Ιστορία δίχως αρχή #7

7 Δεκεμβρίου, 2008

Date: 2 December 2008 19:24 GMT+8
From: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
To: Ράνια Ασημένιου <ainar@pandemonicum.com>
Subject:  Σιγκαπούρη!!!!

Γεια σου Ράνια! Τι κάνεις;;

Ήρθα εδώ και ακόμα είμαι λίγο χαμένη στο διάστημα. Μας μάντρωσαν σήμερα όλους τους trainees σε ένα κτήριο, μας πήγαν στον 57ο όροφο, μπλα μπλα μπλα μπλα μέχρι το βράδυ… Αν πάει έτσι συνέχεια με βλέπω να παραιτούμαι!!!! Τι ήθελα κι άλλαξα δουλειά;;;

Οι ντόπιοι μου φαίνονται λίγο χαζούληδες. Δε γίνεται να είναι χαζούληδες με τόσα που έχουν κάνει βέβαια, αλλά έτσι φαίνονται… Το μέρος είναι χάσιμο, περπατάς και κοιτάς ψηλά συνέχεια… Γεμάτο δυτικούς κιόλας… Όλες οι φυλές εδώ είναι πλάκα-πλάκα. Δεν ξέρω, δε μ’έχει ενθουσιάσει… εντυπωσιακά είναι, αλλά βγαίνει μια μιζέρια μαζί με τη γκλαμουριά…

Είμαι κουρασμένη, δεν ξέρω τι να σου γράψω…. Δεύτερη μέρα σήμερα και ακόμα αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι…. τώρα είμαι πτώμα, μόλις πάω στο σπίτι και ξαπλώσω, σε μισή ώρα θα σηκωθώ και το μάτι γαρίδα!! Και χτες αυτό έγινε :(

Μόλις μίλησα και με τον Μάριο, τα είπαμε :) Είχε πρόβλημα το κωλοκινητό και το έφτιαξε. Με προσέχει ο αδερφούλης σου, είδες;;; Δε μπορούμε να μιλάμε πολύ μόνο γιατί θα ξεφραγκιαστώ :( Και δε λέει, αν δεις την αγορά εδώ (δύο μέρες εδώ αλλά την έκανα τη βολτίτσα μου!!!) καλύτερα να τα χάσω όλα εκεί παρά στα τηλέφωνα, κι ας είναι στον αδερφό σου!!! Μην του το πεις!

Τι να κάνουμε, θα είμαστε λίγο με mail και internet cafes μέχρι να δω αν θα μου βάλουν τίποτα στο σπίτι αλλά έτσι όπως είναι η κατάσταση σιγά μην πληρώσουν…. και κάτι άλλα παιδιά που είχαν έρθει πέρυσι εδώ μου έλεγαν ότι δε γινόταν τίποτα…. θα δω μήπως πάρω κανένα καρτονικητό από δω… 

Βρε συ ανησυχώ λίγο, αλλά μην του πεις τίποτα. Όχι τόσο πολύ για μένα, αυτός είναι που τα σκέφτεται και τα παίρνει όλα σοβαρά. Για μένα εντάξει, απλά διακοπές είναι, μας έστειλαν εδώ, εντάξει…. τι να κάνουμε θα περάσει ο καιρός. Καλά….. και για μένα ανυσηχώ…. δεν ξέρω, τέσσερις μήνες…. την άλλη φορά πήγαμε να χωρίσουμε. Τι σου γράφω κι εσένα τώρα….

Ο Νίκος εντάξει;;;;; Άντε, κανονίστε να έρθετε όλοι μαζί για να ξαναβρεθούμε!!! Χριστούγεννα δε θα βρεθούμε φέτος, αλλά πότε θα ξανάρθουμε εδώ; Άντε, κανονίστε!! Μου’χετε λείψει ρε σεις!!!

Φιλιά μωράκι :)


Ιστορία δίχως αρχή #4

3 Δεκεμβρίου, 2008

Date: 2 December 2008 01:08 GMT
From: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
To: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
Subject: μπαρδόν; 

Σε πήρα τηλέφωνο 2-3 φορές και είναι κλειστό.  Σου άφησα μήνυμα. Θα σε ξαναπάρω.

