Arsebanging Friday #v-is-for-ventouza

25 Σεπτεμβρίου, 2009

Πέρασε και η ισημερία αναγνώστη μου. Από εδώ και πέρα η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει και θα συνεχίσει να μεγαλώνει επικίνδυνα για τους επόμενους μήνες.

Από την άλλη η νύχτα είναι καλύτερη από την ημέρα — πάντα το έλεγα αυτό. Δε μπορεί να κρύψει τίποτα, είμαι σίγουρος. Σε όλη μου τη ζωή τους γκαίηδες τους ανθρώπους δε μπορούσα να τους ξεχωρίσω στο φως του ήλιου. (Είδες γοητευτικέ μου αναγνώστη; Δεν τους είπα μπούστηδες γιατί σέβομαι ανυπέρβλητα το επίπεδό σου και δεν ήθελα να το κάνω δάπεδο.) Είναι σχεδόν μαγικό, τη νύχτα είναι σα να πέφτουν οι μάσκες. Το σκοτάδι γίνεται πιο φωτεινό από χίλιους ήλιους και δε μπορεί να του κρυφτεί τίποτα.

Τίποτα όμως.

Μία τέτοια νύχτα θα γίνουν όλα. Μέσα στη σιωπή του απόμερου δρόμου, μέσα στην ομίχλη της υγρασίας του λιμανιού, μέσα στα χνώτα που σιγά-σιγά θα παγώνουν, θα ανοίξω τα μάτια μου και όλα θα είναι στη θέση τους. Ο μικρός σκλαβάκος που έχω μέσα στο κεφάλι μου θα κάνει ένα διάλειμμα και θα ξεκουραστεί. Θα σταματήσει να τρέχει, θα σταματήσει να μου πετάει περίεργες αναμνήσεις βρίσκοντας την επόμενη κρυψώνα στην πιο απόκρυφη πτυχή του μυαλού μου. Θα σταματήσει να μιλάει, ίσως να κοιτάξει λίγο αφηρημένα έξω από τα μάτια μου. Θα δει σκοτάδι και θα καταλάβει ότι απέτυχε. Όλα τα εμπόδια που έστελνε έχουν ξεπεραστεί. Η ζωή δεν είναι ωραία, αλλά σίγουρα μέσα σε αυτό το σκοτάδι είναι λίγο πιο εύκολη και φωτεινή. Οι κόρες θα ανοίξουν, θα καταπιούν όλο το φως και τα μάτια θα πιάσουν όλα τα κρυμμένα σινιάλα που μόνο αυτά μπορούν να δουν. Κι ο σκλαβάκος θα τυφλωθεί και θα αφήσει το μονόφθαλμο να βασιλέψει.

Και μία τέτοια νύχτα, σκάρτη Πέμπτη προς κουτσή Παρασκευή, γράφω αξεπέραστε αναγνώστη και σου δίνω το έναυσμα να ραπίσεις τα κωλομεράκια σου για λίγες στιγμές. Σε μικρές, βολικές δόσεις:

Τέλος και για σήμερα. Είμαι σίγουρος πως μέχρι και την επόμενη Παρασκευή το ευλογημένο τούτο blog θα ενημερωθεί το πολύ μία φορά. Τα λέμε τότε.

Advertisements

Arsebanging Friday #ο-ήλιος-καίει-και-δεν-είμαι-γκαίη

18 Σεπτεμβρίου, 2009

Χαίρε κεχαριτωμένε αναγνώστη!

Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν για μία ακόμη φορά κι ήρθε κι αυτή την εβδομάδα η Παρασκευή. Ναι, είναι αλήθεια. Ήρθε πριν από λίγες ώρες και όπως κάθε Παρασκευή που σέβεται τον εαυτό της θα καθήσει για λίγες ακόμα. Το σύνολο 24. Είναι μία από τις μικρές χαρές της ζωής αυτή η επιβεβαίωση. «Ό,τι και να γίνει, οι πιθανότητες είναι συντριπτικά υπέρ του να έρθει η Παρασκευή και να διαρκέσει 24 ώρες.» Πώς είπατε; Τετριμμένο; Μα φυσικά! Αυτό είναι το νόημα: καμία έκπληξη.

Έκπληξη βέβαια από την άλλη είναι ο καιρός που έχει βγάλει τις τελευταίες ημέρες. Μα καλά, είναι δυνατόν; Σεπτέμβρης μήνας και 17 βαθμοί; Τι, επειδή ήρθαν οι καινούργιοι θα πρέπει να τους παραπλανήσουμε και να τους πούμε ότι έχει εποχές όπως θα τις περίμεναν; Όχι, σας παρακαλώ. Θέλουμε λίγο περισσότερο κρύο, λίγη περισσότερη μαυρίλα, λίγη βρόχα, κάτι, ο,τιδήποτε.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω μαγευτικέ αναγνώστη μου. Βγαίνω έξω για ένα τσιγάρο και παθαίνω έγκαυμα. Έχω το ένα μάτι συνέχεια κλειστό γιατί μου πέφτει ήλιος. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά έτσι όπως το έχω το άλλο ορθάνοιχτο μου μπαίνει ο καπνός. Και κερατάς και χαρούμενος, γίνεται; Δε γίνεται. Οπότε κι εγώ γυρνάω στο γραφείο, γυρνάω την οθόνη για να μην έχει αντηλιά, και προσπαθώ να δουλέψω μέχρι να περάσει η ώρα, να πέσει ο ήλιος και να πάω προς το σπίτι όπου το φως είναι στον έλεγχό μου, οπότε μπορώ και να το σβήσω. Να ανοίξω κι ένα μπουκάλι Chateau de Chasselas (είμαι και γκουρμόγυφτος πανάθεμά με) και να συγγράψω τα αίσχη που συγγράφω τώρα. Για σένα μεγαλοπρεπή μου.

Και είμαι πλήρως (μα πλήρως!) συνειδητοποιημένος ότι γράφω μία ακόμη ηλίθια εισαγωγή που μιλάει για τον καιρό και για τραγούδια κωλομεργλυφάτα. Έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου ακόμα που πρέπει να επεξεργαστώ που πραγματικά θέλω λίγο το χρόνο μου. Μέχρι τότε, θα μιλάω για τον καιρό. Γιατί όχι; Όλοι το κάνουν. Δε μπορεί, κάτι θα ξέρουν. Σαν τους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων που συνιστούν Skip. Αυτοί, ξέρουν.

Όπως ξέρεις κι εσύ δυσθεώρητε αναγνώστη μου. Ξέρεις ότι τα θέλει το πισινούλι σου και για αυτό είσαι εδώ, έτσι δεν είναι; Αμ, τα θέλει βέβαια! Πάρτα:

Πάει κι αυτή η Παρασκευή αναγνώστη μου και μαζί της φεύγει κι αυτή η εβδομάδα. Θα έρθει κι η επόμενη Παρασκευή. Κι εμείς θα είμαστε και τότε εδώ και θα σε περιμένουμε για να κάνουμε τη μετάβαση πιο εύκολη. Η μετάβαση πρέπει πάντα να είναι εύκολη. Άστο πάνω μας.


Arsebanging Friday #γαρύφαλλα-και-γύρω-γύρω-μέλισσες

11 Σεπτεμβρίου, 2009

Σιγά-σιγά έρχεται το φθινόπωρο τρισμέγιστε ευεργέτη του blog τούτου (εσένα λέω αναγνώστη μου, μη μπερδεύεσαι και μην αγχώνεσαι). Έρχεται το φθινόπωρο, η θερμοκρασία πέφτει, πέφτει και η βρόχα.

Πωωω, δεν το’ χω καθόλου σήμερα, έτσι; Μιλάω για τον καιρό. Έλεος. Ειλικρινά έλεος.

Κι έρχονται κι οι νέοι τώρα το φθινόπωρο. Επιστρέφει και το μόνιμο προσωπικό, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Και φεύγουν οι παλιοί. Ο Σεπτέμβρης πάντα ήταν περίεργος μήνας. Δεν ξέρεις αν είναι αρχή ή αν είναι τέλος. Είναι μια ζαριά — όπως και πολλά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή τελικά. Μπορεί να νομίσεις ότι είναι αρχή, αλλά το τέλος της μπορεί να έρθει πιο γρήγορα από όσο ελπίζεις. Μπορεί να είναι τέλος, αλλά στην επόμενη γωνία να σε περιμένει μια καλύτερη αρχή.

Είναι μια ζαριά. Πιάνεις τα ζάρια, τα φέρνεις στη χούφτα σου αφού τα φιλήσεις για καλή τύχη, λες την τελευταία σου ευχή, και ρίχνεις ελπίζοντας ότι δε θα βρουν εμπόδιο μέχρι να σταματήσουν. Κλείνεις τα μάτια, ακούς το κλικι-κλίκι στο πάτωμα ακούς το ένα από τα δύο να ρίχνει σβούρες και να μη σταματάει όπως έχει σταματήσει ο χρόνος. Το δευτερόλεπτο της αιωνιότητας περνάει, και ο ήχος, μαζί κι η μουσική που ίσως παίζει στο μυαλό σου, αντικαθίσταται από την απόλυτη σιωπή.

Ασσόδυο; Ντόρτια; Εξάρες; Θα ανοίξεις τα μάτια να κοιτάξεις;

Και πάνω απ’ όλα: σε νοιάζει;

Ως εκ τούτου, λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι η στιγμή που όλοι περιμένατε έφτασε. Bang your arses:

  • Τελικά τα πουλιά είναι συνθέτες.
  • Δεν πήγαμε πολλές φορές στο φεγγάρι, αλλά καταφέραμε να αφήσουμε σκουπίδια.
  • Γιατί άραγε ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου; Ίσως γιατί όταν τον πρωτοπλησιάσαμε θέλαμε να τον φάμε.
  • Από την άλλη βέβαια, ειλικρινά πιστεύω ότι αν ήμουν γάτα δε θα έκανα ό,τι κάνει αυτή η γάτα όταν κάποιος ανοίγει τη βρύση.
  • Υποτίθεται ότι σε αυτό το παιχνίδι προσπαθείτε να αντιμετωπίσετε κάποιον ιο. Κολοκύθια τούμπανα, απλά πάρτε το όπλο και αρχίστε να σκοτώνετε.
  • Μία κιθάρα, 100 riffs.
  • Νόμιζα ότι μόνο εγώ κάνω τόσο καμμένες σκέψεις κατά καιρούς, αλλά τελικά δεν είμαι μόνος. Αυτό το όνομα τι να είναι άραγε; Τυρί ή font;
  • Την επόμενη φορά που θα ζητήσετε βοήθεια σε κάποιο ονλάϊν φόρουμ, ας είστε λίγο προσεκτικοί.
  • Επίσης να είστε προσεκτικοί με τα ναρκωτικά που παίρνετε όταν οδηγείτε.
  • Για όσους εντυπωσιάζονται με το φαγητό των φαστφουντάδικων, να η διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης.
  • Film Forum.  With Beavis & Butthead.
  • Είστε ένα μικρό κι αθώο ρομποτάκι. Παίξτε.
  • Τι DSL και κάτι που ομοιοκαταληκτεί με τα «μύδια»; Περιστέρια.
  • Και μετά με ρωτάνε γιατί θέλω να πάω στην Ιαπωνία…
  • Πολύ μου αρέσουν τα fractals. Ένα παιχνίδι που λέγεται  upgrade και σκοπός του είναι να αναβαθμίσετε το ίδιο το παιχνίδι.
  • Σε περίπτωση που δεν έχετε τι να κάνετε το φορτηγάκι σας όταν φτάσει στα όρια του, ορίστε μία ιδέα.
  • Προσευχηθείτε πριν το σεξ. Βοηθάει.
  • Και για το τέλος, κάτι παλιό: in the secret police I can do whatever I wanna do.

Πολύ θα ήθελα να γράψω κάτι έξυπνο κι αισιόδοξο και παιχνιδιάρικο αντί επιλόγου. Αλλά δε μπορώ. Ίσως γιατί δεν είμαι καλός στους επιλόγους. Την επόμενη εβδομάδα λοιπόν.


Arsebanging Friday #φακεμόλη

4 Σεπτεμβρίου, 2009

Οι μέρες είναι υγρές αναγνώστη μου.

Είναι υγρές όχι για κάποιο περίεργο λόγο, απλά γιατί βρέχει. Και βρέχει πολύ,  δεν είναι ψιλόβροχο αυτό που πέφτει. Για την ακρίβεια έχει ανοίξει η βρύση από το βράδυ της Τετάρτης και δε σταματάει με τίποτα. Ήταν κάτι Ινδιάνοι το Σαββατοκύριακο στην Princes Street και παίζαν τα δικά τους (δίπλα στους σουρεάλ μαυρούκους με κιλτ που έπαιζαν γκάϊντα). Το κοινό είχε μαζευτεί και άκουγε τους νοτιοαμερικάνικους σκοπούς τους, αλλά μάλλον δεν ήξεραν ότι εκείνοι έπαιζαν στο ρυθμό του χορού της βροχής. Σας έχω νέα: δούλεψε.

