Περί ανέμων και…ανέμων

11 Φεβρουαρίου, 2008

Καλημέρα σας, πώς είστε; Θυμηθήκατε πριν βγείτε από το σπίτι σας να βάλετε το κράνος σας; Μα τί λέω;;;;; Α, δεν καταλάβατε, έτσι; Ωραία, εξηγούμαι λοιπόν. Οι πιο παλιοί στην αγαπημένη μας πόλη (βλέπε Εδιμβούργο) τα ξέρουν και μπορεί και να έχουν καταλάβει πού το πάω. Η πόλη μας, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι γνωστό ότι μαστίζεται από ένα επικίνδυνο καιρικό φαινόμενο: τους ανέμους. Δεν πάω να το παίξω ειδήμων, αλλά για όσους έχουν ζήσει εδώ, η μοναδική δουλειά που δεν θα ήθελαν να κάνουν είναι αυτή του ναυτικού. Αφουγκραστείτε τον προβληματισμό μου. Τελειώνεις τη δουλειά γύρω στις επτάμιση το βράδυ και πριν φύγεις από το γραφείο (ή το μπουντρούμι σου) ρίχνεις μία ματιά στην πρόγνωση καιρού του BBC. Τα γνωστά ισχύουν, δηλαδή συννεφιά και κρύο. «Πάλι τα ίδια…» σκέφτεσαι. Δεν έχεις παρατηρήσει, όμως, μία σημαντική λεπτομέρεια. Την ταχύτητα του ανέμου. Έχουνε που έχουνε κουλά σύμβολα, σου πετάνε και την ταχύτητα του ανέμου σε μίλια και το γλυκό έδεσε (συγνώμη, εγώ με Νίκο Καντερέ μεγάλωσα και η μόνη μονάδα μέτρησης που καταλαβαίνω είναι το μποφόρ). «Ok», σκέφτεσαι, σιγά τα ωά.

Πας σπιτάκι σου ήσυχος, ήσυχος, κοιμάσαι και ξυπνάς μες στη χαρά πουρνό-πουρνό (;;;;;) έτοιμος να πάς στο γραφείο. Κατεβαίνεις τη σκάλα και ανοίγεις την εξώπορτα. Πριν προλάβει καν να κλείσει, έχεις καταλάβει το τεράστιο λάθος σου. Ο αέρας δεν μετράται με την κλίμακα μποφόρ, έχει ξεφύγει τελείως. Πριν να τελειώσει η σκέψη σου, ο ύψιστος φροντίσει να σε καλημερίσει ευχάριστα. Μια αδέσποτη πλαστική σακούλα (προελέυσεως SCOTMID κιόλας) σου δίνει το πρωινό φιλάκι-καλημέρα (κοινώς, την τρως στη μάπα). Αφού έχεις κατεβάσει ότι καντήλι μπορείς να θυμηθείς, παίρνεις το δρόμο για τη στάση του λεωφορείου. Υπομονετικά περιμένεις το λεωφορείο, αλλά αυτό δε φαίνεται να συμμερίζεται την κατάστασή σου και κλασικά αργεί. Τότε είναι που σου έρχονται μύριες ιδέες για νέες εφευρέσεις που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την αιολική ενέργεια (αλήθεια, που το βρίσκω το κουράγιο Ρούλα;;;), από πατίνι με προσαρμοσμένο πανί, μέχρι αυτοκίνητο που δεν κυκλοφορεί όταν έχει μπουνάτσα. Λίγες βρισιές και ανακατεμένα μαλλιά μετά, έχεις φτάσει στην είσοδο του κτιρίου όπου βρίσκεται το γραφείο σου. Εκεί μαθαίνεις έκπληκτος ότι νωρίς το πρωί, ο αγαπημένος μας ζέφυρος (ή ο βαρδάρης, ή ο απηλιώτης, τέλοσπάντων ένας από τους διαβολεμένους ανέμους), έχει απογειώσει έναν ολόκληρο κάδο απορριμάτων (!!!) και τον έχει στείλει 20 μέτρα μακριά, αφήνοντας χαραγμένα τα σημάδια του πάνω στην κεντρική είσοδο. Και μετά μου λέτε τί να το κάνετε το κράνος;

Περιμένετε, δεν τελείωσα…Η μέρα κυλάει ήσυχα και αποφεύγεις όσο είναι δυνατόν την έξοδο από το κτίριο. Το βράδυ φτάνει και δυστυχώς πρέπει να φροντίσεις για τον εφοδιασμό του σπιτιού με προμήθειες. Ο αναθεματισμένος δεν έχει σταματήσει ακόμα να φυσάει (αλήθεια, με τόσο αέρα δε θα μπορόυσαμε άνετα να πετάμε χαρταετό κάθε μέρα;;;) και συ παίρνεις το δρόμο για το supermarket. Βρίσκεις καταφύγιο για λίγη ώρα μέχρι να πληρώσεις και όταν βγεις έξω, καταλαβαίνεις το ολέθριο λάθος σου. Οι σακούλες με τα ψώνια έχουν μετατραπεί σε αερόστατα στα χέρια σου και το περπάτημα έχει γίνει πιο δύσκολο και από την ανάβαση στη θανατηφόρα πλαγιά του Έβερεστ. Είπατε τίποτα;Α, νόμιζα…