Ο σοβαρός της παρέας

15 Σεπτεμβρίου, 2007

Κι όμως…Αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή, η στιγμή που είχα φανταστεί ότι θα ταίριαζε καλύτερα στο να σας παρουσιαστώ. Ένα ποστ μετά τις σοβαρές πολιτικο-κομματικές ανησυχίες του Δασκάλου για τις αυριανές (πιο απολιτίκ ever…) εκλογές στην πατρίδα μας. Μία μέρα μετά την επικότερη (μέχρι την επόμενη, γιατί έτσι λέγαμε και με τους Γάλλους…) ανατροπή της Εθνικής αγαπημένης και λίγες ώρες πριν την αναμέτρηση μας με το μεγάλο φαβορί και μάλιστα μέσα στο σπίτι τους για την πρόκριση στον τελικό.

Ο Κιμπάρης λοιπόν σας καλησπερίζει ως το νεότερο μέλος της παρέας. Το παρατσούκλι μου είναι χαρακτηριστικό του πόση σημασία δίνω στον τρόπο που γίνονται τα πράγματα. Ξέρω, ξέρω αρκετοί είναι πιθανό να μην έχουν ξανακούσει τη λέξη ή να μην γνωρίζουν τη σημασία της. Δεν έχει και πολλή σημασία αν και για τους γνωρίζοντες μπορεί να αποτελέσει στοιχείο για την καταγωγή μου. Οι πιο ψαγμένοι μπορεί να πάρουν και κάποιο ακόμα στοιχείο για τον εαυτό μου από τα συμφραζόμενα. Οι πιο καμμένοι απλά θα πούν ότι ήμουν φαν της πραγματικής κυρίας Ρούλας (ναι αυτής του wall που είχαμε την τιμή να μας το παρουσιάσει ο ΑΝΤ1 πριν κάποια χρόνια).

Στην ερώτηση «τι κάνεις εδώ;» απαντώ με περισσή ειλικρίνεια ότι εδώ με οδήγησε η διάθεση μου να διευρύνω τους πνευματικούς και γνωστικούς μου ορίζοντες. Χμ… Πολύ απλό ε; Καλά κάνατε και δεν πειστήκατε εντελώς. Υπάρχουν και βαθύτερες αιτίες. Κρύβονται μέσα σε ένα ποτήρι ουίσκι από αυτό που οι ιθαγενείς θα το έλεγαν peaty εμπλουτισμένο με λίγες σταγόνες νερό. Καταλυτικό ρόλο όμως έπαιξε και ένα ακόμα γεγονός. Συνειδητοποίησα ότι για να γίνω συντάκτης σ’ αυτό το blog απαραίτητη προϋπόθεση είναι η φυσική μου παρουσία εδώ. Και όταν οι προϋποθέσεις είναι τόσο ασήμαντες όσο το να αλλάξεις χώρα τότε δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που δεν θα έπραττε αντίστοιχα (εδώ ΙΣΩΣ και να το παράκανα λίιιιγο).

Λίγα ακόμα πραγματάκια για μένα. Οι μουσικές μου πεποιθήσεις είναι πολύ κοντά σ’αυτές του Δασκάλου και του Αφάνα αλλά όταν πάω στα μπουζούκια περνάω το ίδιο καλά με τον Μαρανέλλο. Η μέχρι τώρα πάντως παραμονή μου στο Edi μου έχει αφήσει μια πικρή γεύση σχετικά με τα μουσικά δρώμενα. Δεν χρειάζεται να κάνω άλλο παράπονο από τη μεριά μου γιατί σιγά μην έχουν αφήσει τίποτα ασχολίαστο οι υπόλοιποι. Αυτά για μια πρώτη γνωριμία από μένα. Τα σέβη μου!

ΥΓ1: Όπως ακριβώς έψαχνα την κατάλληλη στιγμή για να παρουσιάσω τον εαυτό μου, αντίστοιχα ψάχνω και το κατάλληλο μέρος για να καπνίσω το τελευταίο μου τσιγάρο. Οι μέχρι τώρα προσπάθειες στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία. Παρακαλείσθε όπως επικοινωνήσετε μαζί μου για πιθανές ιδέες.

ΥΓ2: Επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας ένας επιπλέον λόγος που άργησα να επικοινωνήσω ήταν μια αρρώστεια που με κράτησε στο κρεβάτι για λίγες μέρες. Το πόρισμα του γιατρού, κόλαφος : Καραμπινάτη οσφυοκαμψία!!

ΥΓ3: Σιγά μην ήμουν εγώ ο σοβαρός της παρέας :D


Ξανθιές, μελαχροινές, μαύρες….Όλες καλές

13 Σεπτεμβρίου, 2007

Μπύρα…Το ευλογημένο προϊόν της ευρωπαϊκής (και όχι μόνο) γης. Από την άμστελ του εργάτη στην οικοδομή, μέχρι τη μαύρη βαρστάινερ του γερμανού γιάπη, η ουσία είναι μία…ατελείωτη απόλαυση. Και μην ακούσω κανένα να λέει ότι η μπύρα κάνει κοιλιά, γιατί μέχρι εκεί…Εξάλλου, μπρος στην μπύρα, τι είναι το κάλος; Τι έγινε δηλαδή άν πηγαίνουμε στη θάλασσα και έχουμε σωσίβιο απο φυσικού μας; Πρόβλημα; Aθλούμαι, αλλά όχι όπως νομίζετε. Βασική γυμναστική στη ζωή ενός μπυρόβιου είναι ο μοναδικός κοιλιακός της ημέρας: αυτός που κάνει όταν σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι. Και αν το σαββατοκύριακο κοιμηθεί και το μεσημέρι (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε), τους κάνει και δύο άμα λάχει. Για να μην ξεχνάμε το ότι ένας μπυρόβιος δικαιούται να έχει μόνο ένα κοιλιακό μύ. Είδατε τώρα τί μου κάνατε; Παρασύρθηκα και μακρυγόρησα.

Στο δια ταύτα λοιπόν…Τι σχέση έχω με το τροπικό Εδιμβούργο; Μέχρι πριν από μερικά (δε λέμε πόσα) χρόνια, καμμία. Άξαφνα, λοιπόν, σε μια βραδιά υπερκατανάλωσης (τι άλλο) μπύρας, πιάνω κουβέντα με ένα συμφοιτητή τον οποίο είχαν να δουν τα τσακίρικά μου μάτια πολύ καιρό. «Πού χάθηκες βρε ψυχή;», του λέω, και εκείνος όλο χαρά μου το σκάει «Είχα πάει εράσμους στο Εδιμβούργο για ένα εξάμηνο». Παύση…Αναρωτιέμαι : «Που στον κόρακα είναι αυτό;»…Και το παληκάρι με βγάζει σε χρόνο ντε τε από το αδιέξοδο «Πανέμορφη η Σκωτία φίλε». Τότε μου καρφώθηκε η έμμονη (όπως αποδείχτηκε) ιδέα : «Γουατ δε χελ, δεν πεταγόμαστε μέχρι εκεί να δούμε αν κουνιούνται οι βάρκες;». Και να μαι ένα ώραίο φθινοπωρινό απόγευμα με τις βαλίτσες στο χέρι στο Έντινμπρα…Από εκεί και πέρα η διαδρομή γνωστή. Κάθε παμπ και μία καινούρια ζυθοπεριπέτεια. Νόμιζα ότι ήμουν στον παράδεισο. Και ακόμα νομίζω ότι είμαι…Το δίλημμα αν είμαι σαλταρισμένος ή όχι θα το αφήσω στη δική σας κρίση (μην μπείτε καν στον κόπο να απαντήσετε…)

Αυτή η πόλη σε διχάζει. Από τη μία σε κάνει να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου, αφού το να μην ακούσεις ελληνικά στο δρόμο είναι το ίδιο πιθανό με το να βρεις μια πανέμορφη σκωτσέζα να σου κάνει τα γλυκά μάτια Παρασκευή βράδυ στο Last Drop. Και από την άλλη, ώρες ώρες σε κάνει να νιώθεις τόσο άβολα, όπως όταν πιάνει ξαφνική μπόρα και συνειδητοποιείς ότι ούτε ομπρέλλα έχεις, αλλά ούτε (ώ τι παράξενο!) φοράς το raincoat που με τόσο κόπο (και στερούμενος τόσα pints) αγόρασες. Αλλά στο κάτω κάτω της γραφής όλα μες στην μπύρα…εεε…στη ζωή είναι.

