Μη φας, έχουμε γλάρο

31 Μαρτίου, 2007

Πριν από κάποια χρόνια πάλι, είμαι σε ένα πάρτυ και μιλάω με την ξαδέρφη της κολλητής μιας πρώην κοπέλλας του κολλητού του πρώην συγκατοίκου ενός φίλου μου. Ναι, αναγνωρίζω ότι θα μπορούσα θριαμβευτικά να σταματήσω να γράφω ακριβώς εδώ μόνο και μόνο γιατί θυμάμαι την αλυσίδα των συσχετίσεων. Αλλά για άλλο ξεκίνησα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Αδράνεια

31 Μαρτίου, 2007

Κάποια στιγμή έρχεται κι εκείνο το πρωϊνό.

Και καταλαβαίνεις ότι έχει έρθει επειδή το μυαλό σου λειτουργεί καθαρά από νωρίς, πολύ νωρίς, από το πρώτο δευτερόλεπτο που άνοιξες τα μάτια σου. Χωρίς κανενός είδους ανάγκη για καφεΐνη για να πάρεις μπρος. Και κανενός είδους προσμονή για το βράδυ και τη σταγόνα που μπορεί να σε στείλει με λιγότερες σκοτούρες και ελαφρώς πλατύτερο χαμόγελο μέχρι το επόμενο πρωϊνό και την επόμενη ελπίδα ότι η μέρα που θα ξημερώσει είναι η σημερινή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Arsebanging Friday #θανάσιμα-αμαρτήματα

30 Μαρτίου, 2007

Περπατώ εις τα Ιντερνέτια όταν εσείς δεν είστε εδώ. Και να τι βλέπω:

Αυτά και για σήμερα. Άντε τώρα, πάμε με κατάνυξη για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αλλά να πιούμε κανά ουζάκι Zachos (από το Lidl) των Βαΐων για να πορευτούμε, ναι; Καλά, ας πίνουμε ένα ουζάκι κάθε μέρα αν είναι, είμαι δεκτικός σε προτάσεις.


Κυριακάτικες περιπέτειες

29 Μαρτίου, 2007

Μπορεί η μεγαλύτερη ήττα που γνωρίσαμε συνολικά το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε να ήταν το Σάββατο στο Καραϊσκάκη, αλλά μερικοί από εμάς φάγαμε και ολίγες απανωτές ήττες την Κυριακή όταν είχαμε τη φαεινή ιδέα να πάμε μία βόλτα συνδυασμένη με φαγωποσία στην αγαπημένη μας πόλη.

Η μέρα πάλι άρχισε με τον καλύτερο τρόπο. Οι υποχρεώσεις λίγες και όλα όσα τις έκαναν να είναι μη μηδενικές μπορούσαν να περιμένουν για μία μέρα. Καφεδάκι στο σπίτι και μπούρου-μπούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου για να περάσει η ώρα — η οποία πραγματικά πέρασε — και με μαθηματική ακρίβεια, γύρω στις 15:30 και με το μπισκότο που συνόδευσε τον καφέ να σιγοντάρει, οδήγησε στην ερώτηση: «τι κάνουμε τώρα;»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κάτι από τα παλιά

28 Μαρτίου, 2007

[Μιας κι έχω λίγο χρόνο τώρα, ξεκινάω να βγάζω σιγά-σιγά κάποια από τα παλιά γραμμένα με ελαφρύ μόνο μασάζ. Μερικά, μερικοί, ίσως να τα’χουν ξαναδεί. Αν ναι, στείλτε μου ένα email. Πρέπει να μιλήσουμε. Το πρώτο το είχα στείλει σε έναν φίλο όσο ήμουν άϋπνος για κάποιες μέρες πριν από κάποια χρόνια. Φίλε, να το ξαναδούμε το θέμα;]

Στα εγκαίνια…

…για το μπαράκι που θα ανοίξουμε, θα έχει μαζευτεί αρκετός κόσμος. Ξέρεις, θα πέσει σύρμα: εγώ το λέω στο σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του, και η ουρά στο γάϊδαρο, κι ο γάϊδαρος στ’αυτιά του, ο γνωστός στο γνωστό του, αυτός στη γκόμενα κι αυτή στις κολλητές της, και η κίνηση θα είναι μεγάλη. Όλος ο κόσμος που μετράει κι οι γιαγιάδες τους θα είναι εκεί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Πώς να περνάς το χρόνο σου, #1

27 Μαρτίου, 2007

Κάποια στιγμή σήμερα έπρεπε να πάω σε ακόμα μία παρουσίαση/ομιλία/κοψοφλεβιά και ήμουν περισσότερο ζοχαδιασμένος από το κανονικό γιατί δε μου έφταναν όλα τα άλλα, ήταν και ψιλο-Jose η κατάσταση.

Πηγαίνοντας στο ραντεβού μου με τη βαρεμάρα και περπατώντας στη Nicolson προσπαθώντας να ανάψω το τσιγάρο μου με τον πιο ελαττωματικό αναπτήρα της πόλης (ο οποίος είναι πάντα δικός μου) είδα έναν τύπο με μία τεράστια Jaguar να παρκάρει έξω από το Tesco πιάνοντας δύο θέσεις. Βγήκε έξω, κοίταξε με περηφάνια το αμάξι του, έβγαλε ένα μαντήλι από την τσέπη του (ελπίζω να μην ήταν το ίδιο που χρησιμοποιούσε και για άλλα πράγματα), σκούπισε λίγο το φτερό, και μπήκε τρέχοντας στο μαγαζί για να μην του λείψει πολύ το μωρό του. Πιθανότατα πήγαινε να πάρει σκόρδο να μη του το ματιάξουν.

Ήταν προφανές ότι πρόκειται για αίσθημα γιατί το κοιτούσε λάγνα και κλεφτά πηγαίνοντας να περάσει τις διπλές αυτόματες πόρτες. Το είχε παρκάρει με τέτοιο τρόπο που κανείς δε θα μπορούσε να πλησιάσει για παρκάρισμα σε απόσταση τριών μέτρων σε κάθε κατεύθυνση.

Το χαρτί που του άφησα στο τζάμι έγραφε: «Sorry για το βούλιαγμα. Call me.»

Απλά σε ενημερώνω Μαρανέλλο για να ξέρεις τι συμβαίνει αν σε πάρει κανείς τηλέφωνο.


Πέντε πράγματα

26 Μαρτίου, 2007

Εντάξει λοιπόν, αρκετά τράβηξε η αποφυγή και οι προ(σ)κλήσεις πρέπει να απαντούνται. Πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »