4 1/2 πιό εκνευριστικές συνήθειες των Σκοτσέζων/Άγγλων

29 Ιανουαρίου, 2008

Λοιπόν τελικά πρέπει να είμαι πολύ παράξενος άνθρωπος και μάλιστα το γεγονός ότι το αναγνωρίζω και δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω είναι τουλάχιστον ανησυχητικό. Δε βαριέσαι, δε φταίω εγώ. Αυτοί φταίνε.

Σίγουρα κάποια στιγμή ήσουν και εσύ μάρτυρας τουλάχιστον μιάς απο τις παρακάτω συνήθειες. Αν μάλιστα ταιριάζουμε (που δε σου το εύχομαι), σίγουρα θα ξενερώσες και εσύ όπως και εγώ. Ιδού λοιπόν οι 4 1/2 πιό εκνευριστικές συνήθειες τους, όχι με σειρά προτεραιότητας (ειλικρινά δε μπορώ να αποφασίσω ποιά με εκνευρίζει περισσότερο), και κατα τη δική μου άποψη (ε, δε βγήκα και στο δρόμο να κάνω γκάλοπ).

  1. Περπατάς στο δρόμο και σε προσπερνάει ένα παλικάρι σα τα κρύα τα νερά (θυμίζω ότι έχουν πέσει τα standard
    μας στην ξενιτειά) και εκεί που περιμένεις να σε δεί, να σου χαμογελάσει κτλ., σκύβει και ρίχνει έναν πτύελο (πώς να το πώ, είμαστε και σοβαρό blog) που αν τον πατήσεις και γλυστρίσεις, μπορεί και να πνιγείς. Nice!
  2. Βρίσκεσαι σε ένα κτίριο με 67845 πόρτες. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν δύο υπό-συνήθειες (κατά το «Δυναμοσύνολο ενός συνόλου είναι το σύνολο των υποσυνόλων ενός συνόλου») που σε εκνευρίζουν με την ίδια βαρύτητα.
    1. Προχωράς και πίσω σου ακολουθεί παραπόδας μία απο τις γραμματείς και φαρισαίους της σχολής σου. Μετά την 66534η πόρτα που έχεις ανοίξει και κρατάς ανοιχτή για να περάσει και η άλλη, στην 66535 θέλεις απλά να της την κλείσεις στη μούρη και να φωνάξεις «Πάρτα μωρή που μου έρχεσαι κουνιστή και λυγιστή!». Σκέψου, μάλιστα, να συμβαίνει το ίδιο κάθε φορά που πας για κανένα τσιγαράκι, καφέ, μάφιν (παντεσπάνι βρε αδερφέ), κ.τ.λ.
    2. Μπροστά σου προχωράει κάποιος άλλος που η μοίρα το φέρε να ακολουθεί την ίδια διαδρομή με εσένα. Είναι γύρω στα 55, τουτέστιν extra ευγενικός και ακόμα μες την ενέργεια, οπότε σου κρατάει κάθε πόρτα ανοιχτή. Αυτό σε υποχρεώνει να ακολουθήσεις το βηματισμό του για να μη τον κάνεις να περιμένει εκεί σα τον πορτιέρη στο lulu . Αν είσαι τυχερός/ή, μπορεί να βρεθεί στη διαδρομή κάποια ανακοίνωση ώστε να παραστήσεις ότι σταματάς να τη διαβάσεις μπάς και απομακρυνθεί αρκετά και φύγει. Προσοχή όμως, η ανακοίνωση δεν πρέπει να είναι σημαντική γιατί μπορεί να σταθεί και εκείνος και μετά να καταλήξετε στην (2.1) ή στη (2.2) περίπτωση (άκουσε με, το έζησα και αυτό).
  3. Έχεις λάβει ένα γράμμα απο την τράπεζα που σου λέει οτι δεν μπορούν να σου ανοίξουν το λογαριασμό (τον οποίο, να σημειωθεί, περιμένεις πολύ καιρό) γιατί τα στοιχεία της διεύθυνσης σου δεν είναι πλήρη. Σηκώνεσαι λοιπόν την επόμενη μέρα το πρωί μες τα κέφια και πας να τους βρίσεις. Αμ δέ. Σου έρχεται η υπάλληλος με τη γλυκιά φωνή (αυτό που λές και όλες έχουν προυπηρεσία στα ρόζ τηλέφωνα ποτέ δεν το κατάλαβα) όλο ευγένεια και χάρη να σε εξυπηρετήσει και δε λές κουβέντα. Αρκείσε στο να τους (ξανά)δώσεις τα σωστά στοιχεία, τους ευχαριστείς κιόλας και φεύγεις. Η αλήθεια είναι ότι η συνήθεια να είναι ευγενικοί (μέχρι αηδίας) είναι εκνευριστική επειδή εμείς έχουμε συνηθίσει αλλιώς. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα πάς για τσιγάρα στο περίπτερο και απλά λές «Mallboro!» και ο περιπτεράς σου απαντάει «μ (μου)» (μτφ. ορίστε). Διάλογος λιτός και κατανοητός. Αποστολή εξετελέστει!
  4. (Μόνο για γυναίκες) Είσαι στο μπαράκι/κλαμπάκι του εδιμβούργου και πίνεις το ποτάκι σου λικνυζόμενη (ελαφρά) με το ρυθμό της μουσικής. Ξαφνικά νοιώθεις ένα χέρι να σου (πιέζει να το πω;) το δεξί μηρό. Γυρνάς κατακόκκινη απο τα νεύρα και ο τύπος σου χαμογελάει κιόλας. Εκείνη την ώρα θέλεις απλά να του κόψεις το χέρι απο τον ώμο και να τον χτυπάς με αυτό. Κλασικά, όμως, δε κάνεις τίποτα εκτός απο το να τον βρίσεις λίγο (και πολύ στα Ελληνικά), γιατί κινδυνέεις να σε πετάξουν έξω απο το μαγαζί.
  5. (Για την ακρίβεια 4 1/2 λόγω μικρότερης σημασίας) Εσύ τρώς το μεσημεριανό σου στις 3 (και 4), ενώ όλοι οι άλλοι τρώνε στις 12 αντε 12:30. Αν δεν ακολουθήσεις το δικό τους πρόγραμμα (δε μπορώ χρυσέ μου να φάω τόσο νωρίς), την ώρα που πάς εσύ, δεν έχει μείνει φαί ούτε για δείγμα. Και φυσικά, επειδή είσαι στην ερημιά του θεού δεν μπορείς να φάς ούτε και πουθενά αλλού. Ποιά είναι η κατάληξη; Το πατατάκι απο το μηχάνημα έχει γίνει δική σου συνήθεια και το αποτέλεσμα δεν το αντιμετωπίζει ούτε η μπουτόκρεμα του Dior.

Αυτά. Αχ, τα είπα και ξαλάφρωσα!

Advertisements

Πέρι μεταφορών

28 Ιανουαρίου, 2008

Όσοι από εσας θέλετε να αφήσετε τούτη την ευλογημένη (λέμε τώρα…) χώρα και ανησυχείτε για το πώς θα μεταφέρετε όλο αυτό το βουνό από πράγματα που μαζεύατε τόσα χρόνια (ελάτε τώρα, γιου νόου…), συνεχίστε να διαβάζετε. Όσοι από εσάς πάλι δεν εγκαταλείπετε τη Γηραιά Αλβιώνα, συνεχίστε και εσείς να διαβάζετε. Μάλλον θα σας χρειαστεί και εσάς στο μέλλον ο Πέρι από το Μάντσεστερ. Βουνά τα κιβώτια και θέλετε ίσα με ένα C-130 για να τα μεταφέρετε; Έχετε ρωτήσει μεταφορικές εταιρίες και σας ζήτησαν λαγούς με πετραχήλια (ή μέχρι και όργανα του σώματός σας); Μη σας πιάνει πανικός και ψάχνετε ηρεμιστικά. Ο Πέρι είναι πρόθυμος να βοηθήσει, με το αζημίωτο φυσικά. Αλλά μη φανταστείτε τίποτα τσουχτερό, ίσα ίσα. Λογικές τιμές και πάνω από όλα προσωπική εξυπηρέτηση. Ο Πέρι, λοιπόν, βρίσκεται εδώ γύρω στα δεκαπέντε χρόνια. Με το φορτηγάκι του γυρνάει όλο το UK και βοηθάει τα πατριωτάκια να γυρίσουν τα ταπεινά μπογαλάκια τους (μέσο όρο γύρω στα 6-7 κυβικά μέτρα με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς από Ebay και Amazon μαζί) στη πατρίδα. Ο ακούραστος Πέρι θα είναι εκεί που συμφωνήσατε στην ώρα του. Θα σας βοηθήσει όπως μπορεί για να σας βολέψει. Με τον Πέρι δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα. Μέχρι και για μπύρα μπορείτε να πάτε μαζί του. Όπως έκανα και εγώ πρόσφατα. Όπως καθόμασταν, λοιπόν, στη μπάρα, ο Περικλής μου λέει : «Δόκτωρα, πρέπει να την ψάξεις εδώ. Αυτοί (σ.σ. οι Βρετανοί) δεν σε κρατάνε αν δεν αξίζεις. Με καταλαβαίνεις τί σου λέω, έτσι;». Και αυτή η ατάκα είναι το σήμα κατατεθέν του. Σουλούπι γνώριμο, με προκοιλιακούς οι οποίοι μαρτυρούν γνωστές διατροφικές διαταραχές (όποιος σκεφτεί την ανορεξία είναι άξιος της μοίρας του…), γυαλάκι που κατεβαίνει πιο κάτω από τα μάτια, ύφος εμπόρου στην αγορά του Αλ-Χαλίλι και φυσικά το τσιγαράκι που δε φεύγει σχεδόν ποτέ από τα δάχτυλά του. Όχι, σοβαρά τώρα…Ο μάγκας από την Καλαμάτα είναι «εμπιστεύσιμος» και θα φέρει τη δουλειά εις πέρας. Δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Και άμα λάχει, πιείτε καμιά μπυρίτσα μαζί του…Μόνο σε καλό μπορεί να σας βγει…

Υ.Γ. : Άν κάποιος/α χρειαστεί το τηλέφωνο του Πέρι, απλά στείλτε μου ένα email…


Arsebanging Friday # Έξ’ Οχτώ

25 Ιανουαρίου, 2008

Να ‘μαστε στο τέλος άλλης μιας εβδομάδας, έτοιμοι να κρούσουμε τα οπίσθιά μας σε διονυσιακούς ρυθμούς. Το νέο έτος έχει πλέον μπει για τα καλά και τα διονυσιακά παλλόμενα οπίσθιά μας πρέπει να στρωθούν γιατί διαφορετικά βλέπω το supervisor να φοράει τις γόβες και τα legwarmers του και να μου αρχίζει kinky παιχνιδάκια μέσα στο γραφείο του. Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί δε μπορώ να χάσω άλλο χρόνο, παρά να μπω κατευθείαν στο ψητό. Για πάμε λοιπόν:

  • 6 x 8 = 48. Γκέγκε;
  • Αυτό για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Τι έχει ζήσει αυτός ο έλληνας τηλεθεατής πάντως…
  • Και αυτό για να δείτε τι πάει να πεί ελληνικό «super model» όπως αναγράφει και ο τίτλος του βίντεου. Τα σχόλια περιττεύουν…
  • Γελάμε ε; Όχι για πολύ. Time flies.
  • Το λόγο που πηγαίνετε στα Victoria’s Secret το γνωρίζουμε, είτε είστε γυναίκες είτε είστε άντρες. Ορίστε κάποια πράγματα που δε γνωρίζετε εσείς όμως.
  • Thank Daskalos it’s Arsebanging Friday.
  • Δεν έχετε περιέργεια να δείτε πως χτυπούν ένα τύμπανο άνθρωποι όλων των ηλικιών από 1 έως 100; Όχι; Ας μου το λέγατε νωρίτερα…
  • Το επόμενο θύμα μετά το Bob το Σφουγγαράκη. Γουρούνια…
  • Ορίστε 10 πράγματα που χρειάζεται κάθε σοβαρός arsebanger που σέβεται τον εαυτό του. Τώρα και στο amazon!
  • Είτε με πιστεύετε είτε όχι, πάντα είχα περιέργεια να δω τι έχουν και πώς είναι τα αρκουδάκια από μέσα. Ο συνάδελφος ερεύνησε και μας παραθέτει τους καρπούς της έρευνάς του.
  • Έλα Χουζούρη, σε ψάχνει μια φίλη σου από τα παλιά να σου μεταφέρει ένα μηνυματάκι…
  • Πηθικάκι-δημοσιογράφος.
  • 5 λόγοι να μην αφήνετε τα παράθυρα του σπιτιού σας ανοιχτά. Ή να τα αφήνετε, αναλόγως με τα βίτσια…
  • Γυρνάς κουρασμένος μετά από μια ατέλειωτη μέρα στη δουλειά και το μόνο που χρειάζεσαι είναι χαλάρωση στην αγαπημένη σου πολυθρόνα. Όπου να ναι έρχεται και γυναικεία version. Εκτός και αν αρκείστε σε αυτή…
  • Ενδιαφέρων τρόπος για να ανοίξεις το παράθυρο του αυτοκινήτου. Εμένα τώρα γιατί μου ήρθε και μια χρήση για τους αναδευτήρες του μίξερ; (hint: περιλαμβάνει και το γέρο)
  • Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε ήδη, ορίστε
  • Και κάτι ειδικά αφιερωμένο στη Σαλώμη. Είμαι σίγουρος για το πόσο θα το εκτιμήσει…

