Θεωρίες συνωμοσίας και χάους

29 Σεπτεμβρίου, 2007

Παρασκευή πρωί στα κεντρικά γραφεία του παραέξι (γιατί ως γνωστόν, έχουμε και παραρτήματα). Είμαι μόνος μου και προσπαθώ να φιλτράρω σωστά τον καφέ, με τους φρεσκοψημένους κόκκους που μόλις παραδόθηκαν από τους θαυμαστές μας στη μακρινή Κένυα. Άκρα του τάφου σιωπή. Ψυχή δεν υπάρχει από τη συγγραφική ομάδα. Περίεργο, πολύ περίεργο, είπα. Συνήθως τέτοιες ώρες τα κεντρικά σφύζουν από ζωή. Μα καλά, πού έχουν πάει όλοι;

Ο μόνος δικαιολογημένος ήταν ο Τσολιάς μας, ο οποίος έχει πάρει τα βουνά και τα λαγκάδια (οι πληροφορίες λένε ότι εθεάθη στα δυτικά Highlands) για το κυνήγι του ξακουστού άγριου σκωτσέζικου στηθόδεσμου. Αλλά οι άλλοι; Καμία δικαιολογία. Μήπως ο Δρ. Αφάνας βρίσκεται σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο και προετοιμάζεται για την πρώτη συνάντηση του κατηχητικού των προσκόπων; Δεν ξέρω…Ειλικρινά. Αλλά και να ήξερα, αυτό δεν ικανοποιεί την περιέργειά μου. Αφήστε που άκουσα ότι δέχθηκε να περιποιηθεί την πανέμορφη κώμη του (επιτέλους!!!) το ψαλίδι του κουρέα…

Ο Δάσκαλος πάλι πιθανολογώ ότι βρίσκεται στην αναζήτηση του υπογείου χώρου στον οποίο θα στεγαστεί το μπαρ/ερευνητικό εργαστήριο δύο επιπέδων, από όπου θα ξεκινήσει η προσπάθειά του (μας) να κατακτήσει (κατακτήσουμε) τον κόσμο. Εύγε δάσκαλε, και καλή τύχη στο εγχείρημα (δεν ξέρω αν το καταλάβατε, απλά θέλω να τελειώνουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται με την οργάνωση του μπαρ, για να επιδοθώ σε μπυροποσία). Η Σαλώμη εικάζεται ότι χτενίζει, μέσα στο ψιλόβροχο και τον αέρα, το ιστορικό κέντρο της πόλης με το ασημένιο της πιάτο άδειο…Προσοχή όλοι εσείς εκεί έξω, πιθανόν να είστε το επόμενο θύμα (δεν μου περισσεύει και καμία πανοπλία να σας δανείσω).

Για τον Κιμπάρη ούτε λόγος, μάλλον επιδίδεται στην εβδομαδιαία ενασχόλησή του με την κιμπάρα (και καλά κάνει το παιδί, εδώ που τα λέμε), ενώ ο Χουζούρης φαντάζομαι ότι έχει ξεκινήσει προπόνηση wind surf για να συνηθίσει τα extreme sports και την άγρια φύση που τον καλεί κοντά της. Όσο για το Μαρανέλλο, πιστεύω ακράδαντα (και σίγουρα είμαι ο μοναδικός) ότι τριγυρίζει με τη Ferrari του στην πόλη προσπαθώντας απεγνωσμένα να θυμηθεί το password. Αν είστε ένας από τους ξανθούς αγγέλους που κυκλοφορούν εκεί έξω (αλήθεια, πώς είναι αυτό το έξω;;;), παρακαλώ μείνετε αυτό το σαββατοκύριακο στο σπίτι σας, γιατί δε θέλω να μου αποσπάσετε την προσοχή του Μαρανέλλο από την επίμονη προσπάθεια.

Κάποιον ξεχνάω, αλλά ποιόν; Α, ναι, μα φυσικά. Το αγαπημένο μας Λαμόγιο. Η τύχη του πραγματικά αγνοείται εδώ και μερικές μέρες. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι περιοδεύει στην Ευρώπη αγωνιζόμενος για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από τη δυνάστρια Αγγλία (αν και οφ δι ρέκορντ πιστεύεται ότι τα παίρνει και από τη βασίλισσα για να αυτοσαμποταριστεί).

Και πάλι όμως δεν πείθομαι από όλα τα παραπάνω. Ρε μπας και είναι κάπου μαζεμένοι όλοι και μου σκάβουν το λάκκο; Ή μήπως ζω ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Η αλήθεια είναι ότι το σκοτάδι στα κεντρικά του παρα έξι έχει επηρρεάσει τη σκέψη μου. Τί λέτε και εσείς;;;


Διδακτορικό

29 Σεπτεμβρίου, 2007

Μπορώ με αρκετή σιγουριά πλέον να πω ότι η ζωή ενός διδακτορικού φοιτητή συνοψίζεται κάλλιστα στο παρακάτω comic:

Τι μου θυμίζει..

 

(μπάι δε γουέι, το phdcomics.com τα σπάει…)


Arsebanging Friday #τηλέφωνα-στην-Ολλανδία

28 Σεπτεμβρίου, 2007

Εντάξει λοιπόν, το παραδέχομαι. Όταν μεγαλώσω θέλω να ανοίξω ένα μπαράκι, στο υπόγειο του οποίου θα υπάρχει ένα ερευνητικό εργαστήριο για να κάνω την πλάκα μου. Αυτό βέβαια θα γίνει μόλις τελειοποιήσω την πρωτοποριακή τεχνική που αναπτύσσω για να κερδίσω το Λόττο σε όλες τις χώρες του κόσμου μέσα σε μία εβδομάδα. Όταν έρθει αυτή η εβδομάδα θα το καταλάβετε γιατί θα βουίξει το σύμπαν.

Δεν έχω αποφασίσει αν θα προσλάβω τους υπόλοιπους γιατί αν το blog είναι κριτήριο δεν τους βλέπω να δουλεύουν καθόλου — απλά θα τελειώνουν τα ποτά κάθε βράδυ και θα με βάλουν μέσα. Τεσπά, θα τους προσλάβω μάλλον, απλά και μόνο για να έχει λόγο το μπαράκι να λέγεται «παρά έξι» μιας και δε μου έρχεται κάποιο άλλο όνομα αυτή τη στιγμή — αν θέλετε όμως προτείνετε κάτι να το συζητήσουμε, αρκεί να μη σας πειράζει να σας αγνοήσω στην τελική απόφαση.

Στο μπαράκι λοιπόν, από το πρωΐ μέχρι το απογευματάκι θα προάγουμε την επιστήμη στο υπόγειο. Το απογευματόβραδο, θα ανεβαίνουμε προς τα πάνω σιγά-σιγά για να πιούμε το ποτάκι μας, να κάνουμε το τσιγαράκι μας, και να το αμπελοφιλοσοφούμε με τους θαμώνες μέχρι αργά. Θα έχουμε happenings που κατά πάσσα πιθανότητα θα βασίζονται στα παρδαλά αποτελέσματα της βαριάς μας έρευνας («Oh, the colours man, the colours!»).

Θα έχω κρατήσει μία βραδυά την εβδομάδα για να παίζω και μουσική από το δικό μου ραφάκι πάνω από το super-duper ηχοσύστημα (τουτέστιν, από το δικό μου folder στο σκληρό δίσκο το οποίο θα είναι διπλοτριπλοκλειδωμένο με πρόσβαση μόνο από μένα, κι άντε τον Αφάνα και τον Κιμπάρη που έχουν κι ολίγο γούστο). Ο Τσολιάς θα έχει τη δικιά του βραδυά prick tease καταλήγοντας να μένει με τον πιο sexy στηθόδεσμο που έχει δει ποτέ το φως της νύχτας, συνοδευόμενος και προστατευόμενος από τη Σαλώμη στον κεφαλοκόφτη, ενώ ο Μπυρατής με τον Αφάνα θα έχουν προσκοπικό-κατηχητικό σύλλογο που θα συναντιέται κάθε Δευτέρα βράδυ που δεν έχει και παραστάσεις θεάτρου. Ο Κιμπάρης πάλι θα διαβάζει ταρώ κάθε Τετάρτη παραπλανώντας τους κακομοίρηδες που θέλουν να μάθουν τη μοίρα τους, να τους πει το ριζικό τους, δίνοντάς τους κρυπτικές και αφοπλιστικές παρατηρήσεις τύπου «Η Όλγα Τρέμει, κι η Φωτεινή Πιπιλεί,» ενώ ο Χουζούρης θα κάνει stand-up comedy κάθε Πέμπτη παρέα με το vodka-μπιμπερό του και αξεπέραστες ατάκες του είδους «έϊ μωρό, έχω μπιμπερό, έχεις γάλα;» Τώρα, οι άλλοι δύο απλά δε θα θυμούνται που πέφτει το μπαράκι, όπως ακόμα δεν θυμούνται τα passwords τους για το wordpress. Ουφ… ωραία θα είναι. Αν θέλετε προσκλήσεις για τα εγκαίνια, πείτε μου. Να ξέρω να κανονίσω και για το catering.

