Χουμφ

7 Αυγούστου, 2010

…ίσως, λέω ίσως, να ενημερωθεί ξανά το παρόν.  Έχει πολύ κόσμο εδώ γύρω και βαριέμαι. Από την άλλη δεν ξέρω γιατί με πιάνει η πρεμούρα για ανανέωση κάθε φεστιβάλ. Προβλέψιμα απρόβλεπτο ή απρόβλεπτα προβλέψιμο; Αν δεν το κατεβάσω μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες, μπορεί. Αυτά.

Σας φιλώ σταυρωτά στα μούτρα.


Arsebanging Friday #v-is-for-ventouza

25 Σεπτεμβρίου, 2009

Πέρασε και η ισημερία αναγνώστη μου. Από εδώ και πέρα η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει και θα συνεχίσει να μεγαλώνει επικίνδυνα για τους επόμενους μήνες.

Από την άλλη η νύχτα είναι καλύτερη από την ημέρα — πάντα το έλεγα αυτό. Δε μπορεί να κρύψει τίποτα, είμαι σίγουρος. Σε όλη μου τη ζωή τους γκαίηδες τους ανθρώπους δε μπορούσα να τους ξεχωρίσω στο φως του ήλιου. (Είδες γοητευτικέ μου αναγνώστη; Δεν τους είπα μπούστηδες γιατί σέβομαι ανυπέρβλητα το επίπεδό σου και δεν ήθελα να το κάνω δάπεδο.) Είναι σχεδόν μαγικό, τη νύχτα είναι σα να πέφτουν οι μάσκες. Το σκοτάδι γίνεται πιο φωτεινό από χίλιους ήλιους και δε μπορεί να του κρυφτεί τίποτα.

Τίποτα όμως.

Μία τέτοια νύχτα θα γίνουν όλα. Μέσα στη σιωπή του απόμερου δρόμου, μέσα στην ομίχλη της υγρασίας του λιμανιού, μέσα στα χνώτα που σιγά-σιγά θα παγώνουν, θα ανοίξω τα μάτια μου και όλα θα είναι στη θέση τους. Ο μικρός σκλαβάκος που έχω μέσα στο κεφάλι μου θα κάνει ένα διάλειμμα και θα ξεκουραστεί. Θα σταματήσει να τρέχει, θα σταματήσει να μου πετάει περίεργες αναμνήσεις βρίσκοντας την επόμενη κρυψώνα στην πιο απόκρυφη πτυχή του μυαλού μου. Θα σταματήσει να μιλάει, ίσως να κοιτάξει λίγο αφηρημένα έξω από τα μάτια μου. Θα δει σκοτάδι και θα καταλάβει ότι απέτυχε. Όλα τα εμπόδια που έστελνε έχουν ξεπεραστεί. Η ζωή δεν είναι ωραία, αλλά σίγουρα μέσα σε αυτό το σκοτάδι είναι λίγο πιο εύκολη και φωτεινή. Οι κόρες θα ανοίξουν, θα καταπιούν όλο το φως και τα μάτια θα πιάσουν όλα τα κρυμμένα σινιάλα που μόνο αυτά μπορούν να δουν. Κι ο σκλαβάκος θα τυφλωθεί και θα αφήσει το μονόφθαλμο να βασιλέψει.

Και μία τέτοια νύχτα, σκάρτη Πέμπτη προς κουτσή Παρασκευή, γράφω αξεπέραστε αναγνώστη και σου δίνω το έναυσμα να ραπίσεις τα κωλομεράκια σου για λίγες στιγμές. Σε μικρές, βολικές δόσεις:

Τέλος και για σήμερα. Είμαι σίγουρος πως μέχρι και την επόμενη Παρασκευή το ευλογημένο τούτο blog θα ενημερωθεί το πολύ μία φορά. Τα λέμε τότε.


Arsebanging Friday #ο-ήλιος-καίει-και-δεν-είμαι-γκαίη

18 Σεπτεμβρίου, 2009

Χαίρε κεχαριτωμένε αναγνώστη!

Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν για μία ακόμη φορά κι ήρθε κι αυτή την εβδομάδα η Παρασκευή. Ναι, είναι αλήθεια. Ήρθε πριν από λίγες ώρες και όπως κάθε Παρασκευή που σέβεται τον εαυτό της θα καθήσει για λίγες ακόμα. Το σύνολο 24. Είναι μία από τις μικρές χαρές της ζωής αυτή η επιβεβαίωση. «Ό,τι και να γίνει, οι πιθανότητες είναι συντριπτικά υπέρ του να έρθει η Παρασκευή και να διαρκέσει 24 ώρες.» Πώς είπατε; Τετριμμένο; Μα φυσικά! Αυτό είναι το νόημα: καμία έκπληξη.

Έκπληξη βέβαια από την άλλη είναι ο καιρός που έχει βγάλει τις τελευταίες ημέρες. Μα καλά, είναι δυνατόν; Σεπτέμβρης μήνας και 17 βαθμοί; Τι, επειδή ήρθαν οι καινούργιοι θα πρέπει να τους παραπλανήσουμε και να τους πούμε ότι έχει εποχές όπως θα τις περίμεναν; Όχι, σας παρακαλώ. Θέλουμε λίγο περισσότερο κρύο, λίγη περισσότερη μαυρίλα, λίγη βρόχα, κάτι, ο,τιδήποτε.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω μαγευτικέ αναγνώστη μου. Βγαίνω έξω για ένα τσιγάρο και παθαίνω έγκαυμα. Έχω το ένα μάτι συνέχεια κλειστό γιατί μου πέφτει ήλιος. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά έτσι όπως το έχω το άλλο ορθάνοιχτο μου μπαίνει ο καπνός. Και κερατάς και χαρούμενος, γίνεται; Δε γίνεται. Οπότε κι εγώ γυρνάω στο γραφείο, γυρνάω την οθόνη για να μην έχει αντηλιά, και προσπαθώ να δουλέψω μέχρι να περάσει η ώρα, να πέσει ο ήλιος και να πάω προς το σπίτι όπου το φως είναι στον έλεγχό μου, οπότε μπορώ και να το σβήσω. Να ανοίξω κι ένα μπουκάλι Chateau de Chasselas (είμαι και γκουρμόγυφτος πανάθεμά με) και να συγγράψω τα αίσχη που συγγράφω τώρα. Για σένα μεγαλοπρεπή μου.

Και είμαι πλήρως (μα πλήρως!) συνειδητοποιημένος ότι γράφω μία ακόμη ηλίθια εισαγωγή που μιλάει για τον καιρό και για τραγούδια κωλομεργλυφάτα. Έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου ακόμα που πρέπει να επεξεργαστώ που πραγματικά θέλω λίγο το χρόνο μου. Μέχρι τότε, θα μιλάω για τον καιρό. Γιατί όχι; Όλοι το κάνουν. Δε μπορεί, κάτι θα ξέρουν. Σαν τους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων που συνιστούν Skip. Αυτοί, ξέρουν.

Όπως ξέρεις κι εσύ δυσθεώρητε αναγνώστη μου. Ξέρεις ότι τα θέλει το πισινούλι σου και για αυτό είσαι εδώ, έτσι δεν είναι; Αμ, τα θέλει βέβαια! Πάρτα:

Πάει κι αυτή η Παρασκευή αναγνώστη μου και μαζί της φεύγει κι αυτή η εβδομάδα. Θα έρθει κι η επόμενη Παρασκευή. Κι εμείς θα είμαστε και τότε εδώ και θα σε περιμένουμε για να κάνουμε τη μετάβαση πιο εύκολη. Η μετάβαση πρέπει πάντα να είναι εύκολη. Άστο πάνω μας.


Arsebanging Friday #γαρύφαλλα-και-γύρω-γύρω-μέλισσες

11 Σεπτεμβρίου, 2009

Σιγά-σιγά έρχεται το φθινόπωρο τρισμέγιστε ευεργέτη του blog τούτου (εσένα λέω αναγνώστη μου, μη μπερδεύεσαι και μην αγχώνεσαι). Έρχεται το φθινόπωρο, η θερμοκρασία πέφτει, πέφτει και η βρόχα.

Πωωω, δεν το’ χω καθόλου σήμερα, έτσι; Μιλάω για τον καιρό. Έλεος. Ειλικρινά έλεος.

Κι έρχονται κι οι νέοι τώρα το φθινόπωρο. Επιστρέφει και το μόνιμο προσωπικό, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Και φεύγουν οι παλιοί. Ο Σεπτέμβρης πάντα ήταν περίεργος μήνας. Δεν ξέρεις αν είναι αρχή ή αν είναι τέλος. Είναι μια ζαριά — όπως και πολλά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή τελικά. Μπορεί να νομίσεις ότι είναι αρχή, αλλά το τέλος της μπορεί να έρθει πιο γρήγορα από όσο ελπίζεις. Μπορεί να είναι τέλος, αλλά στην επόμενη γωνία να σε περιμένει μια καλύτερη αρχή.

Είναι μια ζαριά. Πιάνεις τα ζάρια, τα φέρνεις στη χούφτα σου αφού τα φιλήσεις για καλή τύχη, λες την τελευταία σου ευχή, και ρίχνεις ελπίζοντας ότι δε θα βρουν εμπόδιο μέχρι να σταματήσουν. Κλείνεις τα μάτια, ακούς το κλικι-κλίκι στο πάτωμα ακούς το ένα από τα δύο να ρίχνει σβούρες και να μη σταματάει όπως έχει σταματήσει ο χρόνος. Το δευτερόλεπτο της αιωνιότητας περνάει, και ο ήχος, μαζί κι η μουσική που ίσως παίζει στο μυαλό σου, αντικαθίσταται από την απόλυτη σιωπή.

Ασσόδυο; Ντόρτια; Εξάρες; Θα ανοίξεις τα μάτια να κοιτάξεις;

Και πάνω απ’ όλα: σε νοιάζει;

Ως εκ τούτου, λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι η στιγμή που όλοι περιμένατε έφτασε. Bang your arses:

  • Τελικά τα πουλιά είναι συνθέτες.
  • Δεν πήγαμε πολλές φορές στο φεγγάρι, αλλά καταφέραμε να αφήσουμε σκουπίδια.
  • Γιατί άραγε ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου; Ίσως γιατί όταν τον πρωτοπλησιάσαμε θέλαμε να τον φάμε.
  • Από την άλλη βέβαια, ειλικρινά πιστεύω ότι αν ήμουν γάτα δε θα έκανα ό,τι κάνει αυτή η γάτα όταν κάποιος ανοίγει τη βρύση.
  • Υποτίθεται ότι σε αυτό το παιχνίδι προσπαθείτε να αντιμετωπίσετε κάποιον ιο. Κολοκύθια τούμπανα, απλά πάρτε το όπλο και αρχίστε να σκοτώνετε.
  • Μία κιθάρα, 100 riffs.
  • Νόμιζα ότι μόνο εγώ κάνω τόσο καμμένες σκέψεις κατά καιρούς, αλλά τελικά δεν είμαι μόνος. Αυτό το όνομα τι να είναι άραγε; Τυρί ή font;
  • Την επόμενη φορά που θα ζητήσετε βοήθεια σε κάποιο ονλάϊν φόρουμ, ας είστε λίγο προσεκτικοί.
  • Επίσης να είστε προσεκτικοί με τα ναρκωτικά που παίρνετε όταν οδηγείτε.
  • Για όσους εντυπωσιάζονται με το φαγητό των φαστφουντάδικων, να η διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης.
  • Film Forum.  With Beavis & Butthead.
  • Είστε ένα μικρό κι αθώο ρομποτάκι. Παίξτε.
  • Τι DSL και κάτι που ομοιοκαταληκτεί με τα «μύδια»; Περιστέρια.
  • Και μετά με ρωτάνε γιατί θέλω να πάω στην Ιαπωνία…
  • Πολύ μου αρέσουν τα fractals. Ένα παιχνίδι που λέγεται  upgrade και σκοπός του είναι να αναβαθμίσετε το ίδιο το παιχνίδι.
  • Σε περίπτωση που δεν έχετε τι να κάνετε το φορτηγάκι σας όταν φτάσει στα όρια του, ορίστε μία ιδέα.
  • Προσευχηθείτε πριν το σεξ. Βοηθάει.
  • Και για το τέλος, κάτι παλιό: in the secret police I can do whatever I wanna do.

Πολύ θα ήθελα να γράψω κάτι έξυπνο κι αισιόδοξο και παιχνιδιάρικο αντί επιλόγου. Αλλά δε μπορώ. Ίσως γιατί δεν είμαι καλός στους επιλόγους. Την επόμενη εβδομάδα λοιπόν.


