Τα γραφεία του παρά έξι

22 Σεπτεμβρίου, 2007

Η αλήθεια είναι ότι από χτες που ο Αφάνας υπαινίχθηκε ότι υπάρχουν φυσικά γραφεία του παρά έξι στο Εδιμβούργο, και ότι οι εννιά μας δεν είναι διάσπαρτοι σε διάφορα σημεία της πόλης, έχει αρχίσει ένα ιδιότυπο κυνήγι.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων της πόλης έχουν βγει έξω με κάμερες και χάρτες, προσπαθώντας να βρουν και να συμπαρασταθούν (δήθεν) στη Σαλώμη και το Μπυρατή που διαδηλώνουν για την ελευθερία του στήθους του Τσολιά. Στην πραγματικότητα όμως απλώς ψάχνουν να βρουν που είναι αυτά τα περιβόητα γραφεία μας.

Τα κινητά των αρσενικών wanna-be απογόνων του Sherlock έχουν πάρει φωτιά ενόσω ανακαλύπτουν στοιχεία στις εικόνες της πόλης:

– Έλα ρε, τους βρήκες;
– Όχι, λάθος έκανα. Απλά ένας μεθυσμένος με kilt έτρεχε στις γέφυρες και νόμιζα ότι ήταν ο Τσολιάς.
– Καλά, πάω προς New Town γιατί έμαθα ότι στη γωνία της Princes με τη North Bridge είναι κάποιοι Περουβιανοί Ινδιάνοι και τραγουδάνε playback και νομίζω ότι ένας από αυτούς είναι ο Κιμπάρης.
– Πώς σού’ρθε αυτό; Αφού ο Αφάνας έλεγε ότι ο Μπυρατής είναι επί των Περουβιανών αμανέδων.
– Παραπλανητικό. «Kιμπάρης» πρέπει να είναι από το «Key» και το «Bar», δηλαδή από τα bars στα Keys της Florida που είναι πάνω από την Κούβα, που είναι κοντά στο Περού. Γκετ ιτ;
– Πωωωωω… προφανώς!

Από την άλλη, από τότε που ήρθε μαζί μας η Σαλώμη, όλες οι κοπελιές προσπαθούν να τη βρουν για να της συμπαρασταθούν και να προσπαθήσουν να της αλλάξουν γνώμη που έχει μπλέξει μαζί μας:

– Έλα μωρή, τη βρήκες;
– Είναι μία που χορεύει στο δρόμο και κόβει κεφάλια, αλλά νομίζω ότι είναι παράσταση.
– Τι φοράει;
– Κάτι μαύρα γοτθικά.
– Όχι μωρή, αποκλείεται.
– Αυτό λέω κι εγώ.
– Δεν πάμε για κανά καφέ;
– Όχι, θέλω να πάω στην αγορά.
– Πάλι;
– Γιατί; Πάει μία εβδομάδα, Σάββατο είναι.
– Κι η Σαλώμη;
– Ε, ψάχνουμε στα μαγαζιά να τη βρούμε.

Δε θέλουμε να σας κουράζουμε άλλο. Ας το πάρει το ποτάμι.

Βρισκόμαστε κάτω από τις γέφυρες, στα μπουντρούμια. Οι supervisors μας, μας έχουν κλείσει εκεί χωρίς φως και νερό εδώ και περισσότερο καιρό από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Ωσάν άλλοι μαστρωποί εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα του κορμιού μας για να βγάζουν papers και να τσεπώνουν τα χρήματα από τις καταπληκτικές μας εφευρέσεις.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το έχουμε διακοσμήσει κατιτίς το μαγαζί:

Σίγουρα έχουμε κι άλλες βελτιώσεις στο μυαλό μας, αλλά ας είναι καλά οι supervisors που μας έχουν χώσει Σαββατοκυριακάτικα. Και μην ακούτε τον Μπυρατή από κάτω για party και αυτά-που-θέλει-ο-Γεωργίου μάντολες — πρώτος και καλύτερος μπήκε online σήμερα, οπότε θα τραβάει κουπί ολημερίς κι οληνυχτίς από ό,τι φαίνεται.

Αν βρεθείτε ποτέ προς τα δω σε κάποιο από τα (απαράδεκτα) ghost tours, τότε μη διστάσετε. Είμαστε το τέταρτο μπουντρούμι, δεύτερο διάζωμα, κάτω από το το βόρειο τόξο της νότιας γέφυρας. Θα χαρούμε να σας δούμε. Μόνο μην ανάψετε φως, έχουμε ξεχάσει πώς είναι.


Hangover Weekends…

22 Σεπτεμβρίου, 2007

Δε λέω, καλός ο συγγραφικός οίστρος του Δρ. Αφάνα (αλήθεια, πού τη βρήκε τόση έμπνευση;;;), καλές και οι arsebanging Παρασκευές, αλλά όπως είπε και ο Δρ, οι ρυθμοί της δουλειάς ανεβαίνουν σιγά σιγά και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να περιφρονεί τα βουτηγμένα στο αλκοόλ και την κραιπάλη σαββατοκύριακα. Ούτε καν εκείνη η στριμμένη γέρο-σκωτσέζα, που δεν άφησε εμένα και το Δρ. μετά από διάλειμμα για καρκινοσωλήνα να ξαναμπούμε στο χώρο εργασίας μας επειδή, λέει, δεν είχαμε διαπιστευτήρια…Και σε μία στιγμή νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση πολιορκίας. Λίγο το σκούρο χρώμα του δέρματος, λίγο το αξύριστο look, δε θέλει και πολύ να σε περάσουν για φανατικό μουσουλμάνο που θέλει να τινάξει στον αέρα το bierex γιατί παίζει συνέχεια το ίδιο CD όλο το χρόνο. Για αυτό σας λέω. Ήρθε το σαββατοκύριακο, εμπρός βήμα ταχύ, να βγούμε και να γίνουμε πίτα όλοι μαζί. Δεν κάνω πλάκα.

Ο δείκτης καλοπέρασης του σαββατοκύριακου έχει δύο σκέλη. Όταν το σαββατόβραδο το φαί από το πιο τελειωμένο κεμπαμπτζίδικο της πόλης σου φαίνεται σπεσιαλιτέ του fifteen και η σκωτσέζα στην οποία έριχνες κλεφτές ματιές μία ώρα νωρίτερα σου θυμίζει Gisele, τότε έχεις επιτύχει το στόχο σου, μαζί με το πρώτο σκέλος του δείκτη. Μη βιάζεσαι όμως. Η επιτυχία σου θα κριθεί αυστηρά την επόμενη μέρα (συνήθως αυτή είναι η Κυριακή, εκτός και αν ξυπνήσεις Δευτέρα ξημερώματα). Ένας αφόρητος πονοκέφαλος Κυριακή πρωί έρχεται και δένει το γλυκό, μαζί με την εκτόξευση του δείκτη στα ουράνια. Και έτσι, με τρέλλα και πριονοκορδέλα, πορευόμαστε προς το μακρύ (μην ενθουσιάζεστε οι γυναίκες) και υγρό χειμώνα…Στην υγειά μας.


Ένα για το δρόμο

17 Σεπτεμβρίου, 2007

Οπότε τώρα βγήκες στο δρόμο ξανά, ναι; Τι είναι, επιστροφή ή φευγιό; Μάλλον μόνο εσύ το ξέρεις. Ξέρω ότι θα κάνεις την ερώτηση όταν η πόρτα κλείσει πίσω σου, αλλά δεν ξέρω αν θα τη διαβάσεις από δω. Δεν πειράζει όμως, ό,τι ήταν να μάθεις το έμαθες. Κι ό,τι ήταν να κάνω το έκανα, όσο μπορούσα.

Θυμάσαι τι σου είπα για την πόλη; Έχει μυαλό δικό της. Σήμερα φόρεσε τα μαύρα της, αλλά με ένα πρόστυχο σκίσιμο στο πόδι. Είναι λυπημένη αλλά δεν έχει παραιτηθεί. Θέλει να την κοιτάξεις. Σαν μια άλλη φορά, όταν έφυγε και κάποια άλλη. Τότε που έκλαιγε. Εκεί όμως κράτησε μια πισινή. Κράτησε εσένα πίσω για να της μείνει λίγο γέλιο και να την προσέχεις. Σήμερα κρατάει εμένα.