Τι λέγαμε; Α, ναι. Παρασκευή σήμερα. Όπως καταλάβατε όλη η μέρα πάει για κοπάνημα γλουτιαίων μυών, οπότε πάμε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε κι εμείς κομματάκι.

Αυτά και για αυτή την εβδομάδα. Πάω τώρα να βρω χώρο για το μπαράκι που λέγαμε, αλλά το πιθανότερο είναι να μην τα καταφέρω γιατί έχω και υψηλά standards πανάθεμά με. Τα λέμε σε μία εβδομάδα πάλι με περισσότερα links και περισσότερο arsebanging. (Mental note: να μην ξανακάνω τράκα τσιγάρο από τον Αφάνα — κάτι περίεργο έχει ο καπνός του μου φαίνεται…)


Top 5 λόγοι για να πάω βόλτα μετά τις 3 πμ

26 Σεπτεμβρίου, 2007

Μιας και το ξεκίνησε ο Αφάνας, καλό είναι να συνεχιστεί. Η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές για top 5 είναι τόσες που πραγματικά μπορώ να γράφω μόνο top 5’s από εδώ και πέρα, αλλά για αρχή δε θα πάω σε κάτι προβλέψιμο. Γενικώς, ό,τι και να γράψω θα είναι και λίγο μαύρο αυτή την εποχή, οπότε είναι καλή διέξοδος.

Λόγοι για βραδυνές εξορμήσεις λοιπόν. Και δε μιλάω για τις βραδυνές εξορμήσεις τύπου «έκλεισαν τα clubs, άντε να πηγαίνουμε σπίτια μας σιγά-σιγά,» αλλά για τις άλλες, τις ατομικές. Τι γίνεται εκείνες τις ώρες;

  1. Ακούω τις καλύτερες ιστορίες. Έχω μία τάση (άλλοι το λένε φάτσα) που κάνει τον κάθε κατατρεγμένο να με κόψει από χιλιόμετρα και να θέλει να έρθει να μου μιλήσει για να μου πει τον πόνο του. Αυτό γίνεται καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά οι πιθανότητες αυξάνονται όσο περνάει η ώρα. Ίσως βέβαια φταίει και το ότι δεν είναι και πολύς κόσμος στο δρόμο εκείνη την ώρα. Μερικές φορές πάντως οι ιστορίες είναι καταπληκτικές.
  2. Είναι η ώρα που οι σκίουροι κάνουν πάρτυ. Δε μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, πάντα τους βλέπω με μεγαλύτερη πυκνότητα να κόβουν βόλτες, να μασάνε φύλλα, και να ανεβοκατεβαίνουν στα δέντρα και στους φράχτες. Ένας, μια φορά που καθόμουν σε ένα παγκάκι, ήρθε δίπλα και με κοίταζε για κανά πεντάλεπτο λες και προσπαθούσε να μου πει ότι δεν είμαι προσκεκλημένος.
  3. Ησυχία. Η φασαρία και η πολυκοσμία πραγματικά με χαλάνε. Βαριέμαι να πρέπει να περνάω μέσα από κόσμο και θορύβους, και τότε είναι η καλύτερή μου ώρα. Είναι απίστευτο το πόσο ήσυχη μπορεί να γίνει μία πόλη που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σου δίνει την εντύπωση ότι δεν κοιμάται. Καλά όχι ακριβώς κοντά στις 3, και σίγουρα όχι Παρασκευοσαββατόβραδο, αλλά λίγο αργότερα, όταν όλοι πάνε σπίτια τους. Το βήμα σου ακούγεται σε ακτίνα ίσα με εκατό μέτρα, όσο ελαφρύ κι αν είναι το πάτημά σου.
  4. Αϋπνία. Δεν κοιμάμαι που δεν κοιμάμαι, δεν πάω μια βόλτα; Ίσως γυρνώντας να έχω κουραστεί λίγο παραπάνω και να κοιμηθώ (κι αν το πω 1000 φορές ακόμα ίσως και να πείσω τον εαυτό μου).
  5. Αν μείνω λίγο ακόμα ξύπνιος τότε θα προλάβω την ανατολή. Βέβαια όσο περισσότερο περνούν οι μέρες, τόσο πιο αργά θα έρχεται, μέχρι να την προλαβαίνουν όλοι, αλλά τη συγκεκριμένη εποχή είμαι από τους λίγους προνομιούχους.