Συμβουλές σε περίπτωση που συναντηθούμε

8 Σεπτεμβρίου, 2009

Δε θέλω να σας τρομάξω, αλλά υπάρχει πιθανότητα, μικρή είναι η αλήθεια αλλά σίγουρα μη μηδενική, κάποια στιγμή να συναντηθούμε. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ψυχραιμία. Η πιθανότητα είναι ότι θα έχω φοβηθεί κι εγώ το ίδιο — πολύ περισσότερο δε αν δουλεύετε για την εφορία. Οπότε: μην πανικοβληθείτε. Και σε καμία περίπτωση μη μου πάρετε τη σειρά στην ουρά. Με ενοχλεί.

Προφανώς αν δε θέλετε να μπείτε στη διαδικασία της συνάντησης θα πρέπει να αποφύγετε τα μέρη στα οποία συχνάζω. Οπότε μείνετε μακρυά από διάφορα μικρά μαγαζάκια με χαμηλά φώτα. Επίσης, μιας και πάω κινηματογράφο μόνος συνήθως, προτιμώ τις προβολές νωρίς το απόγευμα. Οπότε οι βραδυνές θα είναι καλύτερη επιλογή για σας μιας κι ελαχιστοποιούν την πιθανότητα κακού συναπαντήματος.

Γενικώς δε θεωρώ τους ανθρώπους εχθρούς μου, εκτός αν με απειλήσουν ή με προκαλέσουν με κάποιο τρόπο. ‘Η αν προσπαθούν απεγνωσμένα να μου πουλήσουν κάτι. Οπότε αν με δείτε από μακρυά προσπαθήστε να βγείτε με αργά και σταθερά βήματα από το οπτικό μου πεδίο, αλλά σε καμία περίπτωση μην αρχίσετε να τρέχετε γιατί τότε θα αγχωθώ και θα νομίσω ότι μου κάνετε επίθεση. ‘Η θέλετε κάτι να μου πουλήσετε. Ή, ακόμα χειρότερα, έχετε κλέψει κάτι. Οπότε και ίσως να σας πάρω στο κατόπι. Και πάλι, μη φοβηθείτε. Μπορείτε να γυρίσετε απότομα και να ανοίξετε τα χέρια σας. Ειδικά αν φοράτε παλτό, πράγμα που θα σας κανεί να φανείτε μεγαλύτεροι, είναι σίγουρα μια καλή επιλογή — αν και δουλεύει περισσότερο μόλις έχω ξυπνήσει ή όταν έχω πιει μια-δυο μπυρίτσες. Άλλα που βοηθούν είναι απειλές ότι ξέρετε καράτε, ή ότι έχετε συγγενή μπάτσο ή δικηγόρο, ή κάτι ανάλογο.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορείτε να κάνετε το νεκρό. Αλλά θα πρέπει να είστε πολύ καλοί. Θα προσπαθήσω να καταλάβω αν ανεβοκατεβαίνει το στήθος σας με την αναπνοή σας. Και μάλιστα θα φέρω καθρεφτάκι να βάλω μπροστά από τη μύτη σας για κανά δεκάλεπτο να σιγουρευτώ. Αν δεν είστε όντως νεκροί, θα εκνευριστώ. Εντάξει, μη νομίζετε κι οτί είμαι κορόϊδο από πάνω. Υπάρχουν κι όρια.

Μία άλλη επιλογή είναι να σκαρφαλώσετε σε κάποιο δέντρο, ή να μπείτε σε κάποιο κτήριο (σε ποιο αφήνω την επιλογή πάνω σας) και να ανεβείτε τις σκάλες. Θα σας ακολουθήσω, αλλά όχι για πολύ. Μπορεί να περιμένω λίγο, να κοιτάξω προς τα πάνω μήπως καταλάβω από τη φασαρία σε ποιον όροφο έχετε κρυφτεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι εύκολα και πιθανότατα θα εγκαταλείψω την προσπάθεια και θα επιστρέψω σε ό,τι έκανα.

Τώρα. Υπάρχει πάντα και το χειρότερο δυνατό σενάριο. Να συναντηθούμε χωρίς καμία προειδοποίηση. Π.χ., μπορεί να στρίβω μία γωνία ακούγοντας μουσική μη δίνοντας και πολλή σημασία στον κόσμο γύρω μου, και να έρχεστε εσείς από την άλλη. Τώρα τι γίνεται; Και πάλι, ψυχραιμία. Με μία ήρεμη κι αποφορτισμένη φωνή, πείτε μου ότι αυτό που ακούω είναι πολύ ωραίο. Δε χρειάζεται να ξέρετε τι ακριβώς είναι. Χαμογελάστε. Αλλάξτε κατεύθυνση. Το πρόβλημα λύθηκε.

Αν αυτό δε δουλέψει και με δείτε να εκνευρίζομαι (ίσως γιατί με πατήσατε, ή πέσατε πάνω μου, ή δε μου είπατε ότι αυτό που ακούω είναι καλό — δικό σας το λάθος σε κάθε περίπτωση) τότε πρέπει να γίνετε επιθετικοί. Προτείνω να μου τραβήξετε βίαια τα ακουστικά από τα αυτιά, και όπως δε θα περιμένω την κίνηση να με χτυπήσετε αστραπιαία στη μύτη (θα δείτε, είναι αρκούντως μεγάλος στόχος). Το πιθανότερο είναι να ζαλιστώ. Θα σας πρότεινα επίσης απόδραση στο πρώτο διαθέσιμο κεμπαμπτζίδικο γιατί οι στομαχικές μου διαταραχές μου απαγορεύουν ακόμα και να το μυρίσω οπότε σίγουρα δε θα σκεφτώ καν να δω μήπως έχετε κρυφτεί εκεί.

Όπως σίγουρα θα έχετε αποκρυπτογραφήσει από τα παραπάνω είμαι ένα σχετικά αντικοινωνικό και ντροπαλό ον και δεν αντιδρώ άσχημα παρά μόνο αν έχω τρομάξει, αν νιώθω ότι καταπατάτε την περιοχή μου, αν μου πατήσετε τον κάλο, ή αν για κάποιο λόγο δε μου αρέσει η μούρη σας. Αν δώσουμε ο ένας στον άλλον αρκετή πληροφορία για το πώς συμπεριφερόμαστε, ακολουθήσουμε τις πρωθύστερες γενικές συμβουλές, και στοχεύσουμε στην αποφυγή παρά στην τυχαία συνάντηση, δεν έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε αρμονικά.

Μπορώ μάλιστα να φανταστώ και μία ημέρα που αν προσπεράσουμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο θα σας κάνω ένα φιλικό νεύμα ή, στα ντουζένια μου, θα σηκώσω και το χέρι για να χαιρετήσω πριν να επιστρέψω στην κρυψώνα μου — συνήθως στους θάμνους εκεί  ανατολικά στο παρκάκι της London Road που δεν περνάνε και πολλοί πεζοί.


Arsebanging Friday #φακεμόλη

4 Σεπτεμβρίου, 2009

Οι μέρες είναι υγρές αναγνώστη μου.

Είναι υγρές όχι για κάποιο περίεργο λόγο, απλά γιατί βρέχει. Και βρέχει πολύ,  δεν είναι ψιλόβροχο αυτό που πέφτει. Για την ακρίβεια έχει ανοίξει η βρύση από το βράδυ της Τετάρτης και δε σταματάει με τίποτα. Ήταν κάτι Ινδιάνοι το Σαββατοκύριακο στην Princes Street και παίζαν τα δικά τους (δίπλα στους σουρεάλ μαυρούκους με κιλτ που έπαιζαν γκάϊντα). Το κοινό είχε μαζευτεί και άκουγε τους νοτιοαμερικάνικους σκοπούς τους, αλλά μάλλον δεν ήξεραν ότι εκείνοι έπαιζαν στο ρυθμό του χορού της βροχής. Σας έχω νέα: δούλεψε.

Τουλάχιστον έπεσε η φακεμόλη επιτέλους, τελειώνουν τα φεστιβάλια και φεύγουν οι τουρίστες. Κάτι είναι κι αυτό, μπορούμε πια να κινηθούμε σαν άνθρωποι στην πόλη. Το επόμενο βήμα είναι να κάνουμε κάτι με τους Κινέζους, αλλά θα βρεθεί μία λύση και για αυτό το πρόβλημα. Έχει μείνει το φάϊργουερκ εξτραβαγκάνζα στο κάστρο το Σαββατοκύριακο που θα μας κρατήσει λίγο στο «αααα» και στο «ωωωω» αλλά θα περάσει κι αυτό. Όλα περνούν.