Τουλάχιστον έπεσε η φακεμόλη επιτέλους, τελειώνουν τα φεστιβάλια και φεύγουν οι τουρίστες. Κάτι είναι κι αυτό, μπορούμε πια να κινηθούμε σαν άνθρωποι στην πόλη. Το επόμενο βήμα είναι να κάνουμε κάτι με τους Κινέζους, αλλά θα βρεθεί μία λύση και για αυτό το πρόβλημα. Έχει μείνει το φάϊργουερκ εξτραβαγκάνζα στο κάστρο το Σαββατοκύριακο που θα μας κρατήσει λίγο στο «αααα» και στο «ωωωω» αλλά θα περάσει κι αυτό. Όλα περνούν.

Και μένουμε μόνοι εμείς εδώ να κρατάμε τα μπόσικα και να ανεβάζουμε τα λίνκια για να χαστουκίζουμε λάγνα και παιχνιδιάρικα τα πισινά κι αυτή την Παρασκευή. Και να γουστάρουμε:

  • Μία, μικρή, άσκηση στην επιτάχυνση.
  • Και μιας και είμαστε στο θέμα, ένα περίεργο μήλο.
  • Και η οπτική γωνία των ζώων. Γιατί όχι;
  • Πώς να παραδειγματιστούν οι νεώτεροι; Από τους γηραιότερους είναι μια καλή ιδέα.
  • Εκτός κι αν είναι ο πατέρας αυτού του τύπου.
  • Την επόμενη φορά που θα τα πάρετε στο γραφείο, παίξτε αυτό το παιχνίδι.
  • Τι έχει δύο πόδια, δύο τροχούς, και δύο φλογοβόλα; Ο Lrry.
  • Χτές βγήκα από το σπίτι και βρήκα ενα μεγάλο αυγό.
  • Pepsi ή Coca-cola; Σίγουρα όχι Pepsi μάλλον.
  • Δέντρα με προσωπικότητα.
  • Και χαρούμενα σύννεφα.
  • Για όλους εσάς που γράφετε μόνο με κεφαλαία: κόφτε το.
  • Εεεμ… ας πούμε ότι τα αρσενικά πάτε στην τουαλέτα του μαγαζιού για να κάνετε την ανάγκη σας. Ποιον ουρητήρα επιλέγετε;
  • Παιχνίδι: νομίζετε ότι μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα; Για να δούμε…
  • Παίρνετε λίγους χαρακτήρες της Disney και λίγους σούπερ-ήρωες της Marvel. Βάζετε σε κατασρόλα και ανακατεύετε για λίγα λεπτά.  Σερβίρετε.
  • Οι φρουροί της Αμερικανικής πρεσβείας στο Αφγανιστάν* είναι λίγο περίεργοι. (*Μεγάλη αλήθεια: Το Αφγανιστάν γράφεται με «φ», αλλά όλοι το προφέρουμε Αβγανιστάν. Δοκιμάστε το.)
  • Τι Μαμαλάκης και αηδίες.  Ινδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα μαγειρικής.
  • Το πρώτο γουρουνάκι έφτιαξε το σπίτι του με άχυρα, το δεύτερο με ξύλα, το τρίτο με πέτρα. Αυτός ο τύπος το έφτιαξε με lego.
  • Gays σε διακοπές, φορώντας μαγιώ, τραγουδούν Miley Cyrus. Μη ρωτήσετε πού το βρήκα.
  • Τελευταίο παιχνίδι: canabalt.
  • Μιας και είχαμε φιλοξενούμενους που είναι οπαδοί (όχι ότι εμείς δεν είμαστε αλλά λέμε τώρα): Ramones. Hey-ho. Let’s go!

Πάει κι αυτή η εβδομάδα παλικάρια. Πάμε τώρα για μπύρες. Και μετά πάμε για την επόμενη. Εβδομάδα. Καλά, και μπύρα.


Προκυρήχθηκαν και εκλογές στην Ελλάδα μαθαίνω, για το καλό του τόπου. Δεν ξέρω πώς, αλλά θέλω μόνο ένα πράγμα, ένα ριπίτ, αυτό μονάχα θέλω, τέλος.


Arsebanging Friday #the sound of fapiness

28 Αύγουστος, 2009

Χαίρετε κυρίες μου και κύριοι και καλώς ήρθατε στη σημερινή μας πυγοκρουστική ενδοπαλαμική συνεδρία.  Είναι μία όμορφη υγρή βραδυά στο Εδιμβούργο και για την επόμενη ώρα θα είμαστε μαζί για την εκπομπή the sound of fapiness.

(μουσικό χαλί σε ρυθμούς τσούμπα-τσούμπα)

Έχουμε σχεδιάσει ένα πανέμορφο μουσικό ταξίδι για να σας κρατήσει συντροφιά αυτές τις μικρές ώρες της ημέρας — τις τελευταίες της Πέμπτης και τις πρώτες της Παρασκευής.  Όπως πάντα, θα έχουμε, πέρα από μουσικές προτάσεις, συμβουλές και ιντερνετικές διεξόδους για να βαρέσετε τα ποπουδέλια σας κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας, ή όταν τα βάρη γίνονται πολλά και η απαλεψιά μεγαλύτερη.  Μη φοβάστε λοιπόν, και ακολουθήστε μας.  Όπως πάντα, θα είναι μαζί μας ο βασικός χορηγός της εκπομπής: το γάλα Χουχού, ένα προϊόν Πουστλέ.

(μουσικό χαλί σε ρυθμούς ντάμπα-ντούμπα)

Περνάμε λοιπόν στην πρώτη μας γραμμή:

– Γειά σου φίλε μου.
– Εγώ μιλάω;
– Ναι φίλε μου.  Πώς είσαι;
– Καλά μωρέ, τι λέει εκεί;
– Μια χαρούλα.  Τι μπορούμε να κάνουμε για σένα;
– Θα ήθελα να ακούσω ένα τραγουδάκι.
– Ό,τι θέλεις φίλε μου.  Πες μου.
– Είναι εκείνο το περίεργο που παίζετε που και που με τις κιθάρες…
– Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο παραπάνω;
– Εκείνο που πάει γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκααααα-γκαααα… κατάλαβες ποιο λέω;
– Ομολογώ πως όχι φίλε μου.
– Είναι εκείνο στα δεξιά μωρέ.
– Α.
– Κατάλαβες;
– Όχι.
– Εκείνο μωρέ, που πάει  γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκααααα-γκαααα…
– Ναι, αλλά δε με βοήθησες πολύ φίλε μου.
– Καλά, παίξε ό,τι να’ ναι.
– Σε ευχαριστώ για το τηλεφώνημα φίλε μου.
– Τι θα παίξεις τελικά;
– Ένα τραγούδι εκεί στα αριστερά  που πάει λίγο γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκααααα-μπουμ…
– Ωωωω γουστάρω!  Να’ σαι καλά.  Rock out with your cock out.
– Έγινε φίλε μου.

(απόλυτο μουσικό χαλί σε ρυθμούς γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκα-γκααααα-γκαααα)

Περνάμε στο επόμενο θέμα μας κυρίες, κύριοι, και μικρά παιδιά.  Παραμύθια της χαλιμάς λοιπόν και οδηγίες για ναυτιλομένους στους ωκεανούς του κόσμου τούτου.  Συμβουλές ξεχωριστές, βγαλμένες μέσα από τη ζωή χωρίς καμία αίσθηση υπερβολής.  Κρυμμένα μυστικά, και γενικότερα ευ ζην καταστάσεις που δε θα ακούσετε από πουθενά αλλού!  Σε όλα όσα έρχονται, λοιπόν, πρέπει να κάνετε, διάολε, το καλύτερο που μπορείτε.  Αρκεί η συμμετοχή.  Η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός.  Δε μετράει ο προορισμός αλλά το ταξίδι.  Πρέπει να δώσετε το 110%.  Σουτάρετε μέσα έξω από το ζωγραφιστό.  Δεν τελειώνει τίποτα μέχρι να τραγουδήσει η χοντρή.  Η ζωή είναι ωραία και ιστορικά μοιραία.  Η ζωή είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία.  Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.  Το γοργόν και χάρην έχει, αλλά το καλό το πράγμα αργεί να γίνει.  Και πάντα (πάντα!) το πολύ το κυρ-ελέησον το βαριέται κι ο Θεός.  Γιατί ο διάλος έχει πολλά ποδάρια.