Αυτά και για σήμερα. Σας αφήνω τώρα γιατί βλέπω τον Τσολιά και το Μπυρατή να έρχονται προς τα εδώ έχοντας περάσει ο ένας λουράκι στον άλλο…


352 μέρες επιτυχίες

22 Ιανουαρίου, 2008

Μιας και σε λίγες ημέρες το παρά έξι κλείνει ένα χρόνο ζωής, σκέφτηκα ότι είναι καιρός να πέσουν λίγο οι μάσκες και να πούμε κάποια παραπάνω πράγματα για τους οικοδεσπότες. Και ποιος άλλος τρόπος να είναι καλύτερος για κάτι τέτοιο, πέρα από τα κρυφά μουσικογενή ταλέντα του καθενός μας τα οποία εμφανίζονται όταν, στεγνοί πια, δεν έχουμε κάτι περισσότερο να δώσουμε στην Επιστήμη (δηλαδή, κάθε μέρα). Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση λοιπόν, και με σειρά εμφάνισης ίδια με αυτή εκεί στα δεξιά:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Arsebanging Friday #Kalashnikov

18 Ιανουαρίου, 2008

Φτάσαμε και στην 47η συνεδρία πυγοραπιστικής ευεξίας και ηδονής αγαπητέ μου αναγνώστη του Παρά Έξι. Ναι, είναι αλήθεια. Οι προηγούμενες 46 ήταν μοναδικές, ανεπανάληπτες, καταπληκτικές, ξεχωριστές (σ’ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια!) αλλά η σημερινή συνεδρία θα είναι πραγματικά διαφορετική.

Θα είναι διαφορετική γιατί για πρώτη φορά στα χρονικά είχαμε συμμετοχή από όλα τα μέλη του παρά έξι. Ναι, όλοι τους έστειλαν τον οβολό τους, ένα κατιτίς για να μπορέσουμε να πορευτούμε μέσα από τα βαρυά κρύα και τις βροχές που έπιασαν αυτή την εβδομάδα.

Η προσπάθειά τους ήταν συγκινητική, κι όταν το γκουγκλοταχυδρομείο μου χτυπούσε απανωτά ανά δύο δέκατα του δευτερολέπτου με καινούρια καλούδια που μου έστελναν οι υποδέλοιποι, εγώ χοροπηδούσα χαρωπός μέχρι που ο supervisor με έστειλε σπίτι μου γιατί νόμισε ότι τα είχα παίξει από την πολλή δουλειά, ενώ ο resident Κινέζος του γραφείου — κάθε γραφείο του Εδιμβούργου έχει έναν τέτοιο — γελούσε (ως συνήθως) χωρίς να καταλαβαίνει γιατί (ως συνήθως). Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά μου που δάκρυα άρχισαν να σχηματίζονται στα μάτια μου σαν… σαν… σαν… δάκρυα!

Μπα, πλάκα κάνω. Όλοι, και καλά, είχαν «δουλειά» (δηλ., κάπου μπεκροπίνανε ή ό,τι κάνουν τέλος πάντων όταν δεν κοιτάζω) και μ’άφησαν πάλι μονάχο να βγάλω το φίδι από την τρύπα Παρασκευιάτικα. Ας είναι. Κάποια στιγμή θα φύγω ρε και θα με ψάχνετε. Θα δείτε τι θα πάθετε. Η απουσία μου θα είναι μεγαλύτερη από την παρουσία μου (τι είπα πάλι;) και εσείς θα τρέχετε και δε θα φτάνετε. Αλλά έτσι είναι. Όλες οι μεγαλοφυΐες δεν αναγνωρίζονται στην εποχή τους.

Οπότε μείναμε εμείς οι δύο πιστέ μου αναγνώστη (λάθος γέννος κιόλας αγαπητή Ρούλα). Τι να κάνω κι εγώ; Όργωσα τα πέλαγα του διαδικτύου μπας και βρω κάτι. Πάμε γι’άλλα ιντερνετικά λοιπόν:

Κι έτσι φτάσαμε και στο τέλος και για σήμερα. Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα με ακόμα περισσότερα λίνκια, κι ακόμη περισσότερο χαμένο χρόνο και μία εβδομάδα κοντύτερα στο 2009 γιατί το 2008 αργεί!


Emo a la Scotcheze

18 Ιανουαρίου, 2008

Τόσες μέρες κατά τη διάρκεια των διακοπών μας στην Ελλάδα ακούγαμε στα δελτία ειδήσεων του Σταρ τσάνελε (μεταξύ άλλων) για τη μόδα των emo και trendy και το αβυσσαλέο μίσος που έχει ξεσπάσει μεταξύ τους. Φαίνεται πως το κίνημα των emo καθώς και η αντιπαλότητά τους με τους trendy έκανε την εμφάνισή του και στη Σκωτία. Ένας νεαρός Σκωτσέζος emo εθεάθη στους πρόποδες του Ben Nevis όπου και φωτογραφήθηκε από έκπληκτο Έλληνα τουρίστα που για μια στιγμή νόμιζε πως βρισκόταν στη πλατεία Συντάγματος. Στο μεταξύ ήδη κυκλοφορούν φήμες πως ο Αφάνας (που ως γνωστόν, δε τα σηκώνει κάτι τέτοια) έχει αγοράσει 256 roll-on της Dior για τις μασχάλες και έχει κάνει άνω-κάτω τη γκαρντα-ρόμπα του για να δώσει την απάντησή του επροσωπώντας τους trendys. Η συνέχεια επί της οθόνης…


Κυνήγι Θησαυρού (Σε καλό να μας μπει…)

14 Ιανουαρίου, 2008
Καταρχήν, καλή χρονιά, χρόνια πολλα με υγεία και χαρά. Το καινούριο έτος ήρθε φορτωμένο με υποσχέσεις για το μέλλον, αλλά και υποχρεώσεις. Εμείς, όμως, εδώ στα γραφεία του παραέξι είμαστε πιστοί στο καθήκον. Ξέρω, θα μου πείτε «Και τόσες μέρες πού ήσασταν; Μόνο ο δάσκαλος έγραφε…». Δεν έχετε και άδικο. Βλέπετε, η γαλοπούλα μας έπεσε κάπως βαριά και αργήσαμε να συνέλθουμε (και να ήταν μόνο η γαλοπούλα…). Περασμένα ξεχασμένα, λοιπόν, όλα αυτά. Το κυνηγι του παραέξι είναι πάλι εδώ και ξεκινάει πιο δυναμικά την νέα χρονιά. Αυτή την εβδομάδα θέλω να ξεμπροστιάσω τον Τσολιά μας, ο οποίος συχνά πυκνά κυνηγά το σπάνιο άγριο σκωτσέζικο στηθόδεσμο επάνω στο βασιλικό μίλι. Ρίξτε μια πιο προσεκτική ματιά όποτε περνάτε από εκεί και μπορεί να τον πετύχετε με τη χρυσή του απόχη να ξεκουράζεται στο τέλος του κόσμου…Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…