Το κοράκι

2 Σεπτεμβρίου, 2009

Δεν είχα τι να κάνω απόψε και κοίταζα τα παλιά. Έπεσα πάνω σ’ αυτό. Μία ιστορία λοιπόν.

Πριν από κάποια χρόνια είμαι σε ένα δρόμο γύρω από μία λίμνη. Καπνίζω ένα τσιγάρο. Έχει κρύο. Είναι το πρώτο τσιγάρο μετά από διακοπή και την έχω ακούσει λίγο. Νιώθω δυνατός, έτοιμος, γεμάτος. Έχω ιδέες, ιδέες, ιδέες. Έχω και προβλήματα και  το τσιγάρο είναι το λιγότερο από αυτά. Ο κόσμος είναι εκεί για να με ενοχλεί και ό,τι και να κάνει δε θα καταφέρει να με χαλάσει με τίποτα. Και όλοι οι κερατάδες που μου κάνουν τη ζωή δύσκολη μπορούν να πάνε να απ’ αυτωθούν. Αλλά τους αγαπώ.

Φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, γιατί η μουσική αλλάζει τις σκέψεις μου χωρίς να το ελέγχω. Ακούω Wilco και ο Tweedy τραγουδάει:

I am an american aquarium drinker
I assassin down the avenue
I ‘m hiding out in the big city blinking
What was I thinking when I let go of you

Και είναι με διαφορά το μόνο που θέλω να ακούω εκείνη τη στιγμή. Γυναίκες.

Αράζω σε ένα παγκάκι. Ο ουρανός είναι περασμένος με γκρι κραγιόν, αλλά κάπου στο βάθος, δειλά, φαίνεται λίγο γαλάζιο. Νιώθω φαντασικά κοιτώντας το νερό και την απέναντι όχθη, καπνίζοντας ένα στριφτό Bali Shag. Τα πνευμόνια μου κάνουν υπερωρίες, το ίδιο και η καρδιά μου, νιώθω το οξυγόνο να κυλάει στο αίμα μου, τις συνάψεις μου να πυροδοτούν και κανονίζω το επόμενο βήμα.

Ένα κοράκι έρχεται και προσγειώνεται στο παγκάκι.

Ένα κατάμαυρο κοράκι. Δεν κάνω πλάκα. Έχει κάτσει δίπλα μου. Κάνει «κρα.» Κοράκι είναι, τι άλλο να κάνει;

Αλλά είμαι εκεί και είμαι εκεί λες κι έχω πάρει ναρκωτικά. Προς στιγμή νομίζω ότι έχω πάρει ναρκωτικά. Αλλά δεν παίρνω ναρκωτικά οπότε δεν ξέρω πώς ακριβώς είναι. Υποθέτω έτσι, σα να μοιράζεσαι ένα παγκάκι μ’ ένα κοράκι και να μιλάτε την ίδια γλώσσα.

Γυρνάω σιγά το κεφάλι μου προς την μεριά του και το κοιτάζω. Το κοράκι χοροπηδάει λίγο και γυρνάει κι αυτό προς τη μεριά μου. Με κοιτάζει στα μάτια. Δεν κάνω πλάκα. Με κοιτάζει στα μάτια. Δηλαδή, όχι στα μάτια όπως σε κοιτάζει άνθρωπος στα μάτια. Είναι κοράκι, έχει γείρει το κεφάλι του σε μία διαγώνια κατεύθυνση για να με δει ολόκληρο. Αλλά με κοιτάζει.

Δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, οπότε δεν κάνω τίποτα.

Συνεχίζει να με περιεργάζεται, από πάνω μέχρι κάτω, από δεξιά μέχρι αριστερά. Σε κάποιο σημείο βαριέται και φεύγει. Αφήνω την ανάσα μου, βγάζω τα ακουστικά, τα πετάω πίσω από το λαιμό μου, και στρίβω ένα ακόμα τσιγάρο. «Και γαμώ!» σκέφτομαι. Και μετά σκέφτομαι κάτι άσχετο. Μετά δε σκέφτομαι τίποτα.