Και σαν να μην έφτανε το πρώτο πέρασμά μου από εδώ, είπα να ξανάρθω, αυτή τη φορά όμως για πολύ περισσότερα χρόνια. Και να μαι λοιπόν, μαζί με όλους τους άλλους, ένας για όλους και όλοι για κανένα…Αλλά ας σας αφήσω για την ώρα. Και την επόμενη φορά που θα ελεήσετε(;) να διαβάσετε κάτι δικό μου, σας συνιστώ, χωρίς κανένα ενδοιασμό, να πιείτε και μία πίντα (pint αγγλιστί) από αυτό.

Υ.Γ. : Και αν νομίζετε ότι θα γλιτώσετε από τα πρόθυρα του αλκοολισμού (ή και από τον αλκοολισμό αυτοπροσώπως), είστε μακριά νυχτωμένοι. Σας προκαλώ…Ή μάλλον σας εύχομαι άσπρο πάτο…

Ειλικρινά δικός σας,
Mπυρατής


Σαλώμη η ατίθαση

12 Σεπτεμβρίου, 2007

Νομίζω οτι καιρός ήταν να προστεθεί και μια κυρία (λέμε τωρα!) στην παρέα τους. Και ναι λοιπόν, ο κλήρος έπεσε σε μενα. Τι να κάνω, θα το πιώ και αυτό το ποτήρι (στην πραγματικότητα τους έπρηξα).

Οσον αφορά το παρατσούκλι μου, η ιδέα έπεσε απο τα υπόλοιπα ρεμάλια. Δε μπορώ να πω όμως, με χαρακτηρίζει. Φυσικά, δε θα ζητήσω τα κεφάλια τους (ως άλλη Σαλώμη), γιατί τι να τα κάνω άλλωστε, τέτοια που είναι. Αυτό, φυσικά, δεν ήταν το μόνο παρατσούκλι πού έπεσε ως ιδέα. Άλλες προτάσεις ήταν: «Αφέντρα», «Αντροφάγα», «Λαιμητόμος», «Δικτάτορας» και άλλα χαριτωμένα με σκοπό να μου πουν, εμμέσως πλήν σαφώς, ότι πατέρας μου είναι ο Πατακός (και άλλοι γνωστοί δημοκράτες) και μάνα μου η Κίρκη (να γιάσει το χεράκι της).

Παρόλα αυτά, δε πτοούμαι! Σκοπός μου είναι (εκτός απο το να σπάσω τα νεύρα των υπολοίπων) να εκφράσω την αγανάκτηση κάθε γυναίκας απέναντι στις μπούρδες των αντρών (Οχι μωρέ καλοί είναι. Ναι καλά μας έπεισες!). Και για να καταλάβετε τι εννοώ, πάρτε και ένα κλασικό παράδειγμα με τίτλο, ας πούμε, «Ανάθεμα τη μέρα που σε γνώρισα»:

Είναι Κυριακή. Εσύ λείπεις απο το σπίτι (π.χ. έχεις πάει στη μάνα σου, για καφέ με φίλες κ.τ.λ) μέχρι το βράδυ και ο λεβέντης έμεινε στο σπίτι για να δει ποδόσφαιρο (απίστευτο!). Γυρνάς λοιπόν το βράδυ στο σπίτι με πολύ καλή διάθεση (άρα είχες πάει για καφέ με φίλες σου και όχι στη μάνα σου) και αντικρίζεις κρανιού τόπο. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω να σου περιγράφω. Μπουκάλια από μπύρες από εδώ, κουτιά από πίτσες απο εκεί (Α, ήρθανε και οι φίλοι του), χαρτοπετσέτες στο πάτωμα (πάλι καλά, γιατί συνήθως πιάνει το κωλόχαρτο) και λοιπές άλλες γουρουνιές.

Του λές λοιπόν, τραβώντας τα μαλλιά σου, «Μωρό μου, τι γίνεται εδώ;» (μπράβο, αυτό βρήκες να του πείς;).
Αυτός κοιτώντας την τηλεόραση (γιατί το το μάτς μπορεί να τελείωσε, αλλά τώρα δείχνει τις φάσεις του αγώνα) «Τι;» (ευρηματικός όπως πάντα).
Εσύ: «Για τα σκουπίδια λέω. Δε μπορούσατε να τα μαζέψετε;».
Αυτός: «Ε, καλά. Μετά.».
Ακούς την απάντηση και εκεί που ήσουν κυρία, ξαφνικά ξυπνάει η Σαπφώ Νοταρά μέσα σου και αρχίζεις:
«Με δουλέυεις βρε;» (ή ρε, ότι θέλεις) «Το χάλι δε το βλέπεις;»
Και συνεχίζεις: «Δε μπορούσατε να πάρετε κανένα πιάτο; Χάλια το έκανες το χαλί!» (λέρωσε και το χαλί, αυτό ξέχασα να το πώ).
Αυτός: «΄Όχου ρε παιδάκι μου. Περίοδο έχεις πάλι;».