Χμ… Σήμερα ο καιρός είναι γλυκός πάντως. Λες να;


Προσοχή στο γορίλλα!

24 Σεπτεμβρίου, 2007

Η παρακάτω διαφήμιση είναι απλά άπαιχτη:

Προφανώς βέβαια έχουν ήδη ξεκινήσει οι διασκευές.

Α, και το ότι ο γορίλλας είναι ελαφρώς τριχωτό ως ζώο είναι πλήρως μα πλήρως συμπτωματικό με το ότι σε κάποιο άλλο post λέγαμε ότι ο Αφάνας είναι drummer.


Top 5 Monday (?)

24 Σεπτεμβρίου, 2007

Καλημέρα σε όλους και καλή εβδομάδα. Η αλήθεια είναι ότι συνήθως οι καρποί της συγγραφικής μου συνουσίας με το Άτμαν της θεάς Αθηνάς ωριμάζουν προς το τέλος της εβδομάδος, οπότε και τους γεύεστε σε αφθονία (αναφέρομαι βέβαια στο παρασκευγιάτικο arsebanging). Ωστόσο, την Παρασκευή που μας πέρασε και μετά από μια καλή δόση arsebanging, αποφασίστηκε από τη (μισή) συγγραφική ομάδα του Παρά Έξι και συγκεκριμένα από τον daskalos, τον Τσολιά και τον υπογράφοντα, οι εμδομαδιαίες μας δραστηριότητες να αποκτήσουν μεγαλύτερη συχνότητα.

Συγκεκριμένα, κάθε Κυριακή βράδυ όλο το επιτελείο του Παρά Έξι θα συγκεντρώνομαστε στα γραφεία μας και θα τελούμε μια mini (ως προς τη χρονική διάρκεια και μόνο) version των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Λεπτομέρειες για τους ρόλους που έχει αναλάβει ο καθένας θα σας παράσχω σε επόμενο post. Προς το τέλος της Τελετής θα καταγράφουμε μια Top-5 λίστα σχετικά με κάποιο θέμα που μας απασχόλησε μέσα στην εβδομάδα, το οποίο και θα παρουσιάζουμε πρωΐ-πρωΐ τη Δευτέρα.

Οι τακτικοί αναγνώστες μας δε μπορεί παρά να έχουν ήδη σκεφτεί ότι το βασικό μας κίνητρο γι’ αυτό είναι να αποδόσουμε φόρο τιμής στο Μέγιστο Rob Gordon, ευχαριστώντας τον για το γεγονός ότι εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο τις πιο ενδόμυχες των σκέψεών μας. Βεβαίως, το αν οι Top-5 λίστες μας θα περιοριστούν μόνο στη Δευτέρα δεν το γνωρίζει κανείς αυτή τη στιγμή παρά μόνο η Πυθία, που άλλωστε καθοδηγεί και το τελετουργικό. Θεωρήστε για την ώρα πάντως αρκετά πιθανό οι Top-5 λίστες να κάνουν αρκετά πιο συχνά την εμφανισή τους (το μάτι της Πυθίας γυάλιζε σήμερα).

Η προσταγή της Πυθίας για την εβδομάδα αυτή ήταν να κάνουμε απλά ζέσταμα, παρουσιάζοντας τους Top-5 λόγους για να γράφουμε Top-5 στο Παρά Έξι:

  1. Έχει πλάκα.
  2. Το κάνουμε έτσι και αλλιώς μέσα στο μυαλό μας για οποιοδήποτε θέμα μας απασχολεί. Δεν είναι κρίμα και άδικο οι Top-5 λίστες μας να μη βλέπουν το φως της δημοσιότητας;
  3. Μας αρέσει να το παίζουμε έξυπνοι. Σας ξενίζει το «να το παίζουμε»; Θα ακολουθήσει λίστα με τους Top-5 λόγους για τους οποίους είμαστε πιο έξυπνοι απ’ όσο νομίζετε.
  4. Έχουν σπάσει τα τηλέφωνα στο τηλεφωνικό μας κέντρο από φίλους και θαυμαστές που ζητάνε να μάθουν περισσότερα πράγματα για εμάς. Να ένας κομψός και συστηματικός τρόπος να σας διαφωτίσουμε.
  5. Αυτό ορίζει η λίστα με τους Top-5 λόγους για να γράφουμε Top-5. Και ναι, είμαι fan της αναδρομής.

Χαίρετε!


