμως.
Προκόπης: Εντάξει, δε χάλασε ο κόσμος αν αργήσουμε και δέκα λεπτά. Το μαγαζί δε φεύγει. 

Κάθησαν στο Hector’s κατά τις 3:00.

Το αυτί τους πήρε μία παρέα Ελλήνων στο διπλανό τραπέζι να συζητάει για αεροπλάνα και αεροπορικά δυστυχήματα. Ήταν ο Δρ. Χουζούρης και η ιπτάμενη παρέα του. «Τελικά δεν υπάρχει διαφυγή,» είπε η Πάτυ.  «Από τους Έλληνες;» εύλογα ρώτησε ο Προκόπης. «Όχι, από τα αεροπλάνα,» απάντησε όλο νόημα η Πάτυ.

Η καλλίπυγος, εξ άπω Ανατολής ορμώμενη, σερβιτόρα τους διέκοψε για να πάρει παραγγελία. Eggs benedict with salmon η Πάτυ, full Scottish breakfast ο Προκόπης, γιατί ένιωθε λίγο αδύναμος. «Και τι κάνουμε τώρα;» τη ρώτησε μέσα στην αδυναμία του.

Πάτυ: Μήπως να πούμε στους διπλανούς μας να μιλάνε πιο σιγά;
Προκόπης: Σε κάνουν να νιώθεις άβολα;
Πάτυ: Όχι, αλλά μου θυμίζουν τα αεροπλάνα.
Προκόπης: Τα αεροπλάνα έχουν πολλές θέσεις. Και πετάνε τακτικά.
Πάτυ: Ναι, αλλά σε κάθε θέση μόνος σου κάθεσαι.
Προκόπης: Και στη διπλανή θέση;
Πάτυ: Εξαρτάται… Πας ή έρχεσαι;
Προκόπης: Ή πηγαινοέρχεσαι.
Πάτυ: Ναι, αλλά αυτό είναι κουραστικό.

Η σερβιτόρα έσωσε την κατάσταση φέρνοντας την παραγγελία τους. Μετά τις πέντε πρώτες μπουκιές τα μαχαιροπήρουνα καταλάγιασαν.

Προκόπης: Πότε είπαμε πετάς;
Πάτυ: Έχω ανοιχτή επιστροφή.
Προκόπης: Για πόσο καιρό;
Πάτυ: Για όσο χρειάζεται.
Προκόπης: Καμιά εκτίμηση;
Πάτυ: Αν με ρωτούσες χθες το απόγευμα, θα σου έλεγα ένα βράδυ.
Προκόπης: Μα πέρασε ένα βράδυ.
Πάτυ: Τότε ένα βράδυ ακόμα.
Προκόπης: Fair enough.

Μέχρι να τελειώσουν το φαγητό δεν ξαναμίλησαν. Το φαγητό έφερε ποτό. Το ποτό έφερε ζάλη. Η ζάλη έλυσε τις γλώσσες. Οι λυμμένες γλώσσες αφού αντάμωσαν, ζήτησαν με μία φωνή το λογαριασμό.

Προκόπης: Νυχτώνει.
Πάτυ: Πρέπει να επιστρέψουμε.
Πρόκοπης: Στην πραγματικότητα;
Πάτυ: Όχι, στη νύχτα.
Προκόπης: Την τελευταία;
Πάτυ: Απλά την επόμενη. 

Φόρεσαν τα παλτά τους και με αργά βήματα προκαλώντας το χρόνο να τους ξεπεράσει, περπάτησαν προς το κέντρο.

«Πρέπει να πάω από το ξενοδοχείο να σουτάρω και τον Αυστραλό,» είπε η Πάτυ. «Το βράδυ λοιπόν,» απάντησε ο Προκόπης. «Το βράδυ.» Χώρισαν στην κορυφή της Frederick. Ο Προκόπης δεν πήγε αμέσως σπίτι. Έστριψε βόρεια, και πήγε στο λιμάνι να δει αν κουνιώνται οι βάρκες. Έπρεπε να διαλογιστεί. Όφειλε να διαλογιστεί.

(του μπι κοντίνιουντ)

Όπως κατάλαβες παιχνιδιάρη αναγνώστη μου, είμαστε κι εμείς παιχνιδιάριδες και κάναμε μία ακόμη συγγραφική παρτούζα. Αλλά δεν ήμασταν ντουέτο. Ήμασταν τρίο, είχαμε και Lucky Pierre: το Μπυρατή. Για λόγους πληρότητας αναφέρουμε και τους μαγικούς ζωμούς που μας έδωσαν ώθηση στη συγγραφή: πάντα χρειάζεται μια σαμπάνια Francois Dubois. Αλλά ακόμα περισσότερο χρειάζεται ένα Bulleit bourbon.