Σε ξαναπήρα, τα ίδια.

Τρέχει τίποτα; Πρόβλημα με το κινητό; Να κάνω τίποτα από εδώ; Να πάρω την O2; Τους έχω μαζέψει αρκετά, δε θέλω και πολύ. Άντε ζωντόβολο, πες μου τι γίνεται γιατί θα αρχίσω να ανησυχώ και δε λέει. Έχω αρκετά στο μυαλό έτσι κι αλλιώς και το να μη σε βρίσκω δε βοηθάει.

Τα νεύρα μου. Κι ένα αεροπλάνο για Σιγκαπούρη στα γρήγορα.

Μάριος


Ιστορία δίχως αρχή #3

2 Δεκεμβρίου, 2008

partalius maximus: χέσε μέσα
partalius maximus: μου έκοψαν το paper
partalius maximus: το είδα προυνό-προυνό, πριν να πιω καφέ
partalius maximus: γαμώ της γης τον άξονα και την πλάσση όλη
marios: τώρα να σου πω καλημέρα;
partalius maximus: σκατά να πεις
marios: καλημέρα
partalius maximus: σκατά
marios: και καλό μήνα
partalius maximus: (δις)
marios: έλα ρε, γίνονται αυτά
partalius maximus: ναι ρε, δε λέω, αλλά μόνο σε μένα;
marios: πόσα περάσατε;
partalius maximus: ένα, κάτι κινέζοι
marios: και πόσα στείλατε;
partalius maximus: 10-κάτι…
marios: άρα δεν τυχαίνουν σε σένα μόνο ρε
partalius maximus: θα γίνω κινέζος, τέλος
partalius maximus: όχι
partalius maximus: θα ανατινάξω την κίνα
partalius maximus: να μη μείνει κανένας, θα βελτιώσω τις πιθανότητες και μετά άντε να μου ξανακόψουν paper 
marios: πήγαινε πιες καμιά μπύρα
partalius maximus: δε θέλω μπύρα, napalm θέλω
marios: άντε πάλι
partalius maximus: είναι νωρίς ρε
marios: μίλησες με τον δικό σου;
partalius maximus: μίλησα, και τι έγινε;
marios: τι σου είπε;
partalius maximus: nikos, shit happens
partalius maximus: δεν καταλαβαίνω, του μοιάζω για χέστρα;
marios: τα’χουμε ξαναπεί αυτά ρε, εγώ έφαγα πόρτα τρεις φορές πριν περάσω το πρώτο
marios: εσύ έχεις ήδη δύο και κλαις για το επόμενο;
marios: σοβαρέψου
partalius maximus: σοβαρός είμαι ρε παπάρα, αλλά αν πέρναγε αυτό τότε τελειώνα φέτος
marios: ε, και τώρα τι έγινε, δε θα τελειώσεις;
partalius maximus: όχι, ο super μου λέει ότι δεν τρέχει τίποτα ακόμα είμαστε για να ξεκινήσω γράψιμο το καλοκαίρι
marios: ε τι με πρήζεις απογευματιάτικα ρε;
partalius maximus: βγες offline αν δε θες πρήξιμο
marios: καλάααα…
partalius maximus: α
partalius maximus: δε μου λες
marios: έλα
partalius maximus: το κορίτσι σήμερα δεν πέταγε;
marios: χτες
partalius maximus: έφτασε;
marios: ναι
partalius maximus: και;
marios: όλα καλά, έστειλε ένα email
partalius maximus: εντάξει, προσαρμόστηκε;
marios: κάτσε ρε, ούτε μέρα δεν πέρασε
partalius maximus: μιλήσατε;
marios: όχι ακόμα, θα πάρω αργότερα
partalius maximus: 8 ώρες ε;
marios: από δω, ναι… 16 από εκεί
partalius maximus: εσύ εντάξει;
partalius maximus: την παλεύεις;
marios: εντάξει μωρέ, χαλαρά
marios: ξέρεις, λίγο από δω κάτι από κει, θα μείνω λίγο παραπάνω δουλειά…
marios: τα συνηθισμένα
partalius maximus: 4 μήνες όμως
marios: 4 μήνες
partalius maximus: σκατούλες γενικώς λοιπόν
marios: εντελώς…


Ιστορία δίχως αρχή #2

2 Δεκεμβρίου, 2008

Date: 1 December 2008 09:59 GMT
From: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
To: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
Subject: Re: Ζέστη!

Έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο. Email δεν κοιτάζω συνέχεια, αλλά το τηλέφωνο το ακούω. Άσε που το είδα μία ώρα αργότερα από τότε που το έστειλες. Βλακεία δεν είναι;

Πώς πάνε οι κάψες; Εδώ έχει παγώσει ο απ’αυτός μας (τα άλλα δεν παγώνουν, έχουν μπει από μόνα τους μέσα στο σώμα… σιγά μην κάτσουν να ασχοληθούν με το κρύο). Χμ. Μάλλον έχουμε περάσει πολύ καιρό στο νησί, αρχίσαμε να μιλάμε για τον καιρό.

Η πτήση ήταν καλή; Σε πρόσεξε η British; Σου έδωσε μαξιλαράκι και δωρεάν χυμό όποτε ήθελες; Τι ταινίες είχε; Γιατί δεν ξέρω τι να σου πω κι όλο μιλάω για βλακείες;

Υπομονή. Τέσσερις μήνες είναι, θα περάσουν. Καλό θα είναι να δεις κι εσύ λίγο τη χλίδα εκεί εις τας Ανατολάς και να μην περνάς όλη την ώρα σου με τους ρέμπελους.

Είδες; Τη φάγαμε τη μία μέρα, μόλις 120 μας έμειναν (όχι δε μετράω — έτσι είπα ένα νούμερο).

Υπομονή. Και φιλιά. Ξέρεις εσύ…

Μάριος


Ιστορία δίχως αρχή

1 Δεκεμβρίου, 2008

Date: 1 December 2008 16:42 GMT+8
From: Κλαίρη Καίσαρη <clairek@gbtfree.com>
To: Μάριος Ασημένιος <zmeagain@pandemonicum.com>
Subject: Ζέστη!

Έφτασα!  

Δε σε παίρνω τηλέφωνο γιατί είναι αργά (ή μήπως νωρίς;) εκεί και (ελπίζω να) κοιμάσαι. Τώρα αν σου πω ότι τα βρήκα όλα όπως περίμενα, θα σου πω ψέμματα γιατί δεν ήξερα τι να περιμένω.Τα πράγματα είναι λίγο περίεργα εδώ. Έψαχνα μία ώρα για internet cafe, αλλά είχα πάει στη λάθος κατεύθυνση και ήταν δίπλα από εκεί που ήμουν. Αν είχα στρίψει σωστά θα σου είχα στείλει mail λίγο νωρίτερα. 

Είμαι κουρασμένη και προσπαθώ να μείνω ξύπνια μέχρι το βράδυ. Αλλά και ξαναμμένη!  Όχι για αυτό που νομίζεις βλάκα, μην ανησυχείς. Κάνει ζέστη! Τι κάνεις εσύ εκεί στα κρύα;;; Εγώ λιώνωωωω!

Δεν έχω δει μια δίνη για να δω αν το νερό κυλάει όντως ανάποδα. Αλλά δε θυμάμαι προς τα που κυλάει στο δικό μας ημισφαίριο έτσι κι αλλιώς. Δικό μας ή δικό σου τώρα που άλλαξα;

Ζέστη. Ζέστη! ΖΕΣΤΗ!

Να προσέχεις. Και να βγάλεις εισιτήρια γρήγορα, μ’ακούς;!;

Κλαίρη


Το κορίτσι στο μπαρ

8 Νοεμβρίου, 2008

Γνωριστήκαμε στο αεροδρόμιο την προηγούμενη εβδομάδα.  