Χτες το βράδυ, στο δρόμο για το σπίτι, μου είχε κολήσει ο Kerouac. Τι σπάνιο, θα μου πεις…

[…] I shambled after as I’ve been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars […]

Αν κάποιος πρέπει να ευχαριστήσει, είμαι εγώ. Καλό δρόμο μικρή. Θα μας λείψεις.


Την τύχη μου μέσα…

13 Σεπτεμβρίου, 2007

Μιας και είναι η πρώτη φορά που γράφω σε τούτο το ιερό blog (εκτός απο το introduction μου φυσικά), λέω να αρχίσω με ενα δικό μου ευτράπελο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ξανθιές, μελαχροινές, μαύρες….Όλες καλές

13 Σεπτεμβρίου, 2007

Μπύρα…Το ευλογημένο προϊόν της ευρωπαϊκής (και όχι μόνο) γης. Από την άμστελ του εργάτη στην οικοδομή, μέχρι τη μαύρη βαρστάινερ του γερμανού γιάπη, η ουσία είναι μία…ατελείωτη απόλαυση. Και μην ακούσω κανένα να λέει ότι η μπύρα κάνει κοιλιά, γιατί μέχρι εκεί…Εξάλλου, μπρος στην μπύρα, τι είναι το κάλος; Τι έγινε δηλαδή άν πηγαίνουμε στη θάλασσα και έχουμε σωσίβιο απο φυσικού μας; Πρόβλημα; Aθλούμαι, αλλά όχι όπως νομίζετε. Βασική γυμναστική στη ζωή ενός μπυρόβιου είναι ο μοναδικός κοιλιακός της ημέρας: αυτός που κάνει όταν σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι. Και αν το σαββατοκύριακο κοιμηθεί και το μεσημέρι (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε), τους κάνει και δύο άμα λάχει. Για να μην ξεχνάμε το ότι ένας μπυρόβιος δικαιούται να έχει μόνο ένα κοιλιακό μύ. Είδατε τώρα τί μου κάνατε; Παρασύρθηκα και μακρυγόρησα.

Στο δια ταύτα λοιπόν…Τι σχέση έχω με το τροπικό Εδιμβούργο; Μέχρι πριν από μερικά (δε λέμε πόσα) χρόνια, καμμία. Άξαφνα, λοιπόν, σε μια βραδιά υπερκατανάλωσης (τι άλλο) μπύρας, πιάνω κουβέντα με ένα συμφοιτητή τον οποίο είχαν να δουν τα τσακίρικά μου μάτια πολύ καιρό. «Πού χάθηκες βρε ψυχή;», του λέω, και εκείνος όλο χαρά μου το σκάει «Είχα πάει εράσμους στο Εδιμβούργο για ένα εξάμηνο». Παύση…Αναρωτιέμαι : «Που στον κόρακα είναι αυτό;»…Και το παληκάρι με βγάζει σε χρόνο ντε τε από το αδιέξοδο «Πανέμορφη η Σκωτία φίλε». Τότε μου καρφώθηκε η έμμονη (όπως αποδείχτηκε) ιδέα : «Γουατ δε χελ, δεν πεταγόμαστε μέχρι εκεί να δούμε αν κουνιούνται οι βάρκες;». Και να μαι ένα ώραίο φθινοπωρινό απόγευμα με τις βαλίτσες στο χέρι στο Έντινμπρα…Από εκεί και πέρα η διαδρομή γνωστή. Κάθε παμπ και μία καινούρια ζυθοπεριπέτεια. Νόμιζα ότι ήμουν στον παράδεισο. Και ακόμα νομίζω ότι είμαι…Το δίλημμα αν είμαι σαλταρισμένος ή όχι θα το αφήσω στη δική σας κρίση (μην μπείτε καν στον κόπο να απαντήσετε…)