Οι χαρακτήρες δεν είναι πραγματικοί. Αν, παρόλα αυτά, κάτι σας θύμησε η ιστορία μου, κουνήστε το κεφάλι καταφατικά (σιγά που δε σας θύμησε).

Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχει αυτό με το Εδιμβούργο. Ε, άγγλοι, γάλλοι, πορτογάλλοι, τα ίδια λένε. Άλλωστε δε θα συζηταμε μόνο για άντρες. Μαζί θα δώσουμε απαντήσεις και λύσεις σε ερωτήματα όπως: «Τι είναι ο άνθρωπος;», «Υπάρχει θεός;», «Ήμαστε μόνοι στο σύμπαν;», «Μου πάει το λιπ γκλός που φοράω;» και σε άλλα τέτοια βαρύγδουπα και σημαντικά θέματα.

Αλλά επειδή νομίζω οτι σας έπρηξα, αυτά για τώρα!

Άντε βρε, καλή υπομονή.


Και ο τεμπέλης blogger φοβέρα θέλει…

1 Απριλίου, 2007

Σε εκατοντάδες ανέρχονται πλέον τα mail από δυσαρεστημένους αναγνώστες μας καθημερινά. Την αιτία γι’ αυτό δεν είναι δύσκολο να φαναστεί κανείς. Έχουμε αφήσει την τύχη του ιστολογίου στα χέρια του Διδασκάλου, τα οποία είναι έμπειρα μεν, απασχολημένα δε (το αντικείμενο της απασχολήσεως τους διαφεύγει των υπολοίπων 5 ωστόσο). Σας λείπουμε, το γνωρίζουμε και υποσχόμεθα να επανορθώσουμε. Το ότι τελικά ίσως ποτέ δεν επανορθώσουμε είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Δάσκαλος δικαιολογημένα μας αποκαλεί κοπρόσκυλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Στην μπάντα και σας έφαγα…

9 Φεβρουαρίου, 2007

Ακόμα δεν κλείσαμε βδομάδα και οι έταιροι της ομήγυρης έχουν γεμίσει το blog με φανφάρες, απειλές, ρουφιανιλίκια και λοιπά αδερφίστικα. Έφτασε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου να παρουσιάσω το μόνο αξιόλογο και ακομπλεξάριστο μέλος της παρέας, που έχει ως σύμβολο το όρθιο αλογάκι.

Όχι ρε Δρα (χα, ας γελάσω) Χουζούρη, δεν ζήλεψα τη δόξα της Μαρινέλλας, άλλωστε για τα δεδομένα μου είναι μέγαρο και βάλε. Το όνομα αποτελεί φόρο τιμής στον ιερό τόπο όπου κατασκευάζονται αυτά τα έργα τέχνης σε μέταλλο, οι μηχανές παραγωγής ατελείωτων ποσοτήτων αδρεναλίνης, οι μεγαλύτερες πλανεύτρες όλων των αισθήσεων, που ακούουν στο όνομα Φερράρι.

Οι κυρίες, παρακαλώ, με το που θα βλέπουν το όνομά μου, να συνεχίζουν στο επόμενο ποστ. Δεν ανήκουν στο target group μου. Από εμένα θα δείτε αυστηρά αντρικές αναφορές. Αναμενόμενα, ένα από τα κύρια μέληματά μου θα είναι η παρουσίαση θεμάτων σχετικά με τον κόσμο της αυτοκίνησης, τόσο σε γενικό επίπεδο όσο και σε στενά τοπικό (με τους μ@λ@κ3ς που έχουμε μπλέξει σε αυτη τη γωνιά του κόσμου που βρεθήκαμε…). Βέβαια, επειδή κάθε γρήγορο νιάτο έχει πάντα και το μυαλό του στο μωρό που περπάτα στο πεζοδρόμιο χεράκι χεράκι με την φίλη της, με αμφότερες να φοράνε μόνο τα απαραίτητα (επόμενο πλάνο: βίαιο φρενάρισμα για να αποφύγει τη στούκα πάνω στον παππού που το κοκκάλωσε γιατί είδε να περνά μια γάτα στα 3,6 μίλια), θα γίνουν ατελείωτες αναφορές στο θέμα των γυναικών, σε τόνο πάντα σεξιστικό και απύθμενα ρηχό (Ζουράρι σ’ έφαγα). Και κάπου εκεί ανάμεσα, θα εμφανίζονται και κάποιες σπόντες για τα αθλητικά, γιατί πάντοτε είμαστε ελληνάρες, όπου κι αν βρεθούμε. Ξέρετε, για το πουλημένο πρωτάθλημα, την παράγκα του Κόκκαλη, τους φλώρους τους βάζελους και τα λοιπά.