(μουσικό χαλί σε ρυθμούς ροφλ)

Και τώρα φτάσαμε στο κυρίως περιεχόμενο της εκπομπής αγαπητοί ακροατές, ήρθε η ώρα να κάψουμε τη μέρα με λίνκια ξεγυρισμένα και κοσμογυρισμένα — και πάνω από όλα κλεμμένα από όλα τα sites που διαβάζουμε μανιωδώς κάθε Πέμπτη προσπαθώντας να γράψουμε το ποστ της Παρασκευής.  Ready.  Get set.  Go:

Αυτά και για σήμερα αγαπητοί ακροατές και αναγνώστες.  Ήρθε η ώρα να σας αφήσουμε και να φύγουμε όπως θα έφευγε  ένας emo μέσα από ένα moshpit των Dropkick Murphys.  Ευχαριστούμε για την παρέα και για τα θερμά σας συγχαρητήρια για την ωραία μας εκπομπή.  Καλή τύχη με τη συναρμολόγηση.  Μέχρι την επόμενη φορά, μην ξεχνάτε: σας αγαπάμε.


Arsebanging Friday #you’re-so-money

21 Αύγουστος, 2009

…and you don’t even know it.  Οι παλιοί ξέρουν, οι νέοι μαθαίνουν.

Οι τελευταίες ώρες της Πέμπτης που με βρίσκουν να μεγαλουργώ για την καλή Παρασκευή σου, με βρίσκουν κουρασμένο, περήφανε, τρανέ μου αναγνώστη.  Με βρίσκουν κουρασμένο γιατί η μισή ώρα που συνήθως κάνω να πάω στην ή να έρθω από τη δουλειά έχει γίνει χαλαρά 45 λεπτά μιας και δε μπορώ να περπατήσω ευθεία.  Και δε μπορώ να περπατήσω ευθεία γιατί πρέπει να κάνω σλάλομ, κι όχι γιατί ανακάλυψα κάποιο καινούργιο δηλητήριο πιστέ συνοδοιπόρε μου.

Κάνω σλάλομ, βλέπεις, γιατί η πόλη έχει γεμίσει τουρίστες από τον κόσμο ούλο οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί προσπαθώντας να μη χάσουν την παραμικρή παράσταση που μπορεί να παίζεται σε οποιοδήποτε σημείο.  Έχουν ξεχυθεί στους δρόμους, στα παραδρόμια, στα πεζοδρόμια και τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν.  Κι εγώ στρίβω, στρίβω, στρίβω.  Όπου τρύπα και παράσταση, όπου παράσταση και κόσμος, όπου κόσμος με μαθηματική ακρίβεια θα χρειαστεί να περάσω ανάμεσά του.  Κι αυτό το βρίσκω να είναι άδικο τιτανομέγιστε στρατηλάτη.

Είναι άδικο γιατί τις τελευταίες ημέρες έχω φάει στη δουλειά κάτι αγγούρια να με το συμπάθειο και τα 15ωρα φεύγουν για πλάκα.  Και δε μου φτάνει η κούραση από τη δουλειά, έχω και την κούραση από το περπάτημα.  Και όταν φτάσω σπίτι, έχω και το γείτονα.  Σου έχω πει για το γείτονα;  Άσε, που να στα λέω.  Τη βρίσκει με τη μουσική.  Αλλά εγώ δεν τη βρίσκω με τη μουσική του χαριτωμένε θωπευτή των λέξεών μου. Και οι τοίχοι μου είναι λίγο λεπτοί και, όπως καταλαβαίνεις, τα βράδυα είναι μακρυά.

Γιατί, ο κερατάς, παλαβιάρη θαυμαστή μου που μου κλείνεις πονηρά το μάτι, είναι ψαγμένος ηθοποιός/κωμικός που έχει έρθει εδώ μόνο για το φεστιβάλ, θα κάτσει ένα μήνα, και κάθε βράδυ κρίνει σκόπιμο να φωνάζει το θίασό του όλο στο σπίτι του για μουσική, συζητησούλα, και ποτά, μπας κι επιτέλους κάποιος τους ακούσει — έστω και ξώφαλτσα.  Γιατί εκεί που παίζουν έχουν τόσες πιθανότητες να προκαλέσουν το γέλωτα και το ενδιαφέρον όσες σε ένα νεκροτομείο: όχι πολλές.  Πού το ξέρω, ρωτάς εσύ, αξεπέραστε λαθραναγνώστη που με επισκέπτεσαι στα κρυφά γιατί ντρέπεσαι που με διαβάζεις;

Πέταξε διαφημιστικό κάτω από την πόρτα μου. Το πάτωμά μου ένιωσε φτηνό, ξετσίπωτο, και χρησιμοποιημένο.  Και όταν με βρήκε στη σκάλα τις προάλλες μου είπε να πάω στην παράστασή του.  Δεν πήγα.  Αλλά όποιος σε προκαλεί στην παράστασή του, χουχουλιάρικο ζουμπουρλό πρεζόνι της πρόζας μου, είναι ατάλαντος και θύμα.  Και πρέπει να το πάρει απόφαση και να κάνει άλλη δουλειά.