Αυτή η πόλη σε διχάζει. Από τη μία σε κάνει να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου, αφού το να μην ακούσεις ελληνικά στο δρόμο είναι το ίδιο πιθανό με το να βρεις μια πανέμορφη σκωτσέζα να σου κάνει τα γλυκά μάτια Παρασκευή βράδυ στο Last Drop. Και από την άλλη, ώρες ώρες σε κάνει να νιώθεις τόσο άβολα, όπως όταν πιάνει ξαφνική μπόρα και συνειδητοποιείς ότι ούτε ομπρέλλα έχεις, αλλά ούτε (ώ τι παράξενο!) φοράς το raincoat που με τόσο κόπο (και στερούμενος τόσα pints) αγόρασες. Αλλά στο κάτω κάτω της γραφής όλα μες στην μπύρα…εεε…στη ζωή είναι.

Και σαν να μην έφτανε το πρώτο πέρασμά μου από εδώ, είπα να ξανάρθω, αυτή τη φορά όμως για πολύ περισσότερα χρόνια. Και να μαι λοιπόν, μαζί με όλους τους άλλους, ένας για όλους και όλοι για κανένα…Αλλά ας σας αφήσω για την ώρα. Και την επόμενη φορά που θα ελεήσετε(;) να διαβάσετε κάτι δικό μου, σας συνιστώ, χωρίς κανένα ενδοιασμό, να πιείτε και μία πίντα (pint αγγλιστί) από αυτό.

Υ.Γ. : Και αν νομίζετε ότι θα γλιτώσετε από τα πρόθυρα του αλκοολισμού (ή και από τον αλκοολισμό αυτοπροσώπως), είστε μακριά νυχτωμένοι. Σας προκαλώ…Ή μάλλον σας εύχομαι άσπρο πάτο…

Ειλικρινά δικός σας,
Mπυρατής


Σαλώμη η ατίθαση

12 Σεπτεμβρίου, 2007

Νομίζω οτι καιρός ήταν να προστεθεί και μια κυρία (λέμε τωρα!) στην παρέα τους. Και ναι λοιπόν, ο κλήρος έπεσε σε μενα. Τι να κάνω, θα το πιώ και αυτό το ποτήρι (στην πραγματικότητα τους έπρηξα).

Οσον αφορά το παρατσούκλι μου, η ιδέα έπεσε απο τα υπόλοιπα ρεμάλια. Δε μπορώ να πω όμως, με χαρακτηρίζει. Φυσικά, δε θα ζητήσω τα κεφάλια τους (ως άλλη Σαλώμη), γιατί τι να τα κάνω άλλωστε, τέτοια που είναι. Αυτό, φυσικά, δεν ήταν το μόνο παρατσούκλι πού έπεσε ως ιδέα. Άλλες προτάσεις ήταν: «Αφέντρα», «Αντροφάγα», «Λαιμητόμος», «Δικτάτορας» και άλλα χαριτωμένα με σκοπό να μου πουν, εμμέσως πλήν σαφώς, ότι πατέρας μου είναι ο Πατακός (και άλλοι γνωστοί δημοκράτες) και μάνα μου η Κίρκη (να γιάσει το χεράκι της).

Παρόλα αυτά, δε πτοούμαι! Σκοπός μου είναι (εκτός απο το να σπάσω τα νεύρα των υπολοίπων) να εκφράσω την αγανάκτηση κάθε γυναίκας απέναντι στις μπούρδες των αντρών (Οχι μωρέ καλοί είναι. Ναι καλά μας έπεισες!). Και για να καταλάβετε τι εννοώ, πάρτε και ένα κλασικό παράδειγμα με τίτλο, ας πούμε, «Ανάθεμα τη μέρα που σε γνώρισα»:

Είναι Κυριακή. Εσύ λείπεις απο το σπίτι (π.χ. έχεις πάει στη μάνα σου, για καφέ με φίλες κ.τ.λ) μέχρι το βράδυ και ο λεβέντης έμεινε στο σπίτι για να δει ποδόσφαιρο (απίστευτο!). Γυρνάς λοιπόν το βράδυ στο σπίτι με πολύ καλή διάθεση (άρα είχες πάει για καφέ με φίλες σου και όχι στη μάνα σου) και αντικρίζεις κρανιού τόπο. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω να σου περιγράφω. Μπουκάλια από μπύρες από εδώ, κουτιά από πίτσες απο εκεί (Α, ήρθανε και οι φίλοι του), χαρτοπετσέτες στο πάτωμα (πάλι καλά, γιατί συνήθως πιάνει το κωλόχαρτο) και λοιπές άλλες γουρουνιές.

