Ένα για το δρόμο

17 Σεπτεμβρίου, 2007

Οπότε τώρα βγήκες στο δρόμο ξανά, ναι; Τι είναι, επιστροφή ή φευγιό; Μάλλον μόνο εσύ το ξέρεις. Ξέρω ότι θα κάνεις την ερώτηση όταν η πόρτα κλείσει πίσω σου, αλλά δεν ξέρω αν θα τη διαβάσεις από δω. Δεν πειράζει όμως, ό,τι ήταν να μάθεις το έμαθες. Κι ό,τι ήταν να κάνω το έκανα, όσο μπορούσα.

Θυμάσαι τι σου είπα για την πόλη; Έχει μυαλό δικό της. Σήμερα φόρεσε τα μαύρα της, αλλά με ένα πρόστυχο σκίσιμο στο πόδι. Είναι λυπημένη αλλά δεν έχει παραιτηθεί. Θέλει να την κοιτάξεις. Σαν μια άλλη φορά, όταν έφυγε και κάποια άλλη. Τότε που έκλαιγε. Εκεί όμως κράτησε μια πισινή. Κράτησε εσένα πίσω για να της μείνει λίγο γέλιο και να την προσέχεις. Σήμερα κρατάει εμένα.

Χτες το βράδυ, στο δρόμο για το σπίτι, μου είχε κολήσει ο Kerouac. Τι σπάνιο, θα μου πεις…

[…] I shambled after as I’ve been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars […]

Αν κάποιος πρέπει να ευχαριστήσει, είμαι εγώ. Καλό δρόμο μικρή. Θα μας λείψεις.

Advertisements

Via Victoria

7 Μαΐου, 2007

[Εμπνευσμένο από διάφορα τραγούδια κι έναν αγαπημένο δρόμο. Γιατί όπως είχε γραφτεί και σε ένα άλλο τραγούδι: «There’s bourbon in the breath of the singer you love so much. He takes all his words from the books that you don’t read anyway.» Και τώρα μάλλον χρειάζομαι ένα ποτό γιατί σε λίγο μου τελειώνουν οι λέξεις…]

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Έψαξα αλλά δε βρήκα…

3 Μαρτίου, 2007

Υπάρχουν κάτι μέρες σαν τη σημερινή που δεν ξέρεις τι να κάνεις. Δεν είναι ότι έχεις πελαγώσει, δεν είναι ότι δεν έχεις τι να κάνεις, δεν είναι ότι δεν ξέρεις πώς. Απλά δε βρίσκεις λόγο. Και δεν είσαι μόνο εσύ έτσι, αλλά όλη η πόλη σε σιγοντάρει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ακριβά τσιγάρα

9 Φεβρουαρίου, 2007

Είμαι ο Δάσκαλος και είμαι καπνιστής.

Όπως καπνιστές είναι και οι τέσσερις από τους υπόλοιπους πέντε, εκτός από το Μαρανέλλο που είναι αθλητικό παιδί και εχτές γύμναζε το στομαχικό του μυ μαζί με τα τέσσερα ρεμάλια – ο Δάσκαλος απείχε μιας και είχε άλλες ασχολίες. Βέβαια, από τους τέσσερις, μόνο ο Δρ. Χουζούρης είναι σοβαρός. Οι άλλοι τρεις καπνίζουν μάρκα «Απ’όλων» και ειδικότερα «Απ’του Δάσκαλου». Αλλά εντάξει, αυτούς θα τους γκαζώσω ιδιωτικώς – εσείς αγαπητοί αναγνώστες δε μου φταίτε σε τίποτα. Ένιγουεϊ.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι διπλό. Τρία ευρώπουλα το πακέτο στην πατρίδα, ακόμα και εννιά λιρόπουλα στην αγαπητή μας πόλη. Αλλά το βασικό για οποιονδήποτε αλκοολικό επιστήμονα είναι πως όταν θέλεις να πιεις το ποτάκι για να σου έρθει η έμπνευση και να λύσεις εκείνο το πρόβλημα, θέλεις να κάνεις κι ένα τσιγαράκι. Ε, τότε πρέπει να βγείτε έξω κύριε. «Είναι καλή ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο» θα σου πει ο Τσολιάς, αλλά αν δε θες να γνωρίσεις κόσμο (βλ. προηγούμενο λήμμα περί άλλων ασχολιών του υπογράφοντος), γιατί θα πρέπει να τον δαγκάνεις;

Ο Δάσκαλος λοιπόν θα κάνει την πρόταση: Outhouse ή Tigerlilly. Είναι πολιτισμένα μαγαζιά, κι έχουν πιάσει το νόημα. Τέντες και σόμπες και τασάκια, κι Άγιος ο Θεός ημών που είναι και καπνιστής (και όχι καπνιστός – καπνιστό είναι το whiskey μου συνήθως). Παίρνεις και το ποτάκι μαζί σου και είσαι αρχηγός.

Άλλωστε κάποιοι από εμάς έχουν εμφανισθεί ουκ ολίγες φορές σε ένα από τα δύο μαγαζιά. Τώρα αν ακούσατε ότι έκαναν κάτι που δεν περιμένατε να κάνουν, το πιθανότερο είναι πως είναι αλήθεια.