Και να μη μου σπάει τα νεύρα βραδυάτικα.  Ειδικά όταν κρούω τον κώδωνα της λινκοπυγοκρουσίας:

Αυτά και για τούτη την εβδομάδα μεγαλοπρεπή επισκέπτη, Μαγγελάνε του διαδικτύου.  Μη μας ξεχάσεις.  Το Ζεν είναι παντού και το Κάρμα επιστρέφεται.


Arsebanging Friday #κούκου

14 Αύγουστος, 2009

Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα.

Ξέρετε, είχα πάει διακοπές για λίγο (ως αρκετό) καιρό στην Ινδία και στη γύρω χώρα.  Προσγειώθηκα στις Μαλδίβες στον Ινδικό Ωκεανό για ολιγοήμερη ανάπαυση στα γαλανά νερά, πριν περάσω στην ενδοχώρα μετά από μία μικρή στάση στη Σρι Λάνκα.  Από εκεί πέρασα στο Μαδράς ή Τσενάϊ όπως το λένε τώρα μιας και, ως λάτρης της μουσικής, ήθελα να νιώσω τα τελευταία hits του Kollywood (το Bollywood είναι πολύ mainstream για τα indie γούστα μου).  Απορρόφησα την κάθε νότα και τσιριχτή συλλαβή που έβγαινε από το στόμα καλλίγραμμων γυναικών, και γεμάτος μελωδίες αποφάσισα να διασχίσω τη χώρα.

Πήρα το τρένο των διακοσίων θέσεων μαζί με άλλους χίλιους Ινδούς και τριακόσιες περίπου κότες και διέσχισα όλη τη χώρα με μία στάση στο Χαϊντεραμπάντ για τσάϊ και κουλούρια. Ο τελικός προορισμός μου ήταν η παλιά Βομβάη, το Μουμπάϊ, γιατί είχα ανάγκη να νιώσω μικρός κι ασήμαντος — και με 19 εκατομμύρια ψυχές σε 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μόνο έτσι μπορούσα να νιώσω.  Περιπλανήθηκα στην παραγκούπολη και αγόρασα χάντρες και μαγικά φίλτρα μέσα σε έναν υπόνομο στον οποίο, παραδόξως, έπρεπε να ανεβείς κάτι σκάλες για να φτάσεις.  Μετά, μέσα σε γαλήνια ηρεμία, προχώρησα βόρεια προς το Νέο Δελχί ακολουθώντας από ένα σημείο και μετά το Γάγγη και από εκεί συνέχισα προς το Κασμίρ παρέα με έναν Πακιστανό κι έναν Ινδό οι οποίοι κατάλαβαν ότι δεν είχαν τίποτα να χωρίσουν.  Παρέβησαν κάθε τους αρχή όταν τους κέρασα μία μπύρα, και παρέα πήγαμε στο Νεπάλ πριν με αφήσουν στα σύνορα με το Θιβέτ.  Το υπόλοιπο ταξίδι έπρεπε να το κάνω μόνος.

Όταν έφτασα εκεί η έκπληξη ήταν μεγάλη.  Η ηρεμία ήταν παντού.  Ακόμα και ο άνεμος που σε χτυπούσε από παντού το έκανε χωρίς να το καταλάβεις.  Περπάτησα για λίγο μέσα στα δάση στους πρόποδες των Ιμαλαϊων και άρχισα σιγά-σιγά την ανάβαση με μόνη παρέα το πιστό μου φλασκί.  Όπως περπατούσα είδα ένα μοναχό να κάθεται στη στάση του λωτού με κλειστά τα μάτια.  Πήγα κοντά του.  Πριν μιλήσω μου μίλησε αυτός:

– Σε περίμενα.
– Σίγουρα εμένα;
– Δεν περνάει πολύς κόσμος από εδώ.
– Το φαντάζομαι.
– Έκανες το ταξίδι σου;
– Το κάνω τώρα.
– Σε γεμίζει;
– Με αδειάζει.
– Θα γεμίσεις ξανά όμως;
– Όχι.
– Ακόμα κι αν σου το ζητήσουν;
– Όχι.
– Γιατί;
– Γιατί όταν είσαι γεμάτος δε μπορείς να πας ψηλότερα.  Το βάρος σε κρατάει κάτω.
– Το βάρος, όμως, σε κρατάει και κάτω.
– Αυτό δεν είπα;
– Το ξέρω.  Το σκέφτηκες καλά όμως;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα σκεφτεί.  Κάθησα δίπλα του.  Άνοιξε τα μάτια του, με κοίταξε, και μου είπε να αγναντέψουμε μαζί το δρόμο που είχα κάνει.  Σιγά-σιγά άρχισα να βλέπω ταινία τις εικόνες του μυαλού μου, να προβάλλονται στο πανί του ουρανού.  Ο ήχος ήταν απών.  Το μόνο που υπήρχε ήταν η φωνή δίπλα μου που όμως ακουγόταν χωρίς ο μοναχός να μιλάει.

«Ξέρεις, δεν πρέπει να αδειάζεις.  Πρέπει μόνο να κάνεις χώρο.  Να βάλεις το μικρό αρχειοθέτη του μυαλού σου να κατηγοροποιήσει τα πάντα και να πετάξει όλα τα διπλά ή όσα δεν έχουν διαβαστεί πάνω από μία φορά.  Πρέπει να πετάξεις όσα δε χρειάζεσαι και μετά να μην τα αφήσεις να επιστρέψουν.  Να κάνεις χώρο για τα νέα.  Και τότε θα είσαι πιο ελαφρύς από ποτέ.  Η θέληση για το νέο είναι πιο ελαφρυά από ο,τιδήποτε παλιό και από όσο κενό και να έχεις.»

Κάπου εκεί η προβολή σταμάτησε.  Έκλεισε ξανά τα μάτια του και μου είπε να σηκωθώ.  Του ζήτησα να μείνω λίγο ακόμα μαζί του.  Μου είπε ότι μπορώ να μείνω όσο θέλω, αλλά το μόνο που θα πάρω είναι άλλη μία κουβέντα.  Μου είχε πει όσα χρειαζόμουν να ακούσω.  Τα υπόλοιπα θα τα ανακάλυπτα στο δρόμο.

Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε, αλλά σε κάποια στιγμή ασυναίσθητα σηκώθηκα κι άρχισα να κατηφορίζω προς τον πολιτισμό.  Πριν δω τον πρώτο άνθρωπο, μια ξένη φωνή ακούστηκε πάλι στο μυαλό μου: «μείνε λογικός.»  «Δε μπορώ,» απάντησα.  «Τότε μείνε σώος.»  Έκανα ένα νεύμα στο άπειρο, χαμηλώνοντας το κεφάλι μου.  Αυτό μπορούσα τουλάχιστον να το προσπαθήσω.

Το ταξίδι της επιστροφής φάνηκε, ως συνήθως, στιγμιαίο.  Το κλειδί στην πόρτα γύρισε ξεκούραστα.  Και η σκόνη στα έπιπλα το μόνο που έδειχνε ήταν την ανθεκτικότητά τους και την κρυμμένη γοητεία του γνωστού που δε σε έχει εγκαταλείψει ποτέ.

Ίσως τελικά αυτό που ξεκίνησε λίγο καιρό πριν για όλους μας και λίγο περισσότερο για μένα είναι σαν τον καρκίνο: ο μόνος τρόπος να σου δώσει ελπίδα ότι απελευθερώθηκες πλήρως είναι να σου αφαιρέσουν το όργανο.  Και δεδομένου ότι το όργανο που θα πρέπει να μου αφαιρέσουν εμένα είναι κάτι σχετικά μεγάλο ανάμεσα στα αυτιά μου (και δεν εννοώ τη μύτη μου) λέω να μην κάνω κάτι και να αρνηθώ τη θεραπεία.  Θα μείνω σώος.

Και γιατί κούκου το εγκόσμιο μήνυμα της επιστροφής;  Γιατί μπορεί άλλοι να κελαηδούν, αλλά εμείς λαλάμε στο twitter. Και όταν δε λαλάμε βγάζουμε λίνκια:

Εμείς επιστρέψαμε.  Σειρά σας.  Σίγουρα θέλουμε να είστε εδώ, αλλά αν δεν επιστρέψετε δε θα κλάψουμε και πολύ, σας προειδοποιούμε.  Ο μοναχός είχε δίκιο: είμαστε σώοι.

Ζεν.