Σε λίγο ακούω κάτι να σφυρίζει και νιώθω νύχια να μπήγονται στον ώμο μου.

Το κοράκι έχει επιστρέψει κι έχει κάτσει στον ώμο μου. Έχει. Κάτσει. Στον. Ώμο μου. Στο δεξί μου ώμο. Σκύβω το κεφάλι μου αριστερά και γυρνάω τα μάτια μου όσο πιο σιγά μπορώ. Το κοράκι με ξανακοιτάζει και κουνιέται λίγο στον ώμο μου, κάθε ανεπαίσθητο βήμα ένα ακόμα σημάδι από τα νύχια του.

Δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, οπότε δεν κάνω τίποτα.

Γυρνάω το κεφάλι μου μπροστά και κοιτάζω ξανά τη λίμνη. Το κοράκι κοιτάζει κι αυτό στην ίδια κατεύθυνση για λίγα ακόμα δευτερόλεπτα. Μετά κουνάει τα φτερά του, σφαλιαρίζοντας το δεξί μου αυτί και φεύγει. Πετάει ψηλά. Το βλέπω για λίγο μέχρι που στρίβει απότομα δεξιά και χάνεται.

Πριν από λίγο θυμήθηκα την ιστορία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με κάνει περήφανο.


Arsebanging Friday # mental-penetration-for-the-masses

13 Φεβρουαρίου, 2009

Όταν κατάλαβε πόσο άγαρμπα είχε κουνήσει τον αγκώνα του ήταν αργά. Η Πάτυ είχε ξυπνήσει. Οι πρώτες αχτίδες του ηλίου, ως άλλο φως αληθινό, έσωσαν τον Προκόπη από τα αμήχανα, ολόμαυρα μάτια της Πάτυς. Τα επόμενα 27 δευτερόλεπτα κύλησαν σιωπηλά. 

Ο Προκόπης άνοιξε το στόμα του να μιλήσει, αλλά δεν πρόλαβε. Η Πάτυ του το έκλεισε με ένα γλωσσόφιλο. «Ας αφήσουμε τα λόγια για μετά,» του είπε, του έκλεισε το μάτι, και σηκώθηκε από το κρεββάτι. Το βλέμμα του Προκόπη έπεσε στο τατουάζ της, στρατηγικά τοποθετημένο στο μέρος που η πλάτη αλλάζει όνομα (και δε γίνεται σβέρκος). Μια συστάδα από παράλληλες γραμμές προκαλούσε το θεατή να τις αποκρυπτογραφήσει. Ο Προκόπης αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος λύσης του δεσμού ήταν να διαγράψει όλες τις γραμμές του παρελθόντος με μία, μοναδική, διαγώνιο. Ήταν αυτή η διαγώνιος.

Όταν η Πάτυ βγήκε από το δωμάτιο, τα μάτια του Προκόπη έπεσαν στα σκόρπια ρούχα και εσώρουχα στο πάτωμα του δωματίου. Αποφάσισε μετά από πολύ καιρό ότι αυτό το πρωινό δε θα έβλεπε τα emails του. Παρ’ όλα αυτά πήγε στον υπολογιστή για να βάλει λίγη μουσική. Πάτησε το κουμπί του shuffle, και μετά το play. Οι πρώτες νότες των Elbow δεν ήταν καθόλου τυχαίες. Το άφησε να παίζει κοιτώντας φωτογραφίες στον τοίχο από το δικό του παρελθόν. Κι αυτό ήθελε να το διαγράψει με την ίδια διαγώνια γραμμή. Τη σκέψη του διέκοψε το χτύπημα στην πόρτα.