Τα γραφεία του παρά έξι

22 Σεπτεμβρίου, 2007

Η αλήθεια είναι ότι από χτες που ο Αφάνας υπαινίχθηκε ότι υπάρχουν φυσικά γραφεία του παρά έξι στο Εδιμβούργο, και ότι οι εννιά μας δεν είναι διάσπαρτοι σε διάφορα σημεία της πόλης, έχει αρχίσει ένα ιδιότυπο κυνήγι.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων της πόλης έχουν βγει έξω με κάμερες και χάρτες, προσπαθώντας να βρουν και να συμπαρασταθούν (δήθεν) στη Σαλώμη και το Μπυρατή που διαδηλώνουν για την ελευθερία του στήθους του Τσολιά. Στην πραγματικότητα όμως απλώς ψάχνουν να βρουν που είναι αυτά τα περιβόητα γραφεία μας.

Τα κινητά των αρσενικών wanna-be απογόνων του Sherlock έχουν πάρει φωτιά ενόσω ανακαλύπτουν στοιχεία στις εικόνες της πόλης:

– Έλα ρε, τους βρήκες;
– Όχι, λάθος έκανα. Απλά ένας μεθυσμένος με kilt έτρεχε στις γέφυρες και νόμιζα ότι ήταν ο Τσολιάς.
– Καλά, πάω προς New Town γιατί έμαθα ότι στη γωνία της Princes με τη North Bridge είναι κάποιοι Περουβιανοί Ινδιάνοι και τραγουδάνε playback και νομίζω ότι ένας από αυτούς είναι ο Κιμπάρης.
– Πώς σού’ρθε αυτό; Αφού ο Αφάνας έλεγε ότι ο Μπυρατής είναι επί των Περουβιανών αμανέδων.
– Παραπλανητικό. «Kιμπάρης» πρέπει να είναι από το «Key» και το «Bar», δηλαδή από τα bars στα Keys της Florida που είναι πάνω από την Κούβα, που είναι κοντά στο Περού. Γκετ ιτ;
– Πωωωωω… προφανώς!

Από την άλλη, από τότε που ήρθε μαζί μας η Σαλώμη, όλες οι κοπελιές προσπαθούν να τη βρουν για να της συμπαρασταθούν και να προσπαθήσουν να της αλλάξουν γνώμη που έχει μπλέξει μαζί μας:

– Έλα μωρή, τη βρήκες;
– Είναι μία που χορεύει στο δρόμο και κόβει κεφάλια, αλλά νομίζω ότι είναι παράσταση.
– Τι φοράει;
– Κάτι μαύρα γοτθικά.
– Όχι μωρή, αποκλείεται.
– Αυτό λέω κι εγώ.
– Δεν πάμε για κανά καφέ;
– Όχι, θέλω να πάω στην αγορά.
– Πάλι;
– Γιατί; Πάει μία εβδομάδα, Σάββατο είναι.
– Κι η Σαλώμη;
– Ε, ψάχνουμε στα μαγαζιά να τη βρούμε.

Δε θέλουμε να σας κουράζουμε άλλο. Ας το πάρει το ποτάμι.

Βρισκόμαστε κάτω από τις γέφυρες, στα μπουντρούμια. Οι supervisors μας, μας έχουν κλείσει εκεί χωρίς φως και νερό εδώ και περισσότερο καιρό από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Ωσάν άλλοι μαστρωποί εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα του κορμιού μας για να βγάζουν papers και να τσεπώνουν τα χρήματα από τις καταπληκτικές μας εφευρέσεις.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το έχουμε διακοσμήσει κατιτίς το μαγαζί:

Σίγουρα έχουμε κι άλλες βελτιώσεις στο μυαλό μας, αλλά ας είναι καλά οι supervisors που μας έχουν χώσει Σαββατοκυριακάτικα. Και μην ακούτε τον Μπυρατή από κάτω για party και αυτά-που-θέλει-ο-Γεωργίου μάντολες — πρώτος και καλύτερος μπήκε online σήμερα, οπότε θα τραβάει κουπί ολημερίς κι οληνυχτίς από ό,τι φαίνεται.

Αν βρεθείτε ποτέ προς τα δω σε κάποιο από τα (απαράδεκτα) ghost tours, τότε μη διστάσετε. Είμαστε το τέταρτο μπουντρούμι, δεύτερο διάζωμα, κάτω από το το βόρειο τόξο της νότιας γέφυρας. Θα χαρούμε να σας δούμε. Μόνο μην ανάψετε φως, έχουμε ξεχάσει πώς είναι.