Α, να μην το ξεχάσω. Μερικοί μερικοί (κάτι δάσκαλοι και αφάνες) μας το παίζουν φλωροκουλτούρα με κάτι τρόμπες ροκάδες που ούτε η μάνα τους δεν θέλει να τους ξέρει. Αυτά να τα ξεχάσουν. Δεν είναι μακρυά η μέρα που θα ξυπνάνε με Τερζή, θα συνεχίζουν με Αδαμαντίδη και θα καταλήγουν στον θεό-Μακρόπουλο. Άντε και καμια Κοκκίνου-Ζήνα ανάμεσα, γιατί ο έρωτας ζει παντοτινά. Επίσης, για κάτι απειλές περί ξεμπροστιάσματος και θαψίματος με μπουλντόζα, προειδοποιω τους πάντες: έτσι και πιάσει καμιά λουλού στο στόμα της τον μαρανέλλο, θα θυμηθώ την εκπαιδευσή μου και θα κινηθώ καταδρομικώς…

Beware.


Ξυπνητήρι Γαμιέσαι!!!

9 Φεβρουαρίου, 2007

Γεια σας και από εμένα….Τελικά το να γράφεις στα ελληνικά δεν είναι και το πιο απλό πράγμα. Πρώτον πρέπει να ξέρεις ορθογραφία και δεύτερον γράφεις αργά γιατί σε ένα αγγλικό πληκτρολόγιο πρέπει να θυμηθείς και να ξεθάβεις που στον π$%3$ είναι κρυμμένα τα ξ,θ,ω,ς και όλα άλλα τα ωραία με τους τόνους και τις πα%$@…. Γαμώ την συμφωνία μας ρε αργόσχολοι που έχετε χρόνο να πετάτε….Όπως υποδηλώνει και το όνομα μου δεν είμαι φανατικός του πρωινού ξυπνήματος…. Είμαι άτομο που πιστεύει ότι τα περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν μακριά από το φως της μέρας.. Πόσα άλλωστε συγκλονιστικά γεγονότα γίνονται εκείνες τις ώρες που οι περισσότεροι κάνουν ότι δουλεύουν??? Άλλωστε αν ήμουν άτομο συνέπειας και ευθύνης δεν θα έδινα το παρών τις πρώτες πρωινές ώρες όπου το αυτό πήρε σάρκα και οστά…..Γεια τους συνοδοιπόρους μου τώρα τι να πω??? Ή μάλλον τι να πρωτοπώ???…. Νόμιζα οτι ισχύει μεταξύ καταργαρέων ειλικρίνεια… Ναι Αφάνα μην κρύβεσαι πίσω από την καλοχτενισμένη μασχάλη σου…Εσύ παλιο-Λαμόγιο βρήκες τρόπο να εκφραστεις….. Τσολιά σιγά μην είσαι και ο Νουρέγιεφ..κατούρα και λίγο….. Δάσκαλε…που δίδασκες … Μαρανέλο ωραίο όνομα, από το Μαρινέλα το πήρες??? Αν και ιεροσυλία την συγκεκριμένη μέγιστη τραγουδίστρια δικαιολογεί το γεγονός οτι ακόμα και με RNB ψάχνεις την λουλουδου για να πετάξεις στο ξανθό-λιώμα στην μπύρα- που χορεύει απέναντι σου….Η αιτία αυτού του blog είναι η σοβαροφάνεια που μας διακατέχει όταν μιλάμε με την πραγματική μας ταυτότητα εκτεθειμένη..Η κατινιά και το καραγκιοζιλίκι είναι μέρος της κουλτούρας μας και δυστυχώς ένα μέσω εκτόνωσης του συσσωρευμένου υλικού είναι αναγκαίο…. (μην μπερδευτεί με την μαλακία…. για έκφραση απόψ`εων μιλάμε..) Τι πιο εύκολο λοιπόν απο το να εκφράζεσαι με την καβατζοπουστία οτι κανείς δεν σε ξέρει???? Ας αποτελέσει αυτό το τον βωμό του κάθε ατόμου ( κότες όλοι μας!!!) να εκφράσει και να διατυπώσει τις απόψεις του επί πάντως επιστητού….