Και μένουμε μόνοι εμείς εδώ να κρατάμε τα μπόσικα και να ανεβάζουμε τα λίνκια για να χαστουκίζουμε λάγνα και παιχνιδιάρικα τα πισινά κι αυτή την Παρασκευή. Και να γουστάρουμε:

  • Μία, μικρή, άσκηση στην επιτάχυνση.
  • Και μιας και είμαστε στο θέμα, ένα περίεργο μήλο.
  • Και η οπτική γωνία των ζώων. Γιατί όχι;
  • Πώς να παραδειγματιστούν οι νεώτεροι; Από τους γηραιότερους είναι μια καλή ιδέα.
  • Εκτός κι αν είναι ο πατέρας αυτού του τύπου.
  • Την επόμενη φορά που θα τα πάρετε στο γραφείο, παίξτε αυτό το παιχνίδι.
  • Τι έχει δύο πόδια, δύο τροχούς, και δύο φλογοβόλα; Ο Lrry.
  • Χτές βγήκα από το σπίτι και βρήκα ενα μεγάλο αυγό.
  • Pepsi ή Coca-cola; Σίγουρα όχι Pepsi μάλλον.
  • Δέντρα με προσωπικότητα.
  • Και χαρούμενα σύννεφα.
  • Για όλους εσάς που γράφετε μόνο με κεφαλαία: κόφτε το.
  • Εεεμ… ας πούμε ότι τα αρσενικά πάτε στην τουαλέτα του μαγαζιού για να κάνετε την ανάγκη σας. Ποιον ουρητήρα επιλέγετε;
  • Παιχνίδι: νομίζετε ότι μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα; Για να δούμε…
  • Παίρνετε λίγους χαρακτήρες της Disney και λίγους σούπερ-ήρωες της Marvel. Βάζετε σε κατασρόλα και ανακατεύετε για λίγα λεπτά.  Σερβίρετε.
  • Οι φρουροί της Αμερικανικής πρεσβείας στο Αφγανιστάν* είναι λίγο περίεργοι. (*Μεγάλη αλήθεια: Το Αφγανιστάν γράφεται με «φ», αλλά όλοι το προφέρουμε Αβγανιστάν. Δοκιμάστε το.)
  • Τι Μαμαλάκης και αηδίες.  Ινδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα μαγειρικής.
  • Το πρώτο γουρουνάκι έφτιαξε το σπίτι του με άχυρα, το δεύτερο με ξύλα, το τρίτο με πέτρα. Αυτός ο τύπος το έφτιαξε με lego.
  • Gays σε διακοπές, φορώντας μαγιώ, τραγουδούν Miley Cyrus. Μη ρωτήσετε πού το βρήκα.
  • Τελευταίο παιχνίδι: canabalt.
  • Μιας και είχαμε φιλοξενούμενους που είναι οπαδοί (όχι ότι εμείς δεν είμαστε αλλά λέμε τώρα): Ramones. Hey-ho. Let’s go!

Πάει κι αυτή η εβδομάδα παλικάρια. Πάμε τώρα για μπύρες. Και μετά πάμε για την επόμενη. Εβδομάδα. Καλά, και μπύρα.


Προκυρήχθηκαν και εκλογές στην Ελλάδα μαθαίνω, για το καλό του τόπου. Δεν ξέρω πώς, αλλά θέλω μόνο ένα πράγμα, ένα ριπίτ, αυτό μονάχα θέλω, τέλος.


Το κοράκι

2 Σεπτεμβρίου, 2009

Δεν είχα τι να κάνω απόψε και κοίταζα τα παλιά. Έπεσα πάνω σ’ αυτό. Μία ιστορία λοιπόν.

Πριν από κάποια χρόνια είμαι σε ένα δρόμο γύρω από μία λίμνη. Καπνίζω ένα τσιγάρο. Έχει κρύο. Είναι το πρώτο τσιγάρο μετά από διακοπή και την έχω ακούσει λίγο. Νιώθω δυνατός, έτοιμος, γεμάτος. Έχω ιδέες, ιδέες, ιδέες. Έχω και προβλήματα και  το τσιγάρο είναι το λιγότερο από αυτά. Ο κόσμος είναι εκεί για να με ενοχλεί και ό,τι και να κάνει δε θα καταφέρει να με χαλάσει με τίποτα. Και όλοι οι κερατάδες που μου κάνουν τη ζωή δύσκολη μπορούν να πάνε να απ’ αυτωθούν. Αλλά τους αγαπώ.

Φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, γιατί η μουσική αλλάζει τις σκέψεις μου χωρίς να το ελέγχω. Ακούω Wilco και ο Tweedy τραγουδάει:

I am an american aquarium drinker
I assassin down the avenue
I ‘m hiding out in the big city blinking
What was I thinking when I let go of you

Και είναι με διαφορά το μόνο που θέλω να ακούω εκείνη τη στιγμή. Γυναίκες.

Αράζω σε ένα παγκάκι. Ο ουρανός είναι περασμένος με γκρι κραγιόν, αλλά κάπου στο βάθος, δειλά, φαίνεται λίγο γαλάζιο. Νιώθω φαντασικά κοιτώντας το νερό και την απέναντι όχθη, καπνίζοντας ένα στριφτό Bali Shag. Τα πνευμόνια μου κάνουν υπερωρίες, το ίδιο και η καρδιά μου, νιώθω το οξυγόνο να κυλάει στο αίμα μου, τις συνάψεις μου να πυροδοτούν και κανονίζω το επόμενο βήμα.

Ένα κοράκι έρχεται και προσγειώνεται στο παγκάκι.

Ένα κατάμαυρο κοράκι. Δεν κάνω πλάκα. Έχει κάτσει δίπλα μου. Κάνει «κρα.» Κοράκι είναι, τι άλλο να κάνει;

Αλλά είμαι εκεί και είμαι εκεί λες κι έχω πάρει ναρκωτικά. Προς στιγμή νομίζω ότι έχω πάρει ναρκωτικά. Αλλά δεν παίρνω ναρκωτικά οπότε δεν ξέρω πώς ακριβώς είναι. Υποθέτω έτσι, σα να μοιράζεσαι ένα παγκάκι μ’ ένα κοράκι και να μιλάτε την ίδια γλώσσα.

Γυρνάω σιγά το κεφάλι μου προς την μεριά του και το κοιτάζω. Το κοράκι χοροπηδάει λίγο και γυρνάει κι αυτό προς τη μεριά μου. Με κοιτάζει στα μάτια. Δεν κάνω πλάκα. Με κοιτάζει στα μάτια. Δηλαδή, όχι στα μάτια όπως σε κοιτάζει άνθρωπος στα μάτια. Είναι κοράκι, έχει γείρει το κεφάλι του σε μία διαγώνια κατεύθυνση για να με δει ολόκληρο. Αλλά με κοιτάζει.

Δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, οπότε δεν κάνω τίποτα.

Συνεχίζει να με περιεργάζεται, από πάνω μέχρι κάτω, από δεξιά μέχρι αριστερά. Σε κάποιο σημείο βαριέται και φεύγει. Αφήνω την ανάσα μου, βγάζω τα ακουστικά, τα πετάω πίσω από το λαιμό μου, και στρίβω ένα ακόμα τσιγάρο. «Και γαμώ!» σκέφτομαι. Και μετά σκέφτομαι κάτι άσχετο. Μετά δε σκέφτομαι τίποτα.

Σε λίγο ακούω κάτι να σφυρίζει και νιώθω νύχια να μπήγονται στον ώμο μου.

Το κοράκι έχει επιστρέψει κι έχει κάτσει στον ώμο μου. Έχει. Κάτσει. Στον. Ώμο μου. Στο δεξί μου ώμο. Σκύβω το κεφάλι μου αριστερά και γυρνάω τα μάτια μου όσο πιο σιγά μπορώ. Το κοράκι με ξανακοιτάζει και κουνιέται λίγο στον ώμο μου, κάθε ανεπαίσθητο βήμα ένα ακόμα σημάδι από τα νύχια του.

Δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, οπότε δεν κάνω τίποτα.

Γυρνάω το κεφάλι μου μπροστά και κοιτάζω ξανά τη λίμνη. Το κοράκι κοιτάζει κι αυτό στην ίδια κατεύθυνση για λίγα ακόμα δευτερόλεπτα. Μετά κουνάει τα φτερά του, σφαλιαρίζοντας το δεξί μου αυτί και φεύγει. Πετάει ψηλά. Το βλέπω για λίγο μέχρι που στρίβει απότομα δεξιά και χάνεται.

Πριν από λίγο θυμήθηκα την ιστορία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με κάνει περήφανο.


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.