Arsebanging Friday # fap-fap

30 Ιανουαρίου, 2009

Πέρασαν ίσα με 2-3 μέρες μέχρι ο Προκόπης να διηγηθεί τα νέα του στην παρέα του Παραέξι. Ακολούθησε μια τρίωρη ψυχοθεραπεία από τους έμπειρους — στη ζωή, τον έρωτα και τον αλκοολισμό — ξενιτεμένους επιστήμονες του Παραέξι και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Ναι, καλά το υποψιαστήκατε, ο Προκόπης έφυγε πιο μπερδεμένος και αρκετά πιο πιωμένος, απ’ ότι πήγε στα Paraeksi Studios. Αλλά δεν είχε και πολλή σημασία. Δώσε έμφαση στο «πολλή». Γιατί μια κάποια σημασία την είχε, όπως και να το κάνουμε. Έτσι και αλλιώς, όμως, μέχρι το ερχόμενο Σαββατοκύριακο δεν επρόκειτο να βγει με την Πάτυ (από το Αφροξυλάνθη), καθώς η τελευταία είχε επιστρατεύσει οποιαδήποτε υπαρκτή και ανύπαρκτη δικαιολογία για να αναβάλει την — οπωσδήποτε αναπόφευκτη — συναντησή τους. Και εσύ αναγνώστη μου που  περιμένεις με αγωνία να μάθεις τη συνέχεια της ιστορίας θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις δύο πράγματα: αφενός, για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, το γυναικείο φύλο (ή έστω η εν προκειμένω αντιπρόσωπός του) απεχθάνεται να εκφραστεί στα ίσια (είτε θετικά είτε αρνητικά — λίγη σημασία έχει για την οικονομία της ιστορίας μας either way) και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από νωρίς. Αφετέρου, πρέπει να αποδεχτείς ότι έχεις να κάνεις με μέγιστους αυνανιστές σε αυτό το blog, που προτιμούν να σου αραδιάζουν ένα σωρό πίπες από το να τελειώσουν επιτέλους μια ιστορία στην ώρα τους, με ένα αξιοπρεπή τρόπο. Αν δεν το έχεις, επίσης, υποψιαστεί, γεγονός που θα με λυπούσε μέχρι μονορουφιξιωδούς αδειάσματος του ποτηριού με το ξενέρωτο λευκό κρασί που έχω μπροστά μου, όλες αυτές τις ημέρες ο Προκόπης ζει και αναπνέει μουρμουρίζοντας κάτι σαν προσευχή μέσα από τα δόντια του. And guess what, you were right there. Whoa-ho! Livin’ on a prayer! 

Μην είσαι αυστηρός απέναντί μας, παρ’ όλα αυτά, αγαπημένε μου αναγνώστη γιατί οι καιροί είναι χαλεποί. Όλοι οι άλλοι εκτός από τον υπογραφόμμενο και τον ως-άλλος-notis-κάνω-διεθνή-καριέρα-με-greeklish-nickname daskalos εξασκούν την αναγόμενη από-τέχνη-σε-επιστήμη και από-επιστήμη-σε-τέχνη πανάρχαια πρακτική της σαρκικής — ενίοτε και συναισθηματικής — συνευρέσεως, έστω και κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Φαντάζεσαι, φαντάζομαι: σχέσεις εξ’ αποστάσεως, σχέσεις με άτομα του ιδίου (ή ακόμα και απροσδιορίστου φύλου), σχέσεις με ηλικιακό χάσμα άνω της δεκαετίας, σχέσεις με άτομα άλλων φυλών, επαφές σε τριτοκλασσάτα ξενοδοχεία ημιδιαμονής ετσέτερα ετσέτερα (ναι, ό,τι φοβάστε για το ποιόν μας είναι μάλλον αλήθεια). Σε ότι αφορά τον υπογραφόμενο βέβαια, αυτό το fap-fap είναι τόσο εύηχο, όσο και εύκολο. Δύσκολο να αντισταθεί κανείς. Αν και κάνω φιλότιμες προσπάθειες — αν θέλετε με πιστεύετε. Α, και μια ακόμη παρατήρηση. Πριν το πρώτο ποτήρι με το ξενέρωτο λευκό κρασί ακόμα και ο τίτλος του post έμοιαζε δυσκολότερος ακόμα και από το να ζητήσω το τηλέφωνο της χαριτωμένης Γαλλίδας που δουλεύει στο Susie’s (για κακή μου τύχη βέβαια, εκεί πάω πάντα ξενέρωτος). Με το που ξεκίνησε το τρίτο όμως, οι λέξεις γράφονται από μόνες τους. Για δες κάτι πράγματα. Αν δεν τελειώσει το μπουκάλι νωρίς, μπορεί να σου γράψω και τη συνέχεια της ιστορίας του Προκόπη. Αλλά όχι. Αυτό θα έριχνε πολύ τα hits του παρόντος postός — γιατί οι περισσότεροι αναγνώστες μας κοιτάνε μόνο το πιο πρόσφατο για κάποιο λόγο. Anyway, ο χρόνος θα δείξει.

Α, θέλω και τη γνώμη σου σε κάτι άλλο: λες όταν λείπω από το γραφείο μου να κάθεται κάποιος άλλος στην καρέκλα μου? Και αν ναι, ποιος? Μπερδεμένο σε βλέπω. Ίσως μερικά links  να σου αλλάξουν γνώμη:

  • Όσο δε θέλω να το πιστέψω, άλλο τόσο θα με κάνει να αδειάσω μονορουφιξιωδώς το τέταρτο ποτήρι κρασί, το γεγονός ότι κοιτάς τον τίτλο του postός αυτού και αναρωτιέσαι που παραπέμπει. Ιδού. It’s OK. Everybody’s doing it.
  • Ένα close-up με τον ανυποψίαστο διδακτορικό φοιτητή αφημένο στη φροντίδα της μαμάς Επιστήμης & Έρευνας.
  • Μεγάλο πράγμα η ειλικρίνια.
  • Τελευταία είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι τα ηχεία σε ένα σπίτι είναι παντελώς άχρηστα από τη στιγμή που υπάρχουν τα ακουστικά, με τα οποία ακούς ό,τι θες, σε όση ένταση θες, χωρίς να ενοχλείς τον ινδό συγκάτοικό σου. Αυτό ίσως με κάνει να αλλάξω γνώμη…
  • Όσες ώρες δεν τις περνάμε κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του εργαστηρίου μας, αρεσκόμαστε στην εξερεύνηση της φύσης. Η τελευταία μας ανακάλυψη, όπως μπορείτε να φανταστείτε, φαντάζομαι, έχει δώσει τη λύση σε αρκετά προβλήματά μας.
  • Ήρθε η ώρα να μετρήσουμε τα δάχτυλά μας. Όποιος το έχει κοντό, απλά το τείνει προς τους υπόλοιπους, no worries.
  • Πάρε και το παιχνιδάκι σου, να κωλοβαρέσεις σαν άνθρωπος. Μόνο που αυτή τη φορά παίζεις απέναντι στον εαυτό σου. Μουαχαχαχαχα…
  • Οι μάχες μεταξύ των δύο φύλων αποκτούν νέες διαστάσεις στον αιώνα που διανύουμε. Γι’ αυτό και εμείς τις αποφεύγουμε συνειδητά. Περίπου.
  • Ως εκ του άνωθεν, επενδύουμε το χρόνο μας στην αναζήτηση της καλύτερης κούπας για καφέ. Εδώ, κάτι κάνουμε.
  • Μερικές φορές, απλά δε σε θέλει. Δε μπορείς να κάνεις πολλά γι’ αυτό.
  • Τελικά ο γιαπωνέζικος πολιτισμός είναι πραγματικά ανεξάντλητος. Έχω άδικο;
  • Οδηγός προς ναυτιλομένους. Αν και στο πέλαγος τα πράγματα είναι ΠΟΛΥ διαφορετικά.
  • Παίξε λίγο ακόμα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το βράδυ της Παρασκευής.
  • Υποθετική (;) κατάσταση: έχεις καλέσει το κρυφό σου αίσθημα στο σπίτι (κεριά, ιστορίες κτλ) με σκοπό να το κάνεις φανερό — και δικό σου. Έχεις πιεί 2-3 ποτάκια ήδη για να χαλαρώσεις και να μπορέσεις να εκφράσεις τα ενδόψυχά σου. Και τότε έρχεται η ώρα να της φτιάξεις ποτό. Δυστυχώς, για σένα, έχεις πιει όμως λίγο παραπάνω και πάνω που πας να της βάλεις πάγο, κάνεις όλη την κουζίνα $#!#@!&. Η κοπελιά καταλαβαίνει ότι είσαι γκολ, φοράει το παλτό της και φεύγει. Με λίγα λογια, ήττα. Όχι πια. Υπάρχει αυτό. Και αν δεν κάτσει το κορίτσι, τουλάχιστον θα πιεις ένα ποτό σαν άνθρωπος. Λίγο είναι αυτό;
  • Να σε μορφώσω και λίγο. Ιδού πως λειτουργούσαν οι φάροι των σωβιετικών. Ε? ε?
  • Βιντεάκια με ζώα. Πόσο κακό μπορεί να είναι;
  • Τελευταία σιγοτραγουδάω συνεχώς αυτό (για λόγους πολύ άσχετους με το video). Δε θέλω να σε ρίξω όμως, γι’ αυτό θα σου παίξω κάτι πιο ανθρώπινο. Μάλλον ένα από τα λίγα τραγούδια που μου αλλάζει τη διάθεση σε χρόνο dt. Εντζόϋ.

Όλα καλά λοιπόν. Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα και θα κάνω όλα όσα δεν τόλμησα να κάνω σήμερα. Rofl. Fap-fap. Rofl.


Arsebanging Friday # living-on-a-prayer

23 Ιανουαρίου, 2009

Το παρόν ποστ είναι άλλη μία συγγραφική παρτούζα μεταξύ των δύο γνωστών αγνώστων ξυγγραφέων του μπλόγκ, του Δρ. Αφάνα και του Δασκάλου.  Μετά από τόσες παρτούζες κάποιοι κακκεντρεχείς αγάμητοι ίσως μας πουν μπούστηδες, but that we can bear (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Η συνεύρεσις όμως ήτω απαραίτητη για να μοιραστούμε μία ιστορία μαζί σας, γιατί η ιστορία is gasping for air (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Και τι πιο φυσικό από το να επιλέξουμε αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας και με εσάς, αλλά και με τα παλαιά μέλη, μιας και δεν είμαστε πια όλοι στο Εδιμβούργο and that’s not fair (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν είχαμε σαμπάνια, αλλά ένα old-fashioned bourbon, a whiskey from the frontier (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Ξεκινάμε αμέσως, λοιπόν, χωρίς φόβο, με πολύ πάθος, και ακόμα περισσότερο flair (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!)…

Ο άνεμος λυσσομανούσε εκείνη τη νύχτα στο Εδιμβούργο κάνοντας τις νιφάδες του χιονιού να χορεύουν πρόστυχα στο πέρασμά του.  Όπως θα έλεγαν και οι ντόπιοι, «what’s up with that motherfucking air?»  (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Ο ήρωας της ιστορίας μας, ας τον πούμε Προκόπη, σαν τον υπουργό Εσωτερικών μας, το καμάρι μας, το λεβέντη μας, τον κουμανταδόρο μας, περπατάει αμέριμνος στο δρόμο, με τα ακουστικά του εμ-πι-θρι-όφωνου στ’ αυτιά, ακούγοντας ένα καταπληκτικό τραγούδι που σημαδεύει τη ζωή των πάντων, και σκεπτόμενος με τα φτωχά αγγλικά του «man, that’s a kick-ass song, I swear» (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Πήγαινε να βρεί τους Αυστραλούς φίλους του, μακρυά από την καθημερινή Ελληνική του παρέα, προκειμένου να συμμετάσχει σε ένα από τα Σκωτσέζικα έθιμα, τη Burns Night. Η μοίρα όμως του επεφύλασσε ένα ύπουλο παιχνίδι.

Φτάνει στο σπίτι και ανοίγοντας την πόρτα και μετά τις απαραίτητες πρώτες συστάσεις, βλέπει ένα γνωστό πρόσωπο που έκανε τα πάντα να το ξεχάσει. Αυτό της πρώην του, της Ρίκας (από το Μαρίκα).  Δεν ήταν όμως η πρώην του. Έμοιαζε διαφορετική, κάτι στα μαλλιά της. «Has she coloured her hair? (Whoa-ho!  Livin’ on a prayer!)» σκέφτηκε. (Σ.M. (σημείωση του μπλόγκερ): η Ρίκα (από το Μαρίκα) είχε μία δίδυμη αδερφή η οποία τα τρία χρόνια που ο Προκόπης, το καμάρι μας, ο λεβέντης μας, ο κουμανταδόρος μας, ήταν μαζί της, σπούδαζε κοπτοραπτική — haute couture — στην Αυστραλία: την Πάτυ (από το Αφροξυλάνθη).  Δεν είχαν συναντηθεί ποτέ, αλλά κανένας δεν αγνοούσε την ύπαρξη του άλλου.  Γνωρίζονταν μόνο από σκόρπιες untagged φωτογραφίες στο Φατσοβιβλίο.) Την έκπληξη στο πρόσωπο του Προκόπη διαδέχτηκε η απορία.  Μαζεύοντας τις τελευταίες σταγόνες δύναμης του πληγωμένου και αναστατωμένου εγωισμού και ψυχισμού του αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να της μιλήσει (I should really pause my MP3 player. (Whoa-ho!  Livin’ on a prayer!)):

Προκόπης: Ρίκα;
Πάτυ (Σ.Μ.: βλακεία κάναμε, και τα δύο αρχίζουν από ‘Π’ και θα ξεκωλιαστούμε να τα γράφουμε ολόκληρα.): Προκόπη;
Προκόπης: Ρίκα!  Πώς από δω; (σκεπτόμενος, «τόσα χρόνια που τά’ χαμε, φοβόσουν τα αεροπλάνα μωρή!»)
Πάτυ: Με έπεισε να έρθω το αγόρι μου ο Paul (από το Paul).  Γνωριστήκαμε στην Αυστραλία.  Αλλά γιατί με λες Ρίκα (από το Μαρίκα);

Ο Προκόπης ξαφνιάστηκε (για δεύτερη φορά — εύκολα ξαφνιάζεται αυτό το παιδί) και δεν ήξερε τι να πει. «Το παίζεις και άγνωστη τώρα;  How do you dare! (Whoa-ho!  Livin’ on a prayer!)» σκέφτηκε.  Πήγε να το πει, αλλά του βγήκε λίγο διαφορετικό: «Τι εννοείς καρδούλα μου;» Η Πάτυ μόρφασε.

Πάτυ: Δεν έχουμε γνωριστεί, αλλά ξέρω για σένα. Είμαι η Πάτυ.
Προκόπης: Πάτυ;  Άσε με να μαντέψω.  Από το Αφροξυλάνθη;

Την άβολη σιωπή διέκοψε η αναγγελία για σιωπή για την απαγγελία.  Ο kiltοφορών Σκωτσέζος άνοιξε ένα μπουκάλι ουίσκι, κέρασε όλο τον κόσμο, ανέβηκε στην δεξιά του καρέκλα (η αριστερή ήταν σπασμένη) και με στεντόρια φωνή ξεκίνησε την πρώτη στροφή — παραλλαγή του παραδοσιακού ποιήματος που απαγγέλουν σ’ αυτές τις περιστάσεις:

There once was a girl from Kilkenny
Whose usual fee was a penny
But for a nominal sum
You could roger her bum — a source of amusement to many!

Το τέλος της απαγγελίας έδωσε νέα τροπή στην κουβέντα καθώς η θύμηση των σεξουαλικών του πρακτικών με τη Ρίκα (από το Μαρίκα) κατέκλυσε το μυαλό του Προκόπη, του καμαριού μας, του λεβέντη μας, του κουμανταδόρου μας:

Προκόπης (καμάρι, κλπ): Είσαι το τελευταίο άτομο που περίμενα να βρω εδώ.
Πάτυ: Είμαι το τελευταίο άτομο που περίμενα να έρθει εδώ.
Προκόπης: Δίδυμες δεν είστε είπαμε;
Πάτυ: Το ξέρεις.
Προκόπης: Το βλέπω κιόλας. Τώρα. Πρώτη φορά. Λύσε μου όμως μία απορία.
Πάτυ: Μη ρωτήσεις για τη Ρίκα (από το Μαρίκα).
Προκόπης: Όχι.
Πάτυ: Πες.
Προκόπης: Εσύ γιατί θα τον παρατήσεις;
Πάτυ: Ποιον;
Προκόπης: Τον Paul.
Πάτυ: Γιατί σου μοιάζει.

Από μέσα της σκέφτηκε ότι ήταν πολύ εύκολο. «It’s like high-fiving a bear (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!)»  Και συμπλήρωσε (αυτό απ’ έξω της):

Πάτυ: Είναι ένα καλό παιδί.
Προκόπης: Και γιατί βρέθηκες μαζί του;
Πάτυ: Γιατί ήταν ένα άγνωστο καλό παιδί.
Προκόπης: Κι αν ήταν ένα γνωστό κακό παιδί;
Πάτυ: Τότε θα είχε βρεθεί αυτός μαζί μου, όχι εγώ μαζί του.
Προκόπης (καμάρι κλπ — να μην ξεχνιόμαστε): Οπότε είστε μαζί γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο;
Πάτυ: Μπορεί να γίνει ένας καλός φίλος.
Προκόπης: Τα καλά παιδιά δε θέλουν κακούς φίλους.  Έχουν λίγους αλλά καλούς. Είναι καλά παιδιά.

Η Πάτυ ξεροκατάπιε.  Έπρεπε να αλλάξει θέμα γρήγορα γιατί φοβήθηκε ότι δεν την έπαιρνε.

Πάτυ: Εσύ γιατί είσαι ακόμα εδώ;
Προκόπης: Γιατί κι η αδερφή σου ήταν καλό παιδί.

Όντως δεν την έπαιρνε.  Έκανε μία ακόμη προσπάθεια.

Πάτυ: Εσύ έχεις προχωρήσει;
Προκόπης: Αυτό χρειάζεται περισσότερο αλκοόλ.  Ξέρω ένα μπαράκι κοντά στη George Square (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!). Ψήνεσαι;

Ο οικοδεσπότης του γέμισε το ποτήρι και του είπε ότι είναι η σειρά του: «Oi mate, get on the chair! (Whoa-ho! Livin’ on a prayer!).» Ο Προκόπης ανέβηκε έτοιμος στην καρέκλα, έφτυσε στο τζάκι για να καθαρίσει το λαιμό του, και απήγγειλε το θανατερό τετράστιχο:

«I have an audience with the pope
And I’m saving the world at 8
But if she says she needs me, she says she needs me
Everybody’s gonna have to wait»

Όταν το χειροκρότημα καταλάγιασε, κατέβηκε. Την κοίταξε. Ξαναέκανε την ερώτηση: «Ψήνεσαι;»

Η φωτιά στο τζάκι έσβησε, αλλά η Πάτυ (από το Αφροξυλάνθη) είχε καεί.

(του μπι κοντίνιουντ)

Προφανώς όλα αυτά τα γράψαμε so we could link right there — Whoa-ho! Livin’ on a prayer!


Arsebanging Friday # technically-it’s-still-Friday

5 Δεκέμβριος, 2008

«The brut A. Carpentier Champagne is well-balanced and elegant. Persistent trail of fine bubbles; a pale golden colour with fresh floral notes; refined with good intensity.»  Η ετικέτα στο μπουκάλι ήταν σαφής. Δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες. Και πώς αλλιώς να ξεκινήσει αυτή η πνευματική τιτανομαχία μεταξύ των συγγραφέων του παρόντος postός, πέρα από την κατανάλωση του ποτού των υψηλών πνευμάτων, νοημάτων, και εντυπωσιακά υψηλής έκπτωσης στο Tesco.

Όπως σας είχαμε υποσχεθεί την προηγούμενη εβδομάδα, αγαπητοί αναγνώστες, ήγγικεν η ώρα της συγγραφικής συνουσίας μεταξύ Αφάνα και daskalos.  Μη φοβείσθε για την ακεραιότητα της υψηλής ποιότητάς μας: η τέχνη κυλά στο αίμα μας.  Η αλήθεια είναι ότι μας χτύπησε λίγο η σαμπάνια, είναι αργά, και ψιλοβαριόμαστε.  Οπότε απλά, μιας κι αυτή είναι η αλήθεια, θα πούμε την αλήθεια. Τι κάνει λοιπόν ο καθείς από τα μέλη της συγγραφικής ομάδος του blogός (διανθισμένο με την ποιητική μας ματιά).

  • Ο Μπυρατής έχει βγει ραντεβουδάκι. Το κορίτσι δε βγαίνει πολλές μέρες την εβδομάδα. Δε μπορεί. Το κυνηγάνε οι μπάτσοι. Γιατί το αγαπάνε. Σαν αδερφή τους τό’χουν. Το προσέχουν. Κι ο Μπυρατής το προσέχει. Με τον τρόπο του.
  • Ο Τσολιάς βάζει τις τελευταίες πινελιές στο αριστούργημά του. Το πόνημά του. Ο χυμός της νιότης του ξεχειλίζει από τις σελίδες και παίρνει τη μορφή εξισώσεων, διαγραμμάτων, χαοτικών περιπλανήσεων σε απάτητα, δύσβατα μονοπάτια. 
  • Ο Χουζούρης κρυώνει και νυστάζει. Νυστάζει κρυώνοντας και κρυώνει νυστάζοντας. Γιατί όταν δεν τα κάνει αυτά, κάνει μαλακίες. Χειρότερες κι από το να πιάσει γκόμενα την πρώην καλύτερη φίλη και νυν χειρότερο εχθρό της πρώην γκόμενάς του.
  • Ο Κιμπάρης έχει χωρίσει με την Κιμπάρα. Αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά. The hunt is on. Έχει και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν καρμπονάρες. Περιμένουμε να μας τη γνωρίσει κιόλας κάποια στιγμή. Γιατί νομίζει ότι δεν την ξέρουμε. Μουχαχαχαχαχα…
  • Η Σαλώμη, από την άλλη, έκοψε τα δεσμά και από υπάκουη νοικοκυρά έχει μεταμορφοθεί σε ελεύθερη υπάκουη νοικοκυρά. Δούλα και κυρά, that is…
  • Το Λαμόγιο, άρτι στεφανωθείς Δόκτωρ, απλά πίνει. Τέλος.
  • Ο Μαρανέλλο έχει βάλει τα καλά του και έχει βγει με την κυρά του. Βλέπει τα σχιστά της μάτια και του δείχνουνε παλάτια. Κάτω από ένα βασανισμένο σεληνόφως, περπατούν χέρι-χέρι, ανταλλάσουν γλυκόλογα, δίνουν ονόματα στα αστέρια και ανταλλάσσουν όρκους αιώνιας αγάπης. Είναι ο μόνος από όλους που θα κάνει αγάπη σήμερα.
  • Εμείς (Dr Afanas & Daskalos) μόλις αδειάσαμε το μπουκάλι Andre Carpentier παρακολουθώντας ντοκιμαντέρ για μια καραντίνα στο αεροδρόμιο του Σίδνεϋ. Καμμένο, ε;

Τα μικρά, σιχαμένα πράσινα ανθρωπάκια που μας φέρνουν συνήθως τα links από τη μακρινή Νότια Αφρική δεν κατάφεραν να φτάσουν εγκαίρως γι’ αυτή την εβδομάδα. Είχαν κλείσει το δρόμο οι αγρότες. Την επόμενη, όμως, εβδομάδα θα σας αποζημιώσουμε. Και αυτό δεν είναι υπόσχεση, είναι απειλή. Thank you. Goodnight. Much love.


Arsebanging Friday # Physical Intimacy

28 Νοέμβριος, 2008

Να ‘μαι και εγώ καλέ μου αναγνώστη στο τέλος μιας ακόμη εβδομάδας που βρίσκει, ως συνήθως το team του Paraeksi Productions στην αλκοολικά, πλην όμως επιστημονικά, πλασμένη κοσμάρα του. Περιπλανώμενος, που λες, στα ομιχλώδη τοπία του Εδιμβούργου, φαντασιώνομαι όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω αυτή τη στιγμή — αλλά δεν τα κάνω. Αλλά όχι, δε θα ξεκινήσω καν να σου τα απαριθμώ για 3 λόγους: α) γιατί αλλιώς θα ξημερώσουμε, β) γιατί όταν γίνουμε διάσημοι δε θέλω να υπάρχουν όλα αυτά στη φόρα και γ) γιατί διαφορετικά θα σοβαρέψει πολύ το arsebanging και, πίστεψε με, αυτό δεν το θέλουμε ούτε εμείς ούτε εσείς. Αν θες να τα μάθεις τόσο διακαώς, βέβαια, θα πρέπει να έρθεις να μας συναντήσεις από κοντά. Εξ’ ου και ο τίτλος του post. Εκεί θα είμαστε λαλίστατοι, αφού πρώτα βεβαιωθούμε όμως ότι δεν κουβαλάτε μαγνητοφωνάκι. Και μην πάει παρακαλώ το μυαλό σας στο πονηρό. Ή αν πάει, να μη μας το πείτε, γιατί τότε μπορεί να πάει και το δικό μας. 

Ω Θεέ μου, τι γράφω πάλι βραδιάτικα. Πάλι καλά που η σημερινή γαλοπούλα ήταν πρώην arsebanger και είχε καταγράψει κάμποσα links σαν tatoos κάτω από τις φτερούγες της. Έτσι ενώ οι λοιποί την ξεκοκκάλιζαν για βραδυνό, εγώ είχα βγάλει το σημειωματάριο μου και σημείωνα. Πάλι καλά, γιατί διαφορετικά δε θα υπήρχε υλικό για το σημερινό μας συναπάντημα. But let’s get physical, shall we?

  • Φαντάζομαι όλοι σας γνωρίζετε από που κλάνει το μπαρμπούνι. Ναι αλλά η χελώνα που το βρήκε το καβούκι? Ε? Γεια μορφωθείτε λίγο.
  • Και αυτό θα πρέπει να το ήξερες λογικά. Ειδάλλως, το ξέρεις τώρα.
  • Ίσως δεν πρέπει να ξανακοροιδέψουμε τον Τσολιά ότι δεν ακούει καλά. Υπάρχουν και πιο περίεργες περιπτώσεις.
  • Μετά από ικανό αριθμό ποτών, πάντα αναρωτιόμαστε αν είμαστε οφφίσιαλι μεθυσμένοι ή όχι. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις βέβαια που απλά ξέρουμε. Ιδού.
  • Και ναι, αυτό φτιάχτηκε πραγματικά για εμάς. Έχουμε αγοράσει μια ντουζίνα από αυτά, τα έχουμε τοποθετήσει σε κύκλο μέσα στα Paraeksi Studios και αυτή τη στιγμή σας γράφω υπό τους ήχους αληθινών, ειλικρινών, χειροκροτημάτων. Ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!
  • Έλα, Biologe, αυτό είναι για σένα. Με μέτρο όμως, παίζει τρελό κάψιμο.
  • Και αν νομίζετε ότι τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι χειρότερα σε αυτή την πλάση, αναθεωρείστε. Life is gooood.
  • Πολύ καλό και αυτό. Μπορώ να σκεφτώ και διάφορα άλλα σχήματα, βέβαια, με τα οποία θα έκανε πάταγο.
  • Τι 50Cent και μλκιες… Εδώ έχουμε φυσικό ταλέντο.
  • Μερικά πράγματα είναι καλύτερα να τα κάνεις, παρά να τα τραβάς με κάμερα. Ακόμα και δημοσίως. Και στο γραφείο. Θα το δοκιμάσω και στο lab τώρα που το λες.
  • Σου έχω ninzas, αστεράκια, μολύβι και διάφορα εμπόδια. Εσύ απλά βάζεις το πάθος και το χρόνο που θα έπρεπε κανονικά να δουλεύεις. Παίξε τώρα και άσε τις τύψεις γι’ αυτούς που διαβάζουν άλλα πράγματα.
  • Και αν, λέω «αν», καλή μου αναγνώστρια αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις πέραση τελευταία στο άλλο φύλλο, δεν είναι επειδή φταις εσύ. Η φύση βλέπεις τα έχει αδικήσει τα μοντέλα. Και τις τίγρεις.
  • Επειδή πολλοί Έλληνες του εξωτερικού ψάχνουν κάποιον για να τους κάνει τη μετακόμιση, ιδού η πιο φτηνή, ανθρώπινη και αξιοπρεπής λύση.
  • Η φράση «βούτηξε το χέρι του στο βάζο με το μέλι» λαμβάνει πιο ενδιαφέρον νόημα. Αρκεί να αντικαταστήσετε το χέρι με αυτό που θα σας μπει αν συνεχίσετε να χαζεύετε εδώ αντί να πάτε να κάνετε τη δουλειά σας. Αν δεν καταλάβατε ακόμα ποια λέξη εννοώ, θα σας διαφωτίσει το Συνέδριο Ηχητικού Μοντάζ.
  • Σήμερα θα σου παίξω λίγο National, Mistaken For Strangers. Σε καλή μεριά.

Κράτα τον πήχη ψηλά αναγνώστη μου. Τα πιο δύσκολα έρχονται. Για να δώσω μια νότα αισιοδοξίας όμως, θα σας αποκαλύψω ότι μια από τις επόμενες Παρασκευές θα έχουμε συγγραφική παρτούζα με το Daskalos. Κοινώς, θα γράψουμε το arsebanging μαζί. Μέχρι τότε εσύ κούνα το όσο μπορείς…