Μόλις με ειδοποίησαν ότι έφυγε και από κοντά μας η Aν – Νικολ Σμιθ

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει…


Πληθωρικότητα Τριχοφυϊας

9 Φεβρουαρίου, 2007

Δάσκαλε, εγώ δεν ήμουνα αλήτης, αλήτη με έκανες εσύ. Είναι θαρρώ η σειρά μου να συστηθώ ως Dr. Afanas. Μην αναζητήσετε τις ρίζες του ψευδονύμου μου με συμβατικούς συνειρμούς και τυποποιημένες απόπειρες αποκωδικοποίησης. Όχι. Ούτε ο ίδιος ο Chuck Norris τα κατάφερε.

Ξεκινώντας να σημειώσω ότι η «αφάνα» δηλώνει την πληθωρικότητα τριχοφυίας. Ας μην το κάνω πιο συγκεκριμένο. Απλά επεκτείνω την έννοια της πληθωρικότητος ώστε να περιλάβει όλες τις πτυχές της ζωής ενός διδακτορικού φοιτητή στο Εδιμβούργο. Ο Dr. Afanas αν μη τι άλλο, είναι πληθωρικός. Fact.

Επίσης ο προλεγόμενος δε γνωρίζει σύνορα. Σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται χωρίς όρια, γεγονός το οποίο θα διαπιστώσετε και από τα επόμενα posts του, τα οποία και ελπίζει να μη γραφούν υπό την επίρροια Τσικνοπέμπτης και οινοπνευματοποσίας. Τυχάρπαστοι Διδάσκαλοι, πισωγλέντηδες Τσολιάδες, μεσήλικες τελειωμένοι Χουζούρηδες, ανορθόγραφοι ερωτοπαθείς μπουζουκολάγνοι Λαμόγιοι και ατζαμήδες Μαρανέλλοι δε θα με εμποδίσουν να φέρω στο φως τις αλήθειες που το αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου αυτού οφειλει να γνωρίζει. Ευελπιστώ έτσι να διαλύσω τη στάχτη που οι υπόλοιποι 5 θα προσπαθήσουν να σας ρίξουν στα μάτια ώστε λαθραία και αναξιοπρεπώς να σας πάρουν με το μέρος τους και να σας αφοπλίσουν.

Διακρίνω κάποια δισπιστία όμως στο βλέμμα σας. Διερωτάται για παράδειγμα η Καλλιόπη: «Τι τελειωμένος είναι αυτός που έφυγε από την Ελλαδάρα μας να έρθει εδώ να σπουδάσει, για διδακτορικό κιόλας, και το έριξε στο blogging μετά ξεκατινιάσματος?». Γιατί ρε Καλλιόπη εσύ τι κάνεις δηλαδή, σόρρυ κιόλας, όταν κουτσομπολεύεις όλη μέρα στο MSN με τις φίλες σου επειδή ενώ ήθελες να γίνεις δασκάλα, πέρασες Μαθηματικό στο Καρλόβασι και είπες να κάνεις και ένα master στην Πληροφορική εις την Αλλοδαπή μήπως γνωρίσεις και κανένα Ισπανό ραστα-φόρο ιππότη? Σε αγαπώ και έτσι όμως και νιώθω την ανάγκη να σε αγκαλιάσω μέσα από τις δακρύβραχτες εξομολογήσεις του ιστολογίου αυτού (είδες που βγήκα και από πάνω?).