Πάτυ: Να μπω;
Προκόπης: Θες;
Πάτυ: Το μόνο σίγουρο.
Προκόπης: Μπες. Τα σκυλιά είναι δεμένα, κι εγώ δε δαγκώνω.
Πάτυ: Μπα; Από πότε;

Χαμογέλασαν. Οι καφέδες στα χέρια της άχνιζαν. «Ωχ, είχα καφέ;» αναρωτήθηκε ο Προκόπης. «Γιατί, είχες και κανέναν να κεράσεις;» ανταπάντησε η Πάτυ. «Δε θα τα πάμε καλά εμείς οι δύο,» είπε ο Προκόπης. «Το ξέρω, καλά που το κατάλαβες κι εσύ.» Ο Προκόπης ξεφύσηξε με νόημα. «Το παρακάμπτω,» είπε. Και συμπλήρωσε «τι ώρα έχει πάει;» Το βλέμμα της Πάτυς διέσχισε τις φωτογραφίες του παρελθόντος του Προκόπη, κοντοστάθηκε σε κάποια που της έμοιαζε, και κατέληξε στο ρολόϊ. Τελευταία φορά που το κοίταξε ήταν 5:38 το πρωί.  Τώρα ήταν 1:18 το απόγευμα. «Πάμε για κανά brunch;» ρώτησε ο Προκόπης. «Ξέρω ένα ωραίο μαγαζάκι εδώ κοντά.»

Πάτυ: Θα πρέπει να ντυθούμε όμως.
Προκόπης: Εντάξει, δε χάλασε ο κόσμος αν αργήσουμε και δέκα λεπτά. Το μαγαζί δε φεύγει. 

Κάθησαν στο Hector’s κατά τις 3:00.

Το αυτί τους πήρε μία παρέα Ελλήνων στο διπλανό τραπέζι να συζητάει για αεροπλάνα και αεροπορικά δυστυχήματα. Ήταν ο Δρ. Χουζούρης και η ιπτάμενη παρέα του. «Τελικά δεν υπάρχει διαφυγή,» είπε η Πάτυ.  «Από τους Έλληνες;» εύλογα ρώτησε ο Προκόπης. «Όχι, από τα αεροπλάνα,» απάντησε όλο νόημα η Πάτυ.

Η καλλίπυγος, εξ άπω Ανατολής ορμώμενη, σερβιτόρα τους διέκοψε για να πάρει παραγγελία. Eggs benedict with salmon η Πάτυ, full Scottish breakfast ο Προκόπης, γιατί ένιωθε λίγο αδύναμος. «Και τι κάνουμε τώρα;» τη ρώτησε μέσα στην αδυναμία του.

Πάτυ: Μήπως να πούμε στους διπλανούς μας να μιλάνε πιο σιγά;
Προκόπης: Σε κάνουν να νιώθεις άβολα;
Πάτυ: Όχι, αλλά μου θυμίζουν τα αεροπλάνα.
Προκόπης: Τα αεροπλάνα έχουν πολλές θέσεις. Και πετάνε τακτικά.
Πάτυ: Ναι, αλλά σε κάθε θέση μόνος σου κάθεσαι.
Προκόπης: Και στη διπλανή θέση;
Πάτυ: Εξαρτάται… Πας ή έρχεσαι;
Προκόπης: Ή πηγαινοέρχεσαι.
Πάτυ: Ναι, αλλά αυτό είναι κουραστικό.

Η σερβιτόρα έσωσε την κατάσταση φέρνοντας την παραγγελία τους. Μετά τις πέντε πρώτες μπουκιές τα μαχαιροπήρουνα καταλάγιασαν.

Προκόπης: Πότε είπαμε πετάς;
Πάτυ: Έχω ανοιχτή επιστροφή.
Προκόπης: Για πόσο καιρό;
Πάτυ: Για όσο χρειάζεται.
Προκόπης: Καμιά εκτίμηση;
Πάτυ: Αν με ρωτούσες χθες το απόγευμα, θα σου έλεγα ένα βράδυ.
Προκόπης: Μα πέρασε ένα βράδυ.
Πάτυ: Τότε ένα βράδυ ακόμα.
Προκόπης: Fair enough.

Μέχρι να τελειώσουν το φαγητό δεν ξαναμίλησαν. Το φαγητό έφερε ποτό. Το ποτό έφερε ζάλη. Η ζάλη έλυσε τις γλώσσες. Οι λυμμένες γλώσσες αφού αντάμωσαν, ζήτησαν με μία φωνή το λογαριασμό.

Προκόπης: Νυχτώνει.
Πάτυ: Πρέπει να επιστρέψουμε.
Πρόκοπης: Στην πραγματικότητα;
Πάτυ: Όχι, στη νύχτα.
Προκόπης: Την τελευταία;
Πάτυ: Απλά την επόμενη. 

Φόρεσαν τα παλτά τους και με αργά βήματα προκαλώντας το χρόνο να τους ξεπεράσει, περπάτησαν προς το κέντρο.

«Πρέπει να πάω από το ξενοδοχείο να σουτάρω και τον Αυστραλό,» είπε η Πάτυ. «Το βράδυ λοιπόν,» απάντησε ο Προκόπης. «Το βράδυ.» Χώρισαν στην κορυφή της Frederick. Ο Προκόπης δεν πήγε αμέσως σπίτι. Έστριψε βόρεια, και πήγε στο λιμάνι να δει αν κουνιώνται οι βάρκες. Έπρεπε να διαλογιστεί. Όφειλε να διαλογιστεί.

(του μπι κοντίνιουντ)

Όπως κατάλαβες παιχνιδιάρη αναγνώστη μου, είμαστε κι εμείς παιχνιδιάριδες και κάναμε μία ακόμη συγγραφική παρτούζα. Αλλά δεν ήμασταν ντουέτο. Ήμασταν τρίο, είχαμε και Lucky Pierre: το Μπυρατή. Για λόγους πληρότητας αναφέρουμε και τους μαγικούς ζωμούς που μας έδωσαν ώθηση στη συγγραφή: πάντα χρειάζεται μια σαμπάνια Francois Dubois. Αλλά ακόμα περισσότερο χρειάζεται ένα Bulleit bourbon.


Ιστορία δίχως αρχή #12

15 Δεκέμβριος, 2008

marios: τι λέει μικρή;
rania: κοιτάζω πτήσεις για σιγκαπούρη :-P
rania: εσύ;
marios: χτύπημα κάτω από τη μέση ήταν αυτό
rania: τέλη γενάρη – αρχές φλεβάρη πώς σου φαίνεται;
marios: δύσκολο μικρή
marios: τα ξανάπαμε αυτά 
rania: έλα ρε μάριεεεε
marios: ρε συ πώς θα το κάνω; θα με στείλουν και θα’χουν και δίκιο 
rania: να σε καλύψει κάποιος δε γίνεται;
marios: μάρτη είναι πιο εύκολο
rania: μάρτη είναι μακρυά!
marios: και για σας είναι πιο εύκολο το μάρτη, θα έχει χρόνο κι ο νίκος
rania: ναι, αλλά είναι μακρυά :-(
rania: καλά, θα πάω δυο φορές :-P
marios: σκάσε ρε
rania: ουφ, τι να κάνουμε…
marios:  το καλύτερο είναι να πάμε τέλη μάρτη και να γυρίσουμε όλοι μαζί
marios: θα έχει κι η κλαίρη χρόνο τότε
rania: πας καλά;
marios: τι;
rania: βρε συ, εδώ κάθεσαι και πίνεις ουίσκια στις 3 μέρες και θα αντέξεις 3.5 μήνες;
marios: τι να κάνουμε… έτσι όπως είναι τα πράγματα
rania: μιλήσατε;
marios: την πήρα πρωί… καλά είναι
marios: αγχωμένη μου ακούστηκε λίγο
rania: λογικό δεν είναι;
marios: λογικό, δε λέω… αλλά τίποτα, 2′ μιλήσαμε…
marios: έφευγε από την εκπαίδευση λέει και θα έβγαινε με κόσμο από τη δουλειά
rania: πες μου ότι στράβωσες τώρα
marios: μπα… νταξ 
rania: σίγουρα;
marios: ε, αυτά τα «θα τα πούμε μετά» δε με ενθουσιάζουν κιόλας
rania: καλά, είσαι βλάκας
rania: δε βρίσκεις με τίποτα άλλο να ασχοληθείς;
rania: τρώει το λούκι της, μπορείς να δείξεις λίγη κατανόηση
marios: εσύ με ποιον είσαι τώρα;
rania: τι λες παιδί μου;
marios: τι λέω; να μου πεις ότι έκανε βλακεία που μου τό’κλεισε στα 2′ όταν έχουμε να μιλήσουμε 2 μέρες
rania: τι λες βρε μάριε;;
rania: όταν εσύ ξημεροβραδιάζεσαι στη δουλειά δηλαδή αυτή τι πρέπει να κάνει;
marios: το ίδιο είναι να γυρίσω μια μέρα αργά από τη δουλειά με το να είναι στη σιγκαπούρη;
rania: προφανώς όχι
rania: αλλά για αυτό πρέπει να δείξεις κατανόηση
rania: θα είστε χώρια 4 μήνες και το θέμα είναι αν σου μίλησε 2′ ή 5′;
marios: ναι, αλλά αν δε μιλάμε και καθόλου τότε τι κάνουμε;
rania: μάριε χαλάρωσε, έπρεπε να φύγει από το μάθημα και να βρεθεί με τους δικούς της…
rania: είναι κομμάτι της δουλειάς της όπως είναι και σένα να δουλεύεις αργά σε κάτι φάσεις
rania: και δεν πρέπει να το βλέπεις κάτι διαφορετικό
rania: απλά δε θα βρεθείτε αργότερα, δες το έτσι
marios: εύκολα τα λες μικρή
rania: χαλάρωσε αδερφούλη, όλα καλά θα πάνε
marios: τα ίδια λέγαμε και την άλλη φορά…
rania: ναι, και θα είστε ηλίθιοι κι οι δυό σας αν κάνετε τις ίδιες βλακείες
rania: ειδικά εσύ
marios: σκάσε ρε
marios: άμα σου λέω εγώ ότι δεν ξέρεις με ποιον είσαι :-) 
rania: βρε άντε από δω 
marios: ρε αει σιχτίρ
rania: φτου σου βρε… το αίμα σου!! :-P 
marios: ο άλλος που είναι;
marios: δεν τον βλέπω online
rania: στο εργαστήριο είναι, κάποιο πείραμα κάνει
marios: μόνο αυτός με καταλαβαίνει… με τις τρελές που μπλέξαμε  
rania: καλά… ενώ εμείς μια χαρά πέσαμε ε;
marios: καλάμια
rania: θα σου’ λεγα που να τα βάλεις τώρα :-P


Ιστορία δίχως αρχή #11

13 Δεκέμβριος, 2008

Date: 3 December 2008 23:12 GMT
From: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
To: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
Subject: Το πεπόνι παγώνει, αλλά το παγόνι δεν πεπόνει…

Λοιπόν βλήμα, 

Τα βράδυα δεν παλεύονται και πάρα πολύ. Στο λέω από τώρα. Αυτός που μένει πίσω έχει πάντα το πρόβλημα, το ξέρεις αυτό. Είναι βλακεία να γυρνάω σπίτι και να μην είσαι εδώ. Και δεν είναι το ζεστό πιάτο φαγητό που θα έβρισκα στο τραπέζι (σιγά μη μαγείρευες ζωντόβολο) όταν γύρναγα από τη δουλειά (αλλαγή πλάνου: Ξανθόπουλος με τσιγάρο και ψωμί με τριμμένη ντομάτα στο τραπέζι όπως κάνει βούτες στο λάδι αυτός ο φτωχός, πλην τίμιος, οικοδόμος… ένας βιολιστής στην απέναντι στέγη να σπάει τη χορδή, και μια γάτα να νιαουρίζει ξαναμμένη στο ημίφως). 

Βασικά είναι ότι το σπίτι είναι άδειο χωρίς εσένα. Είναι σπαστικό να ξυπνάει και να κοιμάται όλο το σπίτι όταν ξυπνάω και κοιμάμαι εγώ. Και ειλικρινά αν δεν πάρω τηλέφωνο πουθενά, ή δε με πάρει κανείς, παίζει και να μη βγάζω κουβέντα όσο είμαι εδώ. Βαριέμαι απελπιστικά κάτι φορές και οδεύω στο να γίνω αμοιβάδα με επίπεδο εγκεφαλογράφημα. Κοιτάζω τον τοίχο, προσπαθώ να δουλέψω και δε μου βγαίνει… χτες το βράδυ κοιτούσα το μαχαίρι στην κουζίνα (ξέρεις, το καφέ με τη μεγάλη λάμα) πριν να το πλύνω για δύο λεπτά και προσπαθούσα να βρω ποια είναι η καλύτερη γωνία να το πλύνω για να έχει ελάχιστη φθορά το σφουγγάρι.

Τραγικά πράγματα. Κι έχουν περάσει μόνο τέσσερις ημέρες.

Μίλησα και με τη Ράνια το απόγευμα, με είδε στον ύπνο της λέει. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν η αδερφή μου, κλασσικά. Κι έχω και το άλλο το παρτάλι το Νίκο να θέλει πίτσι-πίτσι κάθε βράδυ. Αλλά τι περιμένεις, άμα δεν ταιριάζανε…

Ελπίζω όλα να είναι εντάξει εκεί. Α, εδώ κάνει κρύο και μόλις ψιλοχιόνισε. Ξέρεις, νυχτώνει και νωρίς, έχει και τα φώτα στους δρόμους, ψώνια παντού, κι όλος ο κόσμος είναι έξω. Σπαστικά πράγματα σου λέω. Τέτοια εποχή πέρυσι ήμασταν στο παγοδρόμιο στους κήπους και προσπαθούσες να κάνεις πιρουέτες (αποτύγχανες βέβαια, αλλά είχε πλάκα για μένα — βέβαια είχα τσακίσει και 3 gluhwein πρώτα και εκείνη τη στιγμή ακόμα και ο Aronofsky θα μου φαινόταν τρελή κομωδία).

Τι έλεγα; Α, ναι. Οτί μου λείπεις.

Καληνύχτα. ‘Η καλημέρα. Ή καλό απόγευμα. Καλό όποτε το δεις τέλος πάντων.

Την τύχη μου μέσα..


Ιστορία δίχως αρχή #10

13 Δεκέμβριος, 2008

Date: 3 December 2008 07:41 GMT-8
From: Ράνια Ασημένιου <ainar@pandemonicum.com>
Το:  Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
Subject: Re: Σιγκαπούρη!!!!

Έλα κουνιαδούλα!!! 

Τι κάνεις βρε;; Πώς είναι εκεί με τους ασιάτες;; Σε προσέχουν;; Περιμένω φωτογραφίες!! Και τι μου το’πες βρε μωρό για την αγορά, τώρα θα βάλω το Νίκο να ψάχνει εισιτήρια να σου έρθουμε. Θα περάσουμε να πάρουμε και τον bro!!!

Χθες πάντως ο Μάριος είχε ανοίξει ουίσκι απ’ό,τι μου είπε ο Νίκος.  Τα πίνανε online τα κωλόπαιδα :-P  Δε θά’πρεπε να στο πω τώρα βέβαια, αλλά μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο (ε, τον είδα στον ύπνο μου, τι να σου κάνω και τον πήρα 7:00 το πρωί δικιά μου!!) και δεν μου ακούστηκε και πολύ καλά… Αλλά τον ξέρεις βρε συ, κάνει το μυρμήγκι ελέφαντα. Τον έχει κι ο Νίκος από κοντά, αλλά τώρα έχει αγχωθεί κι αυτός ο καϊμενούλης λίγο με το διδακτορικό και δεν έχει και πολύ χρόνο. Τι να σου πω εύχομαι όλα να πάνε καλά.

Κατά τ’άλλα όπως τα ξέρεις. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και τ’αγόρι μου ;-) Άντε να τελειώνει κι αυτός για να δούμε τι θα κάνουμε!! Πρέπει να κανονίσουμε όμως να μετακομίσουμε στο νησί και να είμαστε του χρόνου όλοι μαζί!!

Ουφ.  Αυτά από δώ… πάω να ετοιμαστώ να φύγω σιγά-σιγά. Ο άλλος ροχαλίζει ακόμα :-P

Φιλάκια κουνιάδα!


Ιστορία δίχως αρχή #9

9 Δεκέμβριος, 2008

Date: 3 December 2008 13:21 GMT+8
From: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
To: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
Subject: Καλημέρα

Δε θέλω να σου πω κάτι σημαντικό, απλά να έχεις κάτι να σε περιμένει το πρωί.

Κατάφερα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω χτες.  Ίσως αρχίζω και προσαρμόζομαι σιγά-σιγά, αν και είμαι ακόμα κουρασμένη…. Έστειλα και στη Ράνια ένα mail, αλλά δεν έχει απαντήσει ακόμα. Όλα καλά έτσι;

Καλημέρα :) 

Κλαίρη


Ιστορία δίχως αρχή #8

8 Δεκέμβριος, 2008

partalius maximus: τι κάνεις ρε;
marios: τούμπες 
partalius maximus: κοντεύει 2 εκεί, δε δουλεύεις αύριο;
marios: ε και;
partalius maximus: μάλιστα
marios: ντάξει μωρέ, δεν τρέχει τίποτα
partalius maximus: αϋπνίες;
marios: τι άλλο
partalius maximus: καλά είναι, έστειλε mail στη ράνια
marios: το ξέρω, μιλήσαμε… μου’πε ότι θα στείλει
partalius maximus: για πε
marios: τι να πω;
partalius maximus: τι τρέχει ρε
marios: τι να τρέχει ρε; εντάξει, δεν είναι και η καλύτερη φάση δω πέρα… πήγαιναν ok τα πράγματα κιόλας… *πολύ* ok
partalius maximus: ναι…
marios: εντάξει, θα περάσει κι αυτό… no worries
partalius maximus: ναι αλλά πώς περνάει;
marios: τα’παμε αυτά, λίγη δουλίτσα παραπάνω και υπομονή
partalius maximus: και αλκοόλ
marios: χε
partalius maximus: παίζει;
marios: χαλαρά… αλλιώς δε με βλέπω να κοιμάμαι απόψε
partalius maximus: ουισκάκι;
marios: yup… χρειάζεται
partalius maximus: θα βάλω κι εγώ ένα να σου κάνω παρέα… πέρασε κι εδώ η ώρα
marios: θα σε πρήξει η αδερφή μου ρε
partalius maximus: έχει πάει γυμναστήριο… χα!
marios: άντε ρε αλάνι
partalius maximus: ναι ρε σου λέω
partalius maximus: μετά θα πάει και σε μια φίλη της
partalius maximus: το’χω κι άλλο ένα
marios: αυτά είναι
partalius maximus: μουσικούλα, ουισκάκι… μια χαρά
marios: εσύ είσαι εντάξει;
partalius maximus: ναι ρε, όλα cool
marios: βαριέμαι ρε, κόβω βόλτες στο σπίτι από τότε που γύρισα
partalius maximus: τι να σου πω ρε συ
marios: γεια μας να πεις
partalius maximus: άει γεια μας