Του λές λοιπόν, τραβώντας τα μαλλιά σου, «Μωρό μου, τι γίνεται εδώ;» (μπράβο, αυτό βρήκες να του πείς;).
Αυτός κοιτώντας την τηλεόραση (γιατί το το μάτς μπορεί να τελείωσε, αλλά τώρα δείχνει τις φάσεις του αγώνα) «Τι;» (ευρηματικός όπως πάντα).
Εσύ: «Για τα σκουπίδια λέω. Δε μπορούσατε να τα μαζέψετε;».
Αυτός: «Ε, καλά. Μετά.».
Ακούς την απάντηση και εκεί που ήσουν κυρία, ξαφνικά ξυπνάει η Σαπφώ Νοταρά μέσα σου και αρχίζεις:
«Με δουλέυεις βρε;» (ή ρε, ότι θέλεις) «Το χάλι δε το βλέπεις;»
Και συνεχίζεις: «Δε μπορούσατε να πάρετε κανένα πιάτο; Χάλια το έκανες το χαλί!» (λέρωσε και το χαλί, αυτό ξέχασα να το πώ).
Αυτός: «΄Όχου ρε παιδάκι μου. Περίοδο έχεις πάλι;».

Οι χαρακτήρες δεν είναι πραγματικοί. Αν, παρόλα αυτά, κάτι σας θύμησε η ιστορία μου, κουνήστε το κεφάλι καταφατικά (σιγά που δε σας θύμησε).

Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχει αυτό με το Εδιμβούργο. Ε, άγγλοι, γάλλοι, πορτογάλλοι, τα ίδια λένε. Άλλωστε δε θα συζηταμε μόνο για άντρες. Μαζί θα δώσουμε απαντήσεις και λύσεις σε ερωτήματα όπως: «Τι είναι ο άνθρωπος;», «Υπάρχει θεός;», «Ήμαστε μόνοι στο σύμπαν;», «Μου πάει το λιπ γκλός που φοράω;» και σε άλλα τέτοια βαρύγδουπα και σημαντικά θέματα.

Αλλά επειδή νομίζω οτι σας έπρηξα, αυτά για τώρα!

Άντε βρε, καλή υπομονή.


Το come-back

11 Σεπτεμβρίου, 2007

Μετά τις (εκτεταμένες) καλοκαιρινές διακοπές ήρθε και για μένα η ώρα να επιστρέψω στην πολυαγαπημένη μας πόλη. Είμαστε στο προσκέφαλο της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς και νέα πρόσωπα έχουν κατακλύσει τις πολυάριθμες πάμπ του Εδιμβούργου μιας και διανύουμε το περίφημο freshers week: την τελευταία εβδομάδα πριν την επίσημη έναρξη του εξαμήνου όπου δίνεται μια ευκαιρία στους «καινούργιους» να γνωρίσουν λίγο καλύτερα την πόλη αλλά και να γνωριστούν και μεταξύ τους. Εμείς βέβαια, την πόλη την ξέρουμε (όπως και τις παμπ) αλλά αυτό δεν είναι δα λόγος να είμαστε και αντικοινωνικοί…

Με την ευκαιρία, να καλωσορίσω και τα νέα μέλη του ιστολογίου μας. Σαλώμη, Μπυρατή και Κιμπάρη, welcome! Μας στοιχίσατε κάτι παραπάνω αλλά είμαι σίγουρος ότι θα αποδώσετε σύμφωνα με τις δυνατότητες σας στον αγωνιστικό χώρο… Ελπίζω και μεις οι λοιποί να σταματήσουμε την εντατική γυμναστική (ναι ρε, αθλούμαστε. Πρόβλημα;) και να συνεχίσουμε την καλή δουλειά (γκουχ-γκουχ).

Καλή ακαδημαϊκή χρονιά σε όλους μας λοιπόν.

Stay tuned…