Για να μη σας κουράζω όμως με την κάθε ανέραστη του Εδιμβούργου, θέλω να σας προσκαλέσω να γίνουμε συνταξιδιώτες στην προσπάθεια αυτή που κάνουμε με τους άλλους 5 αχαϊρευτους. Δια να το επιτύχω αυτό σας καλώ να σκεφτείτε το εξής: Μια χειμερινή πρωϊα, εν μέσω ψιλοβρόχου και ακατάπαυστων ανέμων, κατεβαίνετε τη Nicholson για να πάτε στη σχολή ή τη δουλειά σας. Προσπαθείτε να τυλιχτείτε με απελπισία μέσα στο αδιάβροχο μπουφάν σας προσπαθώντας να διασκεδάστε την παγωνιά και την κακοκεφιά σας, ώσπου ξαφνικά νιώθετε στη δεξία σας τσέπη (που τυχαίνει να είναι και η αγαπημένη σας) να αναδίεται μια θαλπωρή από το υπερπέραν, μια αναπάντεχη ζεστασιά που σας γεμίζει όρεξη και ζωντάνια. Σαν να βρίσκεται μέσα στην τσέπη σας μια ζεστή, υπερτροφική παραδεισένια μασχάλη – αφάνα. Αυτός είναι ο Dr. Afanas και σκοπεύει μαζί με τα υπόλοιπα 5 ρεμάλια να σας κάνει λίγο πιο όμορφη την καθημερινότητα του Εδιμβούργου.

ΟΚ, το παράκανα λίγο, ίσως φταίει και το αλκοόλ. Αλλά είναι πράγματα αυτά που γράψανε και οι υπόλοιποι…


Δάσκαλε που δίδασκες

8 Φεβρουαρίου, 2007

Ο Δάσκαλος κάποτε ήταν αλήτης, αλλά έγινε καλό παιδί. Που και που όμως ξαναγυρνάει στην αλητεία. Ο Δάσκαλος είναι βρυκόλακας και δεν κοιμάται ποτέ. Ο Δάσκαλος έχει μνήμη ελέφαντα. Ο Δάσκαλος είναι τσαντίλας. Ο Δάσκαλος δε τσαντίζεται ποτέ, αλλά δίνει πάντα μόνο μία ευκαιρία.

Ο Δάσκαλος θα σε σώσει ουκ ολίγες φορές, αρκεί να του δώσεις παράθυρο λίγων λεπτών πριν κάνεις τη στραβή. Ο Δάσκαλος πιστεύει ότι πάντα ξέρεις πότε πας να κάνεις στραβή. Ο Δάσκαλος είναι από τους πιο παλιούς εδώ και για αυτό σας ξέρει όλους. Ο Δάσκαλος απλά ξέρει. Ο Δάσκαλος δεν ζητάει ποτέ να μάθει τι έγινε, αν έχεις κάτι θα του το πεις εσύ.

Ο Δάσκαλος είναι μεγαλύτερος από όσο νομίζεις αλλά μικρότερος από ό,τι περιμένεις. Ο Δάσκαλος έχει περάσει πολλά. Ο Δάσκαλος δουλεύει για τα επόμενα 10 χρόνια, αλλά έχει πάντα μια βαλίτσα έτοιμη για να φύγει.

Ο Δάσκαλος μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό όταν είναι να συστηθεί σε blogs.


Γέννεσις

6 Φεβρουαρίου, 2007

Γειά και από εμένα αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες. Θα ξεκινήσω με μια εξομολόγηση: σήμερα ενηλικιώνομαι και εγώ στον υπέροχο μα και πρωτόγνωρο κόσμο των ιστολογίων. Καλό μας ταξίδι λοιπόν…

Το παρατσούκλι

Θέλω να σας πώ και εγώ μερικά λογάκια για το παρατσούκλι μου. Δεν ξέρω τι θα βάζετε στο κεφάλι σας, αλλά ούτε ψηλός σαν κυπαρίσσι είμαι μήτε γερός σαν άλογο. Ποτέ δεν υπήρξα διμοιρίτης στις παιδικές παρελάσεις κατά τις επετείους των Εθνικών μας εορτών και, πιστέψτε με, δε με επέλεξαν για εύζωνα κατά τη θητεία μου ώστε να φωτογραφίζομαι με τουρίστες κατά την αλλαγή φρουράς στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Το παρατσούκλι τούτο λοιπόν δεν είναι παρά προϊόν απύθμενου μόχθου και αβυσαλλέας ζήλειας που ρίζωσαν στις καρδιές των λοιπών πέντε, όταν παρακολούθησαν για πρώτη φορά τον υπογράφωντα, να ξετυλίγει με περίσσια επιδεξιότητα τις χορευτικές του ικανότητες στους Ελληνικούς χορούς. Επειδή όμως, ως γνωστόν, η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται κρύο (και όχι πιάτο σαν και αυτά που έχετε συνηθήσει να σπάτε μερικοι-μερικοί (λα-χου)), θα κάνω προς το παρών υπομονή. Φοβού όμως, έχω ράμματα για τις γούνες όλων σας. Κοινώς και λαϊκιστί, θα σας ξεκατινιάσω όλους… κουφάλες…


Επεξηγήσεις και εξηγήσεις

5 Φεβρουαρίου, 2007

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και περισυλλογής είπα να κάνω και εγω το πρώτο post της ζωής μου μιας και δεν ξαναείχα την ανεπανάληπτη αυτή ευκαιρία να ειμαι administrator σε blog. Ξεκινώντας λοιπόν να εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι.

Η λέξη «λαμόγιο» σημαίνει εξαπατώ καποιον με οποινδήποτε τρόπο και μέσο με κύριο και μοναδικό στόχο να επωφελειθώ εγώ και μόνον εγώ. Η εξαπατηση δεν ειναι συγκεκριμένη μπορεί να ειναι είτε οικονομική π.χ. «Το λαμόγιο ο Τάκης μου έφαγε τα λεφτά προτείνωντας μου να αγοράσω το αμάξι του. Έχει βγάλει ενα κάρο προβλήματα» είτε σεξουαλική π.χ. «(Σούλα προς τη κολλητή της) Μεγάλο λαμόγιο ο Μπάμπης με φλόμωσε στο παραμύθι μόνο και μόνο για να με πηδήξει» ειτε οτιδήποτε άλλο που μπορεί να αποφέρει κέρδος σε σενα ρίχνωντας παράληλλα τους υπόλοιπους.

Μεταφορίκες εκφράσεις συνώνημες είναι το φίδι κολοβό, ο διπρόσωμος, η νυφίτσα, ο μουλοχτός και ο κατα τα κοινά λεγόμενος «το κωλαράκι μου κοιτώ και όλους τους άλλους τους γ@$%μω».

Μια άλλη σημασία της λέξης είναι ότι δεν εμφανίζομαι, δεν πηγαίνω κάπου ενώ είχα συμφωνήσει να πάω π.χ. «Αυτός ο Mπάμπης μεγάλο λαμόγιο είχαμε κανονισει να πάμε μπουζούκια και τελευταία στιγμή τη κοπάνησε.»

Η λέξη είναι αβέβαιου ετύμου και πιθανολογείται οτι προέχεται απο την ισπανική έκφραση «la moya» που σημαίνει «η τάδε».

Η παραπάνω αναφορά έγινε για να επεξηγηθεί το ψευδόνημο το οποίο επέλεξα αλλα και για να τονίσω οτι εγώ ουδεμία σχέση έχω με όλα αυτά. Εκτός απο κάτι κακεντρεχείς που ενδέχεται να διαφωνήσουν με αυτό και κάτι γκόμενες που μπορεί να τους έφαγα κάτι λεφτά αλλά τους προσέφερα ατελείωτα βράδια ηδονής εγώ θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως άγγελο. Δεν ειναι όμως η κατάλληλη ώρα για να περιαυτολογώ, άλλωστε θα υπάρχει ειδική ενότητα που θα ανεβασω για αυτόν αποκλειστικα το σκοπό. Πάμε να εξηγήσω λοιπον το κύριο λόγο ύπαρξης μου σε αυτό το blog.

Το λαμόγιο λοιπόν θα ξεμπροστιάσει, θα κράξει και θα κριτικάρει όλα τα λαμόγια που θα υποπέσουν στην αντίληψη του. Δεν υπαρχει άτομο απο πολιτικό, αθλητή, δημοσιογράφο, γιατρό, αδερφό, φίλο,σκύλο, ξάδερφο και οποιονδήποτε άλλο που θα κάνει τη λαμογιά του και δεν θα τον κράξω. Κοινώς μη περιμένετε καλο λόγο απο μένα, θα τα βγάλω όλα στη φόρα με οποιοδήποτε κόστος. Οι υπόλοιποι administrators που γνωρίζουν ποιός είμαι μην αρχίσετε το γλείψιμο με εσάς θα ξεκινησω.

Αυτά προς το παρών το πρώτο λαμογιο ερχεται σε λίγο και θα σας καταπληξει.

Υ. Γ. Ίμε κοματάκη ανορθοφραφος γι’ αυτω αν δηται κατι παρακαλο σιγχοροισται με.