Έχεις μακρυά μαύρα μαλλιά και φορούσες μία μπλε μπλούζα, μαύρο τζην, και μπότες.  Περίμενες την αδερφή σου που ερχόταν να σε επισκεφθεί από το Cardiff που ξεκίνησε το μεταπτυχιακό της πριν δύο μήνες ενώ εγώ περίμενα να έρθει η βαλίτσα μου από το Λονδίνο. Αν κι εγώ κατάφερα να προλάβω την ανταπόκρισή μου η βαλίτσα δεν πρόλαβε κι ερχόταν με την επόμενη πτήση.  Ήταν νωρίς το βράδυ και οι πτήσεις, τι σπάνιο, είχαν καθυστέρηση.

Με είδες να κάθομαι στις καρέκλες απέναντι από τον ιμάντα στις αφίξεις εσωτερικού και μου μίλησες όταν πήρε το μάτι σου το διαβατήριό μου και κατάλαβες ότι είμαι Έλληνας. Να σου πω την αλήθεια, σε είχα προσέξει από πιο πριν. Ήμουν σίγουρος ότι κάπου σε είχα ξαναδεί, αλλά δε μπορούσα να θυμηθώ πού. Μιλήσαμε για λίγο, κι όταν είδαμε ότι έχουμε γύρω στη μια ώρα μπροστά μας είπαμε να ανεβούμε στον πάνω όροφο για ένα ποτό. Πήρα μία Stella κι εσύ μία vodka με λεμόνι.

Καθήσαμε και μιλήσαμε για τη ζωή μας εδώ στο Εδιμβούργο, τις δουλειές μας, το πώς κι αν είμαστε κι οι δύο τόσα χρόνια εδώ δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, το κρύο που φέτος ήρθε νωρίς και τους φίλους μας στην Ελλάδα που μας έκαναν πλάκα τηλεφωνώντας από τις παραλίες. Κάθε φορά που έλεγα κάτι που σου φαινόταν αστείο γελούσες με όλο σου το σώμα, γέρνωντας προς το μέρος μου και βάζοντας το χέρι σου στο μπράτσο μου, σπρώχνοντάς με ελαφρά σα να μου λες «σταμάτα.» Όταν σταμάτησες ένα από αυτά τα γέλια σου έβγαλες έναν αναστεναγμό. Χαμογέλασες, με κοίταξες, και με ρώτησες «και τώρα;» Πριν προλάβω να σου απαντήσω φώναξαν το όνομά μου από τα μεγάφωνα κι έπρεπε να κατέβω πάλι στις αφίξεις. Σε ρώτησα αν θα περιμένεις και μου είπες ότι θα περιμένεις αν θα περιμένω κι εγώ μέχρι να έρθει η αδερφή σου από το Cardiff. Συμφώνησα και προσφέρθηκες να προσέχεις το παλτό μου και την τσάντα με το laptop μέχρι να επιστρέψω.  

Τα πράσινα μάτια σου ήταν έντονα και κάθε φορά που με κοιτούσες και χαμογελούσες ένιωθα σα να με τρυπάνε χίλια βέλη.  Δε μπορώ να βγάλω την εικόνα σου από το μυαλό μου και από εκείνο το βράδυ είσαι συνέχεια στη σκέψη μου.  Πες με υπερβολικό, αλλά πιστεύω ότι αυτό που ζήσαμε δε θα συμβεί ποτέ ξανά.

Ξέρω ότι οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μου, αλλά, αν το διαβάζεις, μήπως μπορείς να μου επιστρέψεις το laptop μου;


Chinese Karaoke

20 Νοεμβρίου, 2007

Διαβάσαμε για τα κατορθώματα μερικών από εμάς την Κυριακή που πέρασε και τις περιπέτειές τους στα «χαρούμενα» όρη, στο δρόμο προς την παραλία ρουμιού στην οποία ξεκούρασαν τα κατάκοπα κορμιά τους. Το βλέπεις αυτό ακριβώς μία μέρα μετά από τη Δευτέρα, που είχε τόση σχέση με εκείνη την Κυριακή, όσην έχει το ραντεβού ενός καραφλού στο ακριβότερο κομμωτήριο της πόλης. «Τι έγινε χτες;» αναρωτιέσαι Ρούλα, εσύ, πιστή μας αναγνώστρια.

Άσε, μην τα